[oneshot] Everytime

every time

yunxjae {rps}

oneshot/r!sh/fluff,slight angst

แจจุงวางสมุดโน้ตเล่มนั้นลงบนโต๊ะ คว่ำมันไว้อย่างเบามือข้างๆ กัน ก่อนจะวางปลายคางที่เริ่มปรากฏรอยช้ำลงไปตาม …

ดวงตาสีดำสนิทยังหยุดอยู่ที่สมุดเล่มเล็ก ร่างในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นกุด ที่ดูราวกับยังติดอยู่ในห้วงความคิด ค่อยๆ เอนกายให้โน้มลงบนโต๊ะไม้ผิวเรียบด้านหน้า

แล้วต่อจากนั้น เปลือกตาที่คล้ำน้อยก็ค่อยๆ ปิดลงมาจนแนบสนิท ขณะเดียวกันเจ้าตัวก็เหยียดแขนข้างหนึ่งเพื่อยืดมันออกไป ปล่อยให้พื้นโต๊ะขนาดใหญ่ทำหน้าที่รองรับน้ำหนัก

2011-01-01 – ไม่ได้รับสาย

2011-01-03 –โทรกลับ…ยังไม่ได้

2011-01-04 – อีกครั้ง ..และอยากโทรหา

แขนข้างซ้ายที่เหยียดยาว อำนวยให้เจ้าตัววางใบหน้าไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ ครั้นเมื่อศีรษะได้รูปถูกเลื่อนลงมาและวางทับท่อนแขนนั้น

“ฮยองไม่เคยเลิกโน้ต”

คนหลับตาได้ยินเสียงของอีกคนชัดเจน นี่คือเสียงที่ระยะหลังมานี้ เขาเองก็ไม่ค่อยมีได้ยินมัน ..เสียงของ –ผู้ซึ่ง เป็นหนึ่งในฐานะผู้อาศัยอพาร์ตเม้นท์ขนาดกว้างและมีสองห้องนอนแห่งนี้

“ทุกครั้งที่เบอร์นี้โทรมา” คนพูดที่อายุน้อยกว่าบอกพลางถอนใจเปิดเผย “ยุนโฮฮยอง …ถึงแม้ไม่ได้โทรกลับไปหา –แต่ก็…จะจดไว้”

มือถือทุกเครื่อง ..มีความสามารถในการบันทึกและจดจำเบอร์ 

ยุนโฮ…ไม่โง่ 

เพียงแต่…เบอร์นี้ จะให้ใครมาเห็นและรู้เข้าไม่ได้ 

“ก็แค่…โทรกลับมา” คำพูด ยังตัดพ้อ

“ช่วงนั้น…พวกเรายุ่งวุ่นวาย นอกจากต้องฝึกซ้อม ยังต้องมีตติ้งตลอด”

“นั่น..สินะ” คนพูดนึกออก เขารู้และเข้าใจสภาพนั้นดี

“ต้องไปญี่ปุ่น ใช่มั้ยครับ…วันพรุ่งนี้”

“อ-อืม”

“งั้นพวกพี่”

“?”

“จะอยู่ลา..กันต่อก็ได้”

ทุกครั้ง…หากชางมินต้องไปค้างที่อพาร์ทเมนท์ของตนแทน 

แจจุง…ไม่ได้เป็นขอ

น้องเล็กของพวกเขา…เป็นผู้ใหญ่พอ และรู้ว่า—เวลาเพียงแค่ข้ามคืนกับคนบางคู่มันมีค่า มากกว่าการอยู่ด้วยกันตลอดเวลา—แต่ไม่อาจแสดงความอาทรและห่วงหาระหว่างกันได้

…..

“ชางมิน…ออกไปแล้ว”

“อ อืออ”

“พรุ่งนี้สายๆ คงถึงจะกลับ”

ยุนโฮ….บันทึกไว้ทั้งหมด 

ทุกเมสเสจที่ถูกส่ง ทุกสาย…ที่ยุนโฮไม่มีโอกาสได้รับ 

“แจจุงขาวไป… และ อา ตรงนี้—เพราะฉันไม่ทันระวัง เลยอาจมองเห็นรอยช้ำ”

เสียงแหบปร่าและคำพูดที่มาพร้อมกับปลายนิ้วที่แทรกซอนไปบนท้องเปลือย ทำให้คนร่างเล็กกว่าไม่มีกะจิตกะใจมัวมาแคร์  …เขาไม่สน ว่าใครจะสังเกตเห็น ไม่แม้กระทั่ง จะกังวลว่า เมื่อไหร่หนอ—ที่รอยเหล่านี้ มันจะจางหาย

“ล แล้วนี่ล่ะ… ย ยุนโฮ ได้จดมัน..ไว้บ้างหรือเปล่า”

อดีตหัวหน้าวง เปล่งเสียงคำรามในลำคอ เมื่อนิ้วยาวนิ้วที่สองสอดเข้าไปในช่องทางชื้นพร้อมคำถามที่แห้งเครือ จนในที่สุดคนถามก็เปล่งคำพูดออกมาไม่ได้อีก …

แจจุงบนเตียงเขา ดวงตาพร่าพราวด้วยความกระสัน… ยุนโฮคราง เมื่อมองเห็นความต้องการที่เปิดเผยตั้งชัน เริ่มมีน้ำมาคลอน้อยๆ

“อ อา”

ร่างใหญ่ของเจ้าห้องโน้มลงมา ปลายลิ้นกระหายลิ้มเลียอย่างเมามัว แล้วไม่นานร่างหนาของยุนโฮก็สอดลำกายขนาดมหึมา หลังจากถอดถอนนิ้วแทรกซอนและฉ่ำชื้นไปด้วยของเหลวเหนียวข้นที่ผสมผสานเข้ากับน้ำน้อยๆ จากความต้องการของแจจุงและของตน

“ในหัวของฉัน …นี่เป็นอีกเรื่อง ..

ที่ไม่จด—ก็จำมันทั้งหมดได้

ทุกครั้งที่เราร่วมรัก… 

ยุนโฮจะทำบางอย่างเสมอ 

“แจจุง …ก กอดฉัน”

เมื่อไหร่ก็ตาม …ที่ทั้งคู่มีอะไรกัน —ยุนโฮจะบอกกับฉัน…ให้กอดยุนโฮเอาไว้

ทุกครั้ง…เวลาที่ห่าง 

เวลาที่ฉัน…คิดถึงยุนโฮ 

“ไม่จำเป็น..ต้องตอบกลับ”

ยุนโฮ..รู้ดี  

“แค่อ่านมัน…ทุกๆ ข้อความ”

ยุนโฮ…พยักหน้ารับ 

“ยุนโฮ…รับปากได้มั๊ย”

~~~

เช้าวันรุ่งขึ้น … ชางมินกลับมา 

“สมุดโน้ตเล่มนั้น” แจจุงเอ่ยกับน้องชาย เมื่อถึงเวลาที่ต่างก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตน  “ช่วยบอกยุนโฮ ฮยองขอละกันนะ”

“อ อือ” คนเพิ่งกลับมา ยังรอส่งอีกคนที่หน้าประตู … “ว่าแต่…ฮยอง”

“หือม์”

โอเคขึ้นแล้ว…ใช่มั๊ยฮะ”

อ อื้อ… พี่แจจุงพยักหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนใช้สมุดเล่มนั้นตีแรงๆ ที่ไหล่ผม

“ฮ เฮ่!”

“ขอบใจ …ไอ้เด็กบ้า”


 

every time }END

current music: NINE – JYJ

แจจุงฮยอง…สำคัญเสมอ 

กับพี่ยุนโฮ…ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s