Heart Drives

Heart Drives 17’2: Healing Touch* {Final post}

Heart Drives 17’2:

Healing Touch*

………………………..

สิ่งแรก…ที่ลืมตา

คือ ตัวฉัน…ในห้องของยุนโฮ

บนเตียงที่มีแต่เราสองคน—–อ้อมกอดที่หวงแหนนั้น … ถึงจะพยายามยกมันค่อยๆ เพราะไม่อยากให้ต้องสะดุ้งตื่น ทว่า…เจ้าของห้องกลับรั้งให้แน่นขึ้น จนแผ่นอกกว้างแนบเข้ากับหลังคุดคู้…ล และความรู้สึกที่ไวต่อสัมผัสของยุนโฮ ก ก็

“นอนไม่หลับหรือ”

ดวงตาของยุนโฮ เมื่อหันกลับไปมอง…ลุกวาว หากความอ่อนล้าใต้ตาที่ปรากฏชัดแม้ในแสงสลัว …ทำให้คนมองตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมา ….เขาไม่ได้หลับเลยซักนิด

//คงไม่ใช่เพราะ ม มองฉันอยู่—ตลอดเวลาที่หลับ… ใช่มั้ย? //

//— อ อา…น นี่เป็นเพราะอากาศหลังฝนตกที่เริ่มเย็นลง ร หรือ ว่า เพราะ…ส สายตา น นี้ ?//

“อุ่นขึ้นมั้ย?”

ลมหายใจและลมจากคำพูดวนเวียนตรงซอกหู ไม่ ….ไม่ใช่เพราะความเย็น….ที่ทำให้ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อ

ไหน จะ…กลิ่นกายคุ้นเคยปนเหงื่อ ผิวเนื้อที่แนบชิด และ…แววตาของยุนโฮ ที่มองมาที่ฉันอย่างไม่กระพริบ ในระยะที่….ใกล้—-แสนใกล้

“พรุ่งนี้…ก็เข้าหน้าร้อน”

“อ อือ”

“หน้าร้อน….ที่มี —-แจแจ กับ ฉัน…”

อ้ะ ??

 

 

มือนั้นคว้าเอาใบหน้าที่กำลังหลบสายตาไปใกล้ใบหน้าตน

อื๊อ อื้อ  อื้ม อืมม

ความต้องการในสัมผัส…เปิดเผย ทั้งยุนโฮ  —- ทั้งฉัน

เรา…ต่างก็หยุดมันไม่ได้

ฉันรู้ยิ่งกว่ารู้ คำพูดที่ถูกจุมพิตเนิ่นนาน —–ดูดกลืน…

ยุนโฮ  ต้องการ….จะบอกอะไร

หน้าร้อน…ทำให้เราได้พบ

หน้าร้อน…ทำให้เราพลัดพราก

หน้าร้อน…มอบทั้งความสุข —–ทั้งความทรมาน

กับยุนโฮ และ ฉัน—

ทุกๆ หน้าร้อน….จึงเป็นเหมือนการเปลี่ยนแปลงของเรื่องราว

มันเหมือนเป็นฤดูกาล

แห่งการ  “เริ่มต้นใหม่”

สัมผัสจากริมฝีปาก….ทำให้หลงลืม–ความเป็นตัวตน ปลายนิ้วมือของยุนโฮที่วาดไล้ไปตามเรียวขา สะโพกและเส้นตรงกลางแผ่นหลัง เรื่อยมาถึงท้ายทอย ใบหู และไล้เลื่อนอย่างอ้อยอิ่งตรงขอบแก้ม แล้วค่อย-ค่อยถอนจุมพิตอบอุ่นนั้นออก…ช้า  ช้า

 

อืม อออ

เสียงครางคำรามของยุนโฮ …กึกก้อง

ทุกครั้งที่ได้ยิน ก็จะพบว่า….สัมผัส ที่ฉันต้องการ

และไม่เคยเพียงพอ   ที่แท้…

ไม่ใช่เพราะปรารถนาจะเป็นแต่เพียง—ผู้รับ

กับ ยุนโฮ—–สำหรับสิ่งพิเศษนี้

ฉัน…เต็มใจยิ่ง —–ที่จะเป็นฝ่ายให้

ทำไม…ถึง

เลือก—ฉัน”

เพราะอ้อมแขนนี้——กว้างใหญ่และอบอุ่นเหลือเกิน

ยุนโฮ…ที่แสนดีขนาดนี้  คงมีใคร….ให้เลือก ตั้งมากมาย …

เจ้าของห้องที่ยังไม่ยอมละสัมผัส ลุกจากเตียงเชื่องช้าและช้อนร่างของฉันขึ้น ทุกบริเวณ…ที่ร่างกายไร้อาภรณ์ของเราสัมผัสกัน ผิวเนื้อของยุนโฮจะกระตุกตอบสนอง

แม้หลายชั่วโมงที่ผ่านมา….เราไม่ได้ห่างกันสักวินาที แต่กับยุนโฮ…ทุกส่วนของเขาจะไวต่อการสัมผัสกับร่างกายนี้

ตลอดเวลา…ราวเป็นสิ่งแปลกใหม่

ตรงแผงผนังห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นกำแพงกระจกล้วน อ้อมกอดนี้…ประคองร่างฉันแน่นหนา สายตาที่มองไปยังห้องว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม เข้มขึ้น …ทว่า สว่างวาว

“ยุนโฮ?”

“ไม่รู้สิ—

ฉันเอง…

ก็ไม่รู้”

ขณะ ตอบแขนกว้างก็ค่อยๆ วางฉันลง ….หมุนตัวที่เล็กกว่าให้มองไปยังจุดหมายเดียวกัน แล้วซักพัก…ขายาวข้างหนึ่งที่ก้าวแยกออกไปด้านหลังครู่เดียวก็ขยับเข้ามา ตรงตำแหน่งเดิม เพราะถูกบังคับให้ยืนนิ่งหันหลัง …เลยไม่รู้จริงๆ —สีหน้าภายใต้คำตอบนั้น ….ยุนโฮ—-มีอาการ อย่างไร

“ที่เลือก….

เพราะเป็น…แจแจ”

 

//อ อา//

ความเย็น…กล กลับ มาแล้ว —-คอที่ว่างเปล่าของฉัน ….

ได้สิ่งนั้น กลับคืน …มาแล้ว

“เพราะเป็น  แจจุง—ที่ไม่มีใคร…อีกแล้ว

จะมาแทนที่ได้”

นิ้วมือสั่นระรัว—-ไม่ต่างจากเสียงพูด ยุนโฮวางมันทั้งคู่บนบ่าฉัน ก่อนจะรวบร่างกายที่ไม่อาจยืนได้อย่างมั่นคงเข้าสู่อ้อมแขน

ตอนนี้….หน้าเรียวของยุนโฮที่ซุกอยู่บนไหล่ฉัน—-คงรับรู้แล้ว

ว่า…น้ำตาที่ไม่อาจห้าม และเสียงหัวใจนี้ คือสิ่งเดียว….ที่ฉันสามารถตอบสนอง

…ตื้นตัน และ ท่วมท้น

….คำตอบที่ได้ยิน ไม่เลิศเลอ…หากความหมายที่ซ่อนอยู่นั้น มากมาย

…จนไม่อาจอธิบาย—เป็นคำพูดได้

อ้อมกอดที่อ้อยอิ่ง ทำให้คลายออกไม่ยากเย็น

การหมุนตัวกลับมาหายุนโฮครั้งนี้มีความหมายกับฉัน….ยิ่งนัก

“ม มีบางอย่าง…ท ที่ ตรงนี้…

มือหนาของยุนโฮอ่อนไหวอยู่ภายใต้มือของฉัน

“น นอกจาก—สัมผัส…แล้ว”

ตรงตำแหน่งที่มือใหญ่นั้น….แตะต้องมันอยู่

“ยุน โฮ…เป็นคนเดียว”

เรา…ต่างก็รู้สึก

“ที่ทำให้มัน…เคลื่อนไหว”

//ยุนโฮ—-ได้โปรด

รู้สึกกับฉัน …ตลอดไป—-อย่างนี้//

มือที่วางอยู่บนหัวใจ—-ของฉัน

ปากอุ่นที่ทาบทับอยู่บนปากที่เผยอรับอย่างหมดใจ—ของฉัน

อ้อมแขนแข็งแรงที่ค่อยๆ ยกร่างนี้ราวไร้น้ำหนัก…

ก่อนที่จะรู้สึกถึงความต้องการที่เปี่ยมล้นของยุนโฮที่อยู่—-ในตัวฉัน

ยุนโฮ….ครางลึก ขณะสอดใส่ความร้อนของตนอย่างเชื่องช้า—

พลางกอดกุมฉันที่เรียกร้องไว้ในอุ้งมือ

แม้กระทั่งตัวเอง…ยังนึกไม่ออก ว่าร่างกายถูกประคองให้ลอยอยู่เหนือพื้นห้อง  และแผ่นหลังก็กำลังเบียดอยู่กับกระจกเย็น….

ขณะภายในกาย—-ถูกยุนโฮเติมเต็มครั้งแล้ว – ครั้งเล่า

จนมันร้อนเป็นไฟ

เสียงเรียกชื่อ…ตามแบบของยุนโฮ ดังผ่านหู—-เป็นหมื่นครั้ง

แววตาที่พร่ามัว….ลุกโชนด้วยไฟแห่งปรารถนา

ฉันรู้….ฉันรู้

เพราะยุนโฮ—-ทำให้ ฉัน,,,,,รับรู้

ผ่านสายตาและความพึงพอใจทั้งหมดนี้

ยุนโฮ…..

ขาดฉัน…ไม่ได้

“ไม่ต้องการ…….สัญญา

แจ แจ…ที่หลอมละลาย เพราะสัมผัสฉัน

 

ค  แค่นี้—

ก็ มาก พอแล้ว

 

น นอกจากนี้แล้ว….

ท ทั้ง ชีวิตนี้…ก็ไม่ อยาก

ได้

อะ—ไร”

ทั่วตัวของฉัน

ถูกเติมเต็มไปด้วยร่องรอยจากริมฝีปากนี้…

ขณะความสุขที่ทำให้เราต่างสั่นสะท้าน ยุนโฮ—พยายามตอกย้ำ คำพูดนั้น….

ยุนโฮ—–ที่กำลังหลั่งรินความงดงามสู่ตัวฉัน …

ท ทั้ง ที่ลมหายใจติดขัด หากยังพยายามบอกให้รู้

เราทั้งคู่….ต่างเป็นของกันและกัน

ไม่มีทาง….จะแยก จากกันได้

 

ที่พูดอย่างนั้น

เพราะมีแต่—ยุนโฮ…ที่รู้ดี

สัมผัส—ที่ฉัน….พ่ายแพ้

หาก…ไม่ใช่

เพราะ….เหตุผล….นั้น

ต่อให้เป็นพระเจ้า….

ก็ แตะต้อง….ร่างกายนี้

ไม่ได้

 

ห้องตรงข้าม…จะรอรับแสงวาวผ่านกระจกนี้

ยุนโฮ กับ ฉัน

จะเคียงข้างกัน….

ตลอดไป

***********************************************************************

 

 

 

“แจจุง  ครับ…

คนๆ นี้—คือ ลมหายใจ “ของผม”

สร้อยของคุณแม่ ….จะแทนสัญญา

จะดูแลแจแจ…. ไปจนกว่า

ลมหายใจ—-สุดท้าย”

Heart Drives 17’2: Final Post