Fiction-Series

[oneshot] Nothing But Alcohol

 

 

‘nothing…but alcohol’

yunxjae {rps}

snippet(words1,209)/pg-13/otp, angst

…..

มือขาวจัดถูกปลดลงจากปลายคาง เจ้าตัวลากมันมาคว้าภาชนะใส ก่อนยกและถือแก้วเล็กๆ ใบนั้นค้างไว้ …ครู่หนึ่ง ครู่เดียว —ระดับใบหน้า…

ปากแดงไร้หยัก ห่อหน่อย ก่อนที่มันเผยออกจากกันอีกเล็กน้อย ….

ความเย็นของของเหลวที่เปลี่ยนเป็นร้อน กลิ่นของน้ำใสๆ ที่ฟุ้งแรง

อา นี่สิ   ลิ้นโหยหา –ค่อยแตะ และซึมซับ …ภายในโพรงปากเต็มไปด้วยรสชาติอันหอมหวาน  ….แบบนี้ —มันดี ..เป็นบ้า

แล้วชายหนุ่มก็สูดหายใจยาว …

วางแก้วใบเปล่า พลางเม้มเรียวปากบนล่างเข้าหากันอย่างอดไม่ได้ เปลือกตาโน้มลงมาทับกันในเวลาอีกเพียงอึดใจ…อืออ ทุกวินาทีที่ของเหลวไหลลงสู่ลำคอ สมองของเจ้าตัว…ก็เลือนลาง ว่างเปล่า  เรื่องหนักๆ ในสมองก็เริ่มเบาหวิว …ทุกอย่างรอบตัว ราวกับมัน—กำลังผ่อนคลาย

ไม่มีอะไร—อีกแล้ว ช่วยให้–รู้สึกดีขึ้นได้

ไม่มีอะไร 

ไม่—น นอกเสียจาก …

—–

ร่างระโหย สติเลือนราง–ตอนล้มตัวลงบนเตียง.. ขณะที่ทั่วลำคอยังคงร้อนผ่าว— คืนนี้…อากาศหนาว

หนาวจน …ร่างอุ่นๆ ยังสั่นสะท้าน

ไม่มี …อีกคน 

ไม่มี …คนอื่น–คนไหน

ความหมาย…ตรงๆ    

ความรู้สึก… ก็ตรงๆ 

ไม่เป็นไร —ต้องอยู่ให้ได้

มีแค่ไวน์ …ก็พอนี่นะ 

แอลกอฮอล์ที่ช่วยแผดเผา เสียงลมหายใจของตนเองที่ผ่าวเบาระบาย ห้องมืดไร้เสียงดนตรี ความหนาวเย็น—ที่ยังไง ก็ยังพอทน …. เพียงแค่

อา—เหล้าหรือ?

หึ…ก็คงดีกว่า …ถ้ามัน  –จะใช่

เพราะอันที่จริง…นี่คือ ทั้งหมดที่ต้องการ

คำพูดง่ายๆ ..ต ต่างหาก

สายตานั้นด้วย   

อา …การมีอยู่ตรงนี้..ข้างๆ —ไม่ต้องพูดจาให้มากความ แต่อยู่ด้วยกัน …ใกล้ๆ

อืออ …แล้วเสียงครางเปล่งตามมา ความคิดเหล่านั้น ยังคงก้องวน…  ก่อนที่เจ้าตัวจะผล็อยหลับไป

 

เพียงแค่ อยู่ตรงนี้ 

ไม่รู้สิ… 

ถ้าหาก …ไม่อาจมี 

ใครอื่น—ก็แทนไม่ได้

—-

มือขาวจัดค่อยเลื่อนออกจากผ้าห่ม … ความหนาวเย็นในตอนเช้า อา…ที่ตอนอุ่นขึ้นเล็กน้อย คงเพราะร่างกายนี้ถูกรองรับด้วยเตียงไม้ที่มีฟูกหนา …

ท่าทางยังงัวเงีย หากแต่เจ้าของห้อง ก็พยายามเปิดเปลือกตาออก …. ในหัวยังคงหมุนติ้ว แขนขาก็ยังหนักอึ้ง …ล แล้วก็ อหือม์—เหนือลำตัว รู้สึกเหมือนว่า…มันมีน้ำหนัก?

ในตอนที่ค่อยๆ พลิกกาย … นิ้วเรียวก็ขยับขึ้นแตะตรงมุมขมับขวา – ซ้าย —มันน่าจะช่วยขับไล่เส้นความคิดที่ติดอยู่ราวกับน็อตตัวเล็กๆ ..ที่ฝังตรึงได้…

 

แต่ทำไม …รู้สึกราวกับ เพิ่งได้เจอใครอีกคน 

ทำไมข้างๆ กัน… ความอุ่นยังไม่เลือนลาง 

เพราะเหล้า…อีกหรือ?

 

อุ่นขึ้นด้วยสิ่งนี้?  

จากเคาน์เตอร์เคราองดื่ม มาทิ้งร่าง อยู่นี่ได้…ก็เพราะสิ่งนี้?

เพราะเปลือกตาที่ยังหรี่ปรือ …เพราะเพิ่งตื่นนอนตอนเช้าตรู่ หลังจากดื่มหนักตลอดคืน ทุกอย่างในความคิด จึงมุ่งไปที่แอลกอฮอล์เท่านั้น

 

หรือเขา —ยังคงเมาค้าง 

หรือสุดท้าย… ต้องใช้มันเป็นเครื่องมือคลายความเหงา 

หรือในที่สุด ก็ต้องพึ่งสิ่งนี้?  — ต่อไปเลย นับจากนี่ งั้นสินะ…

ขณะที่ความหนักอึ้งก็เคลื่อนออกช้า เสียงถอนใจเบาราวคนปลงตกก็ดังตามมา ก่อนที่เปลือกตาซึ่งยังคลี่ออกจากกันไม่เต็มที่  เจ้าตัว..กลับหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนกัดฟันยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

หากแล้ว…อึดใจเดียว ที่ความคิดละมั้ง อยู่ๆ ก็..ยื้อยั้งให้ร่างของตนร่วงทรุดลงบนฟูก

ล เหล้า …? ร หรือ?

ต แต่ มันนุ่มนวล และแผ่วเบา —น นี่น่ะ …อ พระเจ้า

อ อืออ อืมอมม 

เสียงลมหายใจ ความอุ่นชื้น … ร่างกายแข็งแรงที่ผลักดัน ความหยาบกระด้าง ที่อ่อนโยนลงในชั่วพริบตา

ลื้นเคลือบกลิ่นไวน์ยังเต็มไปด้วยความหอมหวาน … ทุกวินาทีที่สัมผัสกันและกัน สมองหมุนติ้ว —  เรื่องราวรอบตัว …ไร้ความสำคัญ  …

แล้วความคิดก็ลอยล่อง สู่ห้วงความอ่อนเบาในบรรยากาศ

 

อืออ

ชายหนุ่ม…สูดหายใจยาว

อ อือม … เสียงครางเปล่งออกมา ดวงตาทั้งคู่กำลังประสาน

 

ไม่…จริงๆ  

ไม่มีอะไร—ไม่มีสิ่งใด

ให้รู้สึก อุ่นหัวใจ …ให้ได้เจ็บปวด ให้ —รู้สึกรัก 

“ยังปวด…อยู่มั๊ย” เสียงทุ้มนั้น ยังแหบอยู่บ้าง ตอนถาม..คนพูดก็ยกมือขึ้นแตะศีรษะ “ถ้ารู้ตัว ว่าดื่มเยอะไป –-ต่อไป .. น่าจะเพลาๆ ลงบ้าง”

หากไม่มี …อยู่ตรงนี้ 

ถ้าเมื่อไหร่ …ไม่ใช่เสียงนี้  

“ต ตั้งแต่… เมื่อคืน? งั้นหรือ” เสียงแหบกว่า หากก็..นุ่มกว่า ดวงตาที่ยังสะท้อนความขุ่นนิดๆ เพราะฤทธิ์เหล้ายังไม่สร่างซา …

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ตอนนั้นเองที่แขนเรียวข้างหนักดึงร่างหนาเอาไว้กับตัว ก่อนเลื่อนศีรษะของตัวขึ้นมาซุกอยู่บนแผงอกกว้าง …

หึหึ 

ผู้มาเยือนก็ไม่ต่างกัน ..เขาใช้แขนยาวและแข็งแรงกว่าของตน สอดและดึงอีกร่างที่ยังคงมีกลิ่นเหล้า .. หัวเราะในลำคอเพราะรู้สึกพอใจในการตอบโต้นั้นอยู่ไม่น้อย .. ก่อนรั้งทั้งร่างให้ยิ่งแทรกซุกเข้ามาใกล้อีก…

“สุขสันต์วันเกิด —แจจุงอา”

 

nothing, but alchol; END

-redposion-

♥♥ HAPPY BIRTHDAY, JAEJOONG-AH~~ ♥♥

{off-shot}

—–

จะต้องทำ…อย่างไรหรือ 

ให้สามารถ เลิกเสพติด… ความอ่อนโยนนี้… 

“ต้องรีบกลับเลยมั๊ย?”

“อือ…อีกสองชั่วโมง ก็คงต้องไป” คนถูกถาม ตอบเสียงบางบาง เขาเองก็หวัง …ถ้ามันจะสามารถ อยู่ต่ออีกนิดได้

 

“ง งั้น” คนพูด …ผุดนั่ง

“?”

“เวลาที่เหลือ …ก็ล้างมันสิ”

“อ หือ?”

“ลบกลิ่นเหล้า — บนตัวฉันซะเลย ตอนนี้”

กลิ่นแอลฮอล์หรือ?.. ที่ลมหายใจเขา สะดุดราวถูกกักกั้น

ที่ทำให้ลำคอแห้งผาก ..ที่ทุกอย่างในโลก –ต้องพร่าเลือน ราวมีหมอกมาห้อมล้อมไว้ทุกทิศทาง?

“เพราะมียุนโฮ…”  คนพูดพยายามจะหลบตา หากคนรอฟังไม่ยอมให้สีแดงเรื่อทั่วใบหน้าเบือนไปทางอื่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของผู้มาเยือน จ้องลึก…ตรึงและสะกดสายตาอีกคู่ไว้

“เพราะว่า..มีฉัน?” ร่างใหญ่เอียงลำตัวให้มองเห็นอีกคนได้ถนัด เขากอดเอวคอด ขมวดคิ้วด้วยอาการใคร่รู้ …ก่อนใช้สายตาบังคับให้อีกคนต้องหายใจสะดุด …

เจ้าของห้องมองตอบอย่างลังเล …ก่อนผิวหน้าจะยิ่งแดงรื้น

“เหล้า เลย….ไม่จำเป็น  

–อีกต่อไป”

—–


Advertisements