[YunJae] A Real Separation

A Real Separation

yunhoxjaejoong. oneshot. rps. r

/เขาไม่ได้คิดมากเกินไป/

…ยุนโฮบอกตัวเองขณะย่อตัวลงเพื่อยื่นแขนเข้าไปในรถ .. มือใหญ่ควานหากล่องกระดาษที่ติดมาด้วย โน้มตัวและเอื้อมสุดแขนจนกระทั่งเขาคว้ามันไว้ได้ เขาเบี่ยงตัวมา ปิดประตูรถ และเคลียร์ความคิดก่อนจะเริ่มก้าว

อะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น .. หากว่ามันได้ถูกขีดไว้ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็คงต้องเกิด ..

เขาเหนื่อยเหลือเกิน และก็ไม่อยากที่จะยื้อยุดต่อไปอีกแล้ว

/ได้โปรดเชื่อฉัน/

เชื่่อใจล่ะหรือ…
อา—ชายหนุ่มส่ายหน้า ปัดความคิดวุ่นวายนั้นทิ้ง ..

การมองเห็นผ่านแว่นกันแดดในเวลานี้ ช่วยบรรเทาความร้อนแรงจากแสงอาทิตย์ที่สาดตรงมายังเขาได้ดีไม่น้อย ..  หนทางข้างหน้าที่ห่างออกไปจากพาหนะเพียงสิบกว่าก้าว เสียงหัวใจเขา..เต้นดังแค่ไหน ชายร่างสูงไม่นึกใส่ใจอะไรมันอีก.. กล่องกระดาษที่อยู่ในมือถูกกอบกุมไว้ให้กระชับขึ้น เรียวหน้าฉาบคมมองกริ่งสัญญาณก่อนแตะนิ้วลง สูดมวลอากาศอุ่นอ่อนกระจาย ก่อนหลับตาลงอย่างไม่ตั้งใจ

“เฮ้”

แค่เพียงอึดใจที่เขายืนรอ เมื่อลืมตาขึ้นก็ปรากฏอีกแววตาหนึ่งที่มองตรงมา กับวงหน้าที่สวยงามอย่างไม่น่าเชื่อ ความสมบูรณ์แบบ…ที่พร้อมพรั่งซึ่งยากเหลือเกิน จะให้รู้สึกคุ้นชินกับมัน…ไม่ว่าตัวเขา มีโอกาสได้สัมผัสมากี่ครั้งแล้วก็ตาม
มือขาวข้างหนึ่งยื่นมาที่เขา ก่อนจะแตะแขนและดึงร่างเขาที่ยืนนิ่งรออยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

“เฮ้”

เสียงเดิมร้องทัก ก่อนเจ้าของเสียงจะถือเอาความคุ้นเคยและความใคร่รู้ หยิบเอากล่องเล็กๆ จากมือเขา หลังจากเจ้าตัวใช้แรงของตนผลักเขาเบาๆ เพื่อให้นั่งลงตรงฟูกฟูๆ ของโซฟาที่ทอดยาวในห้องกว้างขวาง

“น..นี่ — สิ่่่งนี้ เพื่ออะไรหรือ” เค้าหน้าหวั่นใจ คำถามที่ก็คงออกมาจากความสับสนและวุ่นวาย เจ้าของเสียงมองมาที่เขาอีกครั้ง .. คราวนี้สายตานั้นราวมีคำถามอยู่ในนั้นเป็นสิบเป็นร้อย แต่เขาหลบตา..รู้สึกเจ็บปวด

มันเจ็บปวด
เจ็บ…เสียจน —จนหัวใจเขา อาจรับไม่ไหว …อาจเจ็บจนล้มลงกองอยู่ตรงนั้น

“ถ้าหากจะมา .. เพื่อพูดเรื่องนี้” กล่องใบนั้นถูกวางลงอย่างถนอม แม้มือเริ่มสันหากคนพูดยังพยายามประคองน้ำเสียง “งั้นก็ได้โปรด .. ช่วยกลับไปซะ”

/เขาน่ะ..
จะทำได้หรือ/

ยุนโฮเฝ้าถาม…

ประโยคนี้ ประโยคเดิมกับตัวเขาเองซ้ำๆ .. /ยุนโฮ–นายน่ะ จะทำมันได้จริงหรือ/
และตอนนี้…ตัวเขาเอง พบคำตอบแล้ว

“เลิกกัน…เถอะนะ”

เขารู้แล้วว่า..ความเจ็บปวดจากคำบอกลาในวันก่อน ไม่มีอะไรจะเทียบได้

ไม่มีความความโดดเดี่ยว ไม่หน่วงหนัก ไม่ทรมาน ไม่ปวดแปลบจนสุดหัวใจ ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับวันนี้

“ได้โปรด”

แจจุงร้องไห้ ..

“ได้โปรด”ร้องขอเขาด้วยคำขอเดิม ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา สั่นคลอนราวจะทรุดล้ม น้ำตาของเจ้าของห้อง ..นานแค่ไหนหนอที่ตัวเขาและอีกหลายคน ไม่มีโอกาสจะได้เห็นมัน ..

นานมาก ..

“ยุนโฮ..ได้โปรด”  …แจจุงน่ะนะ ..คือคนที่ไม่ว่าหนักหนาแค่ไหน ไม่ว่าจะยากเย็นเท่าไหร่ ก็เผชิญหน้าและฝ่าทุกอย่างด้วยตัวเอง คนที่..ไม่เคยแยแสอะไร “ได้โปรด ...ยุนโฮ ได้โปรด

ร่างกายนั้นที่สั่นไหว น้ำตาเป็นสายที่รินไหล ..

พระเจ้า

“แจจุงอา”

เขาน่ะ..ต่อให้ต้องตายลงไปช้าๆ ก็คงไม่อาจก้าวข้ามมันได้
สองมือที่ยื่นออกมา อ้อมแขนแข็งแรงที่โอบคว้าและกอดร่างนั้น .. เสียงหัวใจของคนแพ้พ่าย ..ความเจ็บปวดที่แบกรับไว้

เขารู้..ว่าแจจุงรู้
เราสองคน .. ปวดร้าว–พอๆ กัน

“อย่าขอร้องอะไรอีกเลย” เสียงเขากระซิบ จางหายลงไปเมื่อปากของตนรดลงแตะแผ่วที่ใบหูอันร้อนผ่าวอย่างปลอบโยน “อย่าขอฉันอีก..ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม”

อย่าบอกเขา..ว่าให้เชื่อใจ
อย่าร้องขอเขา…ได้โปรด–อย่าไป

“ทำไมน่ะหรือ” ปากที่ขยับยังคงกระซิบ อ้อมแขนสองข้างยังคงประคอง ..ใบหน้าระเรื่อขยับเข้าหาราวกับบอกเขาว่าต่อไปนี้ จะยอมทำตาม–ที่บอก–ทุกอย่าง

“เพราะว่าแจจุงอาจไม่มีสิทธิ์แก้ตัวอีกแล้ว” ร่างกายในอ้อมกอดเขา ขยับหาเขาด้วยแรงทั้งหมด มือสองข้างที่สั่นไม่หาย คว้าใบหน้าเขาก่อนปากร้าวผ่าวค่อยประทับลงบนเรียวปากเขาและกดมันลงอย่างคนพ่ายแพ้ไม่ต่างกันเลย ..

ขมขื่นและปวดร้าว หากรสของจูบยังคงหวานล้ำ
หัวใจของเขา .. ถูกรอยจูบที่ยังดำเนิน ถูกปลายลิ้นที่เรียกร้องตักตวงเอาไป ถูกความอ่อนแอและน้ำตากักขังเอาไว้

“แจจุง..เป็นของฉัน” ลมหายใจที่ไม่เชิงยัดเยียดให้เขา “จะเป็นของฉัน..และมันไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก”

“เป็นของ–ยุนโฮ” เสียงยังสะอื้น แววตาเริ่มช้ำ มือสั่นสะท้านปลดพันธการทุกสิ่ง ทุกอย่างออกจากตัวเขา ..  เสื้อทีเชิ้ตที่แนบลำตัว ถูกร่างในตักถอดมันออกจากร่างตนไป .. “ ข..ของยุนโฮ”

มันคือความจริง
แจจุงสารภาพ..คำพูดเหล่านั้น..แจจุงหมายความถึงมันจริงๆ

“จงรักษาฉัน” นี่ไม่ใช่คำอ้อนวอนหรือร้องขอ .. แจจุงจับมือ ร่างกายท่อนบนที่ถูกปลดเปลื้องเผยให้เห็นกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างใหญ่ มือขาวโพลนนั้นหยิบมืออีกคนมาวางลงบนหน้าท้องไร้อาภรณ์ปิดคลุมของตน .. “อ อืออ”

มือใหญ่และสากค่อยลากสัมผัส เรียวลิ้นร้อนของผู้มาเยือนจะครอบครองยอดชมพูชัน อุ้งมือร้อนผ่าวเลื่อนลงมาอย่างอดทนและรั้งรอ

“ยุน-อา ด..ได้โปรด” เสียงที่ขาดห้วง มันวิงวอนและร้อนรนมากเต็มที

อ..อาาา

ความรักนั้น…อาจคือส่วนหนึ่ง
ความไม่ลงรอย..ก็เป็นส่วนหนึ่ง

อยากได้…..ต้องการ

ร่างบางเอนหล้งตนเท่าที่ทำได้ มือของแจจุงตรงเข้าควบคุมมือของอีกคน “มีเพียงยุนโฮ..ที่ทำแบบนี้”

ความต้องการที่เต้นตุ่บอยู่ในอุ้งมือ สร้างความวาบหวามจนคนทั้งคู่ไม่อยากจะรั้ง

“แน่ใจ..หรือแจจุง” เขารู้ว่ามีเพียงตัวเขา ที่คนตรงหน้าจะยินยอมและเต็มใจ

เขาเริ่มสัมผัสแก่นกายขาวนวลที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงระรื้น “อ อือออ”

“งั้นช่วยบอกที..” มือที่ควบคุม ยังคงขยับเพื่อจะปลุกปั่นความต้องการของคนบนตัก เขาหยุดเคลื่อนไหวเพียงอึดใจหนึ่ง ก่อนใช้นิ้วมือลูบไล้ตอกย้ำ จนอีกฝ่ายเต็มไปด้วยปรารถนา ที่เผยชัดเจนเคล้าเสียงหอบกระชั้น

“บนเตียง…หรือตรงนี้”

แจจุงพยายามรวบรวมสติ คว้าหัวเข็มขัดและถอดมันอย่างร้อนรนปนเลิ่กลัก แววตาพร่าหมอกมองตอบอย่างไม่เชิงจะโกรธเคือง ก่อนมือขาวและร้อนอ้าวจะตรงรี่เพื่อล้อมรอบความแข็งขึงของร่างตรงข้าม “ทำฉัน…ตรงนี้”

เขาไม่อาจควบคุมอะไรได้อีกต่อไปแล้ว .. ร่างกำยำใช้สองมือหยิบร่างบาง กางเกงของเขาถูกตนเองขยับขาจนล่นหล่นไป “ถ้าโซฟาเลอะ…จะโทษฉันทีหลังไม่ได้”

สิ้นคำพูดร่างอันเบาหวิวก็ถูกร่างแกร่งหย่อนมันลงมา ร่างที่รอรับกับความเป็นชายที่ขยายและตั้งชันอย่างเต็มที่รออย่างจดจ่อเพื่อจะสอดหาช่องทางเรียกร้องและความบีบรัดจากสะโพกนุ่ม

“ย ยุน…ยุนโฮ”

คนหนึ่งสอดเข้า อีกคนขยับออก การตั้งรับและการรุกล้ำ เป็นท่วงทำนอง สร้างความกระสัน
ความปรารถนาที่ต่างเฝ้ารอ .. สองกายตอนนี้ต่างตักตวงจากกันและกัน

“ที่เตียง บ..บนเตียง” เสียงสั่น สั่งเขา .. ร่างเล็กๆ ของแจจุงหยุดเคลื่อนไหวเมื่อบอกอีกฝ่าย

“ตรงนี้ก่อนนะ…” เขาน่ะ …ห้ามมันอีกไม่ไหวแล้ว

“อ อือออ…ยุนโฮ”

“ให้ตาย แจจุง”

ไม่ใช่เพียงแค่ความรัก..
แต่ทว่า..ร่างกายนี้

เขาจะเลิกรา..ไปได้อย่างไร

Theme song: No good in goodbye – The Script

…..

– end –

note,

1. another failed fic after long loooong hiatus.

2. my inspiration is kinda on and off now and for yr information,  i wrote this story then kept in my cloud like years ago and suddenly decided to complete it in around 120 minutes before posting with full of flaws and imperfections. 

3. this is not my comeback. (even if i reallly hope so). Me is still under repaired, and I dun think I’m able to return here yet with a fruitful comeback and better outcomes.

>> miss u guys lotss though *hug*

Advertisements

One comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s