[YunJae] I’m free & I’m back

I’m free & I’m back;

yunxjae; soulfighter!freidship, snippet(words:113), rps;bandfic;waff,

hmhmhmhm

A/N: สั้นนะคะ .. และมันก็…ไม่ได้เรื่องเท่าที่หวังด้วยล่ะ T^T

 

..ชางมินวางสายเมื่อบอกลาคู่สนทนาที่ยอมสละเวลาอยู่เป็นเพื่อนคุยตลอดเส้นทางตั้งแต่ออกจากสนามบินจนกระทั่งถึงที่พัก

 

“ฝันดีนะครับ”

 

…ชายหนุ่มเผยยิ้มเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากอีกคนก่อนวางสาย นิ้วมือเรียวพับมือถือแล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋า ขณะเดียวกันก็ล้วงเอาคีย์การ์ดออกมา

 

… คีย์ยังไม่หลับ..ไม่ว่าทุกครั้ง เขาจะกลับดึก หรือเช้าแค่ไหน ..

 

ชายหนุ่มสูดลมเย็นเยียบ เพราะความเย็นจัดเขาจึงกระชับแจ็กเก้ตให้กระชับลำตัว “ฮ้าววว” หนุ่มน้อยปล่อยหาว และรู้สึกอยากพักผ่อนเต็มที

 

/ขอบใจนะคีย์/ เขาค่อยๆ ก้าวอย่างไม่รีบรน มือเรียวยกขึ้น นวดต้นคอตัวเองเบาๆ ก่อนสองขายาวจะค่อยก้าวเนิบไปยังห้องนอนอย่างเอื่อยเฉื่อย

 

“ชางมิน..ล่ะมั้ง”

 

เสียงจากห้องโถง แม้ไม่ต้องเดา ก็รู้ดีว่าใครคือเจ้าของเสียง

 

“ไง” คนในห้องเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นร่างเขาก้าวโผล่พ้นโถงรับแขกเข้ามา

 

“ว่างนักหรือครับ” คนถูกทักนึกอยากแหย่

 

“ก็…นะ” เรือนร่างกึ่งเปลือย ยกผ้าหนาๆ เพื่อมาคลุมอกขาวเนียน  “แต่ถึงอย่างนั้น…ก็กลายเป็นว่ายุ่งจนรัดตัว–ออกไปไหนไม่ได้เลย เฮ่อออ…หยุดยาวทั้งที ทั้งๆ ที่–ควรจะได้พัก” เสียงแหบหากกังวาน พยายามปั้นหน้าเซ็ง แล้วกรอกตาให้คู่สนทนาจินตนาการต่อเอง

 

เพราะจากที่เห็น ในห้องตอนนี้ เขากับอีกคน–  ก่อนหน้านี้–มีเรื่องต้องทำ และวุ่นวายกับมันมากซักแค่ไหน

 

“ชิ”  ชางมินทำท่าเบือนหน้าหนี…ไม่ได้นึกรังเกียจ เพราะที่ผ่าน เขาก็เริ่มชินกับมัน —

อีกอย่าง เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศ เพราะสิ่งหนึ่งที่ัสัมผัสได้ ที่วนเวียนอยู่ในห้องนอนของลีดเดอร์นั้น คือไออุ่นที่ทั้งสองต่างร่วมแบ่งปัน คือความคิดถึงและพันธการที่ทั้งคู่ร่วมกันสร้าง และล้อมมันไว้

เขาหมุนตัวกลับ โบกมือไหว เป็นสัญญาณบอกผู้มาเยือนรู้ ว่า ...ตามสบาย…….

“ชางมินอา—กลับมาแล้วเหรอ” ฮยองของเขา คนที่เป็นเจ้าของห้องคงเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำ ร่างใหญ่กำยำอยู่ในชุดคลุม

 

“ครับ…เพิ่งมาถึง” เขาตอบ มองเห็นยุนโฮฮยองยิ้มน้อยต้อนรับ ก่อนเดินกลับไปยังเตียงนอน แล้วล้มตัวลงข้างๆ อีกคน

 

“อืม” ยุนโฮครางเบา เมื่อร่างยาวของเขาถูกร่างเล็กกว่า เบียดกายเข้ามาและซุกหาเขาที่บนเตียงนุ่ม

 

“อ…เอ่อ พรุ่งนี้เช้า เจอกันนะ” คนเป็นน้องขอตัว พร้อมก้าว เร่งๆ ออกจากประตูห้องฮยอง

เขาไม่อยากรบกวน  พี่ชายทั้งสอง ….

ชางมินรู้ดี เวลาเล็กน้อยเท่านี้ ….. มีค่ากับทั้งคู่ ….มากแค่ไหน

– – – – –

 

END

〉เพราะเป็น snippet เลยต้องจบสั้นๆ แบบนี้ …… T^T

〉รีดเดอร์ทุกคน..คิดถึงนะคะ <3

Advertisements

One comment

  1. อยากร้อง ไชโยๆๆ แล้วตะโกนบอกผู้คนว่า Writer กลับมาแล้ววววววววว
    คิดถึงมากเหมือนกันค่ะ อย่าหายไปนานๆ อีกนะคะ~

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s