TVXQfanfic

Nobody Knows – 04/2

‘Nobody Knows’

yunhoxjaejoong

nobody knows

 

 

[04/2]: Countless Touch

 

I’ll let you set the pace
‘Cause I’m not thinking straight

My head’s spinning around …I can’t see clear no more

..

 

ต่อไปนี้…คุณยุนโฮห้ามห่างไปไหน

ได้โปรด—ไม่ว่าจะเกิดอะไร

ห้ามปล่อยคุณหนูไว้…ลำพังอีกนะครับ

 

ร่างที่สั่นเทาถูกปลดปล่อยจากอ้อมแขนดึงดันนั้น …

ผู้ดูแลวางเจ้านายบนฟูกนุ่มอย่างเบามือ แล้วจึงค่อยดึงผ้าผืนหน้าออกจากร่างบาง …. ดวงตาชายหนุ่มจับจ้องร่างนิ่งอย่างห้ามไม่ได้ เขามองเห็นความซีดเผือดของผิวกายอันเนียนละเอียดของผู้เป็นนาย …

อา–

 

ร่างตรงหน้านี้…

แม้เพียงต้องแสงไฟริบหรี่ ..หากกลับนำความปั่นป่วนมาสู่กายเขา

 

เขาหยิบชุดผ้าไหมที่ถูกวางเตรียมไว้ตรงบริเวณนั้น … แล้วร่างใหญ่ก็โค้งศีรษะแทนการขออนุญาต จากนั้นแขนยาวก็เข้าโอบล้อมร่างเล็กเพื่อทำการสวมอาภรณ์

“อ…”

และเมื่อแพรผ้าสัมผัสเรือนร่างอ่อนไหว เสียงของคุณหนูก็ดังขึ้น…ก่อนเงียบไป

ขณะที่วงหน้านิ่งและแววตานั้นไม่ปรากฏความรู้สึกใดชัดเจน —ผู้เป็นนายค่อยๆ ลุกยืน ก่อนว่า “หมดหน้าที่แล้ว…เพราะงั้น ออกไปได้”

พูดจบ เท้าซีดขาวจึงก้าวออกจากที่นั่ง …ร่างของเจ้านายยังสั่นเทิ้ม อย่างน้อยที่สุด—มันก็สั่นไหวจนร่างใหญ่สังเกตได้

 

อา …ทั้งที่ยังหนาวสั่นขนาดนี้

 

ผู้ดูแลมองตามทุกการเคลื่อนไหว —คุณหนูของบ้านพยายามควบคุมอาการ  จากฟูกนุ่มหนา … เท้าไร้สีเลือดกำลังนำพาเรือนร่างระหงไปยังเตียงใหญ่

เขาตัดสินใจช้อนร่างนั้นขึ้นในอ้อมแขน แม้ร่างเย็นเฉียบกระวนกระวายต่อต้าน หากก็ไม่อาจเอาชนะความแข็งแรงกว่า และอ้อมแขนอันแน่นหนาของผู้ติดตาม

“หน้าที่…ของผม” ขณะวางผู้เป็นนายลงบนเตียงอย่างเชื่องช้า ร่างสูงกล่าวย้ำเตือนอีกฝ่าย “คือต้องอยู่—เคียงข้างคุณหนู”

แพรผ้าไหมพลิ้วสะบัดเมื่อร่างบางขยับ เผยให้เห็นผิวขาวเผือด–ที่แม้ซีดจางหากยังดูเปล่งปลั่ง …

คุณหนูที่ก่อนหน้านี้ ไม่พยายามจะสบตามองมาสักครั้ง หากในตอนนี้…ร่างบนเตียงกำลังมองเขา และแม้ว่าร่างนั้นจะยังสั่นเทา– กระนั้นร่างบาง ดูราวจะไม่แยแส ไม่สนว่าชุดผ้าไหมที่คลุมกายอยู่บางเบานั้น บางส่วนของมัน..ไม่ได้ช่วยปกปิดความซีดเผือดของร่างกายอีกต่อไปแล้ว หากอย่างไรก็ตาม จากบนเตียงกว้าง วงหน้านิ่ง…แววตาว่างเปล่า เจ้านายของเขา—กำลังมองมาอย่างเหยียดหยาม และออกคำสั่ง

“งั้นอยู่…ตรงนั้น”

ตอนปากอิ่มขยับพูด วงหน้าท้าทายมองไปยังตำแหน่งที่บอก … ร่างสูงมองตาม ก่อนโน้มศีรษะ และขยับห่างออกมาตามคำสั่งเจ้านาย … และเมื่อแน่ใจแล้ว ว่าผู้ดูแลที่พ่อบ้านคะยั้นคะยอให้รับเอาไว้ — ก้าวห่างไปตามตำแหน่งที่ตนประกาศ ร่างบางเบือนหน้าหลบ…และพลิกกายไปฝั่งตรงข้าม

เขามองเห็นเท้าขาวจัดขยับหากันอย่างยากเย็น และภาพนี้เอง…ที่ทำให้เขาเริ่มคิดได้…

 

/คุณหนูของเรา…ไม่ชอบอากาศหนาว 

เพราะเหตุนี้…คุณยุนโฮต้องคอยระวังไว้ —อย่าปล่อยให้ต้องหนาวนานๆ นะครับ/

 

ร่างสูงตัดสินใจก้าวมาข้างหน้าจนใกล้ขอบเตียง … ร่างแบบบางที่พลิกกายไปยังอีกฝั่ง ยังคงนิ่งงัน ไม่แสดงอาการใด …

เขาหยิบผ้าห่มอย่างค่อยที่สุด อดมองส่วนโค้งเว้านั้นไม่ได้…อา—เรือนร่างนี้ ยากเย็นเหลือเกิน ที่สายตาเขาจะหลบเลี่ยงไป ร่างสูงสลัดความคิด ยกผ้าผืนนั้นมาปิดคลุมเท้าซีด

“ต่อไปนี้ …ไม่ว่าจะเกิดอะไร” ขณะก้าวกลับมายังตำแหน่งเดิม เขาได้ยินผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น

“คนอย่างนาย….ห้ามแตะต้องร่างกายฉัน”

 

….

 

นอกเสียจากข้อตกลงนั้น

ที่คุณพ่อบ้านเน้นย้ำกับเขา….ว่าห้ามปล่อยคุณหนูไว้–เพียงลำพัง

ชายหนุ่มรู้ดี

ในฐานะผู้ดูแล สำหรับตัวเขา…อีกหนึ่งหน้าที่–ก็คือการทำตามคำสั่ง

ผู้เป็นนาย—ไม่ต่างอะไร…กับเจ้าชีวิต

ถูกต้องแล้ว

แต่นี้ต่อไป…เขาต้องอยู่..และก็ทำตามคุณหนูเท่านั้น

 

 

อ…อือ…

อืออ  อือออ

 

แม้จะหลับใหล หากเสียงละเมอจากคนบนเตียง…ยังคงดังให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ

ในตอนนี้ ที่ร่างบนฟูกค่อยๆ พลิกกายกลับมา —แพรผ้าไหมที่ติดกายก็ค่อยๆ คลี่ออกจากกันช้าๆ …จนในที่สุด เจ้าของอ่อนล้า ก็เปลี่ยนจากนอนตะแคงเป็นนอนหงาย…

แสงไฟริบหรี่…ช่วยขับให้วงหน้านั้น มีสีผุดผาดขึ้นมาเล็กน้อย หากความซีดจัดตั้งแต่ตอนค่ำ ยังคงปรากฏอยู่ชัดเจน

 

เรือนร่างตรงหน้า …ซีดเซียวเพียงใด

ทว่า—สะกดตา ….งดงาม

 

ร่างสูงโปร่งบนที่นั่งตน…จำต้องกัดฟัน

คนอย่างเขา ที่หนักแน่น…ไม่เคยอ่อนไหว ไม่เคยถูกเร้าด้วยสิ่งใดๆ … หากในตอนนี้ กลับมองจ้องไปที่คุณหนู — ให้ตายเถอะ…ตั้งแต่เกิดมา ตัวเขาเองก็..เพิ่งได้รู้ —- ความสวยงาม ที่แท้แล้ว…ยังเทียบยากอยู่ คุณหนูผู้นี้—ไม่ต่างจริงๆ กับคำร่ำลือ…ทีได้ยินมา

 

อ…อา …

ย —อย่า

 

เสียงละเมอ ยังคงเปล่งมาเป็นคำซ้ำๆ … บัดนี้ ภาพที่มองเห็นจากที่นั่ง คือคิ้วได้รูปคู่นั้น ถูกเจ้าของร่างกดมันลงอย่างช้าๆ

เขามองเห็นเปลือกตาขาวจัดกำลังกระตุกไหว แล้วไม่นาน…ศีรษะเล็กก็เริ่มส่ายมา-ส่ายไป

มือซีดทั้งคู่กำฟูกเตียงไว้จนแน่นเกร็ง —อา—ดูราวคุณหนู …กำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง

 

ย …อย่า

อ..อา    อัปป้า …อ อ่มม่า

อย่า—

ม..ไมมมมม่

 

….

 

พระเจ้า…โปรดลงโทษเขา

ความผิดนี้….ก่อและเกิดขึ้นเพราะเขา

 

ร่างบางตรงหน้า—มิได้สั่งหรือเชื้อเชิญ ..

คุณหนู…ไม่มีเจตนาแม้แต่น้อย

 

สิ่งเกิดขึ้น…

ทั้งหมดนี้ …เพราะตัวเขาเอง

เพราะคนไร้ค่า…อย่างเขา —ตระบัตสัตย์

 

 

อ้อมกอดแข็งแรงคว้าร่างบนเตียงมากอดกกไว้แนบกาย … ในห้องนอนที่ถูกคุ้มกันจากบริเวณภายนอกอย่างแน่นหนา ผู้ดูแลรีบรุดลุกจากตำแหน่งที่นั่งของตน เขาเปลื้องอาภรณ์คลุมกายทุกอย่าง ก่อนแทรกกายลงบนเตียง ยกผ้าห่มคลุมร่างสะท้าน และร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เอาไว้

 

เพราะเสียงกรีดร้อง

เพราะร่างกาย…ที่สั่นเทา

เพราะอะไรหรือ…

หรือเพียงตัวเขา —-หวังเพียงร่างบาง…จะรับเอาไออุ่นของตน…ผ่านทางเรือนกาย

 

พระเจ้า—เขาก็ไม่รู้ …ว่าเพราะเหตุใด

ทั้งที่ก่อนหลับ …คุณหนู—สั่งไว้

/ไม่ว่าจะเกิดอะไร—คนอย่างนาย…ห้ามแตะต้องฉัน/

 

หากเวลานี้…เสียงกรีดร้องเมื่อครู่นี้…เงียบหายไปแล้ว

เหงื่อที่พร่างพราวเกาะราวหน้าผากก็ถูกมืออุ่นของผู้ติดตามไล้มันออกไป … คิ้วของคุณหนูและเปลือกตาที่ปิดอยู่ ก็ค่อยๆ ดูผ่อนคลาย

วงหน้าขาวจัด กลับมามีสีเลือดฝาด …อีกครา

 

ในอ้อมกอดนี้ ผิวเนื้อซีดจาง ก็เริ่มอุ่นขึ้น

เขามองอีกฝ่าย .. หัวใจเต้นแรง

ชายหนุ่มหลับตา เมื่อพบว่าทุกๆ ขณะ—ร่างเล็กกว่ายังคงซุกเข้าหาความอบอุ่นจากแผงอกและร่างกายเขา … อ–อา ชายหนุ่มกัดฟัน –สูดเอากลิ่นหอมจางๆ ที่เริ่มคุ้นเคยจากคุณหนูผู้เป็นเจ้านาย

เสียงหัวใจเขา ยิ่งดังระรัว เมื่อผิวละมุนสัมผัสผิวตนที่แข็งกระด้างหยาบกร้านกว่า

 

อา—

หากเสียงครางอย่างสงบเย็นของคนหลับใหล มันราวกำลังบอกเขาเป็นนัยๆ ว่าในอ้อมกอดนี้ —ร่างบางรู้สึกปลอดภัย —วงหน้าที่เชิดขึ้น จังหวะหายใจเริ่มเข้าที่และผ่อนคลาย

เขาเผลอมองวงหน้าหลับใหล …ปากของคุณหนูเผยอออกจากกันนิดเดียว หากยิ่งใกล้กัน…เขายิ่งสามารถสัมผัสไออ้าวจากลมหายใจ

 

จมูกโด่งค่อยๆ รดลง ปากเรียวของตน…พรมจุมพิตบนหน้าผากของผู้เป็นนาย

 

“อ…อืออ”

 

เสียงครางเอื่อยดังแผ่วจากร่างบาง ผู้ติดตามมองปากอิ่มที่เชิดขึ้นอีก …อา—ทั้งที่เขาพยายามสะกดทุกอย่าง หากคุณหนู–ไม่ช่วยให้เขา สามารถยึดยื้อ ถือเอาคำมั่น …

ผู้ดูแลไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน …ปากเรียวของเขาตรงเข้าครอบครอง ความกดดันนี้กำลังหลอกหลอน ร่างสูงลิ้มลองปากหยิ่งคู่นั้น  เรียวลิ้นฉ่ำหนา สอดเข้าหาโพรงปากของผู้เป็นนาย ลมหายใจหน่วงหนัก เขากำลังหอบสะท้าน … จูบเรียกร้อง รสชาติหอมหวาน ลิ้นร้อนรนที่เกี่ยวกระหวัด ผลักดันเสียงครางจากทั้งสองฝ่าย …

ภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น มือหนาเริ่มสัมผัสผิวละมุน ร่างบางสะดุ้ง..เมื่อรู้สึกถึงผิวมือหยาบกระด้าง เขาได้ยินเสียงครางเครือพึงพอใจ …ทุกสัมผัสที่มือหนาลากผ่าน ร่างเล็กกว่าตอบสนองด้วยเสียงเครือปนสะท้าน ผู้ติดตาม…แม้อยากหักห้าม หากสัมผัสอันยั่วยวนและหอมหวาน –ผลักดันให้เลือดในกายของเขาพลุ่งพล่าน ผู้ดูแลตักตวงจูบจากผิวนุ่มแทบทุกตาราง

 

พระเจ้าเท่านั้น…

พระองค์ที่รู้…ว่าความต้องการ

มันลุกโชนและโหมกระหน่ำ

ว่าลำกายนี้…ทั้งโหยหาและทรมาน

คุณหนูเท่านั้น…

คุณหนูผู้เดียว—ที่ทำให้เขา เป็นแบบนี้ได้

 

ไม่เคยมาก่อน …

ไม่เคยสักครั้ง

ไม่เคยเลยที่คนเช่นเขา …จะสะกดมันไว้..ไม่ไหว

ต..แต่

อ–อา

 

“…ได้โปรดเถิด” ผู้ติดตามพยายามเปล่งคำพูดนั้น  “คุณหนู…ตื่นเถอะครับ” เพราะการขืนใจ ไม่ใช่แนวทางของคนอย่างเขา

 

อ…อือ

 

ร่างบางค่อยๆ ขยับ … ลมหายใจยังหอบสะท้าน หากก็ค่อยตื่นจากการหลับใหล เมื่อได้สติ…สิ่งหนึ่งที่เจ้าของห้องรู้สึกทันที —คืออาการเต้นหนักภายในอกนี้

อา…

เปลือกตาที่เริ่มเปิดออก …ผู้สูงส่งมองเห็นร่างของใครอีกคน อ…อา “น…นาย?”

บนเตียงกว้างขวาง … แววตาคมวับของร่างใหญ่มองมายังตน ดวงตาดำสนิท มีบางอย่างที่ลุกโชน วงหน้าเข้มคม— มองผู้เป็นนายอย่างสับสนปนรุกราน

 

อา

—ม หมอนี่ … ท ทำไม

กล้าดียังไง –มาอยู่บนนี้

 

ร่างบางมองเห็นผู้ติดตาม ในผืนผ้าห่มผืนเดียวกัน… ร่างใหญ่เปลือยเปล่าค่อยๆ ถอยห่างไปจากเดิม —จากนั้นหมอนั่นก็ยันกาย และลุกนั่ง …

ตาคมยังมองตรงมา จนผู้เป็นนายหน้าแดง และรู้สึกสะท้านวูบวาบ มือของเขาหยิบผ้าห่มออกจากร่างนั้น  ผิวกายของคนไร้ศักดิ์ …ในทุกส่วนสัด มีกล้ามเนื้อแกร่งแน่นเป็นมัด…  เจ้าของเตียงเริ่มหายใจขัด

คุณหนูหลบตา ขณะผู้ดูแล…ในที่สุด ก็เอ่ยปากขออนุญาต

“ได้โปรด…เถอะครับ”  เมื่อร่างใหญ่นั้น ไร้ผ้าห่มผืนหนาปิดไว้ เจ้านายตนที่มองกลับมา จึงสามารถมองเห็นแก่นกลางลำตัว ที่เปิดเผยถึงความปราถนา  …

 

อ…อา

 

ความร้อนผะผ่าวปกคลุมใบหน้า

ร่างบางงุนงง ไม่อาจจับต้นชนปลาย  —-

อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นในตอนนี้ — รู้เพียงแค่ว่า…เลือดในกายเริ่มฉีดแรงอย่างเต็มที่  อา—ความร้อนวูบวาบ และแรงผลักดันประหลาดนี้ …

เพียงแค่สายตาและคำร้องขอที่เอ่ยขึ้นมา ข ของหมอนี่ …ความหนาวเหน็บที่รู้สึกก่อนหน้านี้ —กลับถูกแทนที่…ด้วยความร้อนรุมจนแทบมอดไหม้

 

.. แรงปรารถนาที่โหมกระพือ

แค่คนไร้ค่า…

ค…แค่หมอนี่ —-ทำได้อย่างไร

 

“แค่กอด…ท เท่านั้น”

ผู้เป็นนายตอบแผ่วเบา ก่อนพลิกร่างนั้นตะแคงกายไปอีกทาง … ร่างบางหวั่นไหว ใจเต้นแรง แม้ในตอนหลังกลับไป อาการสั่นเทิ้มของคุณหนูในตอนนีนั้น ราวกำลังส่งสัญญาณบอกอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ

 

ผู้ติดตาม…ข่มตาผิดหวัง

 

ตัวเขาตอนนี้…ช่างน่าเวทนานัก

ไม่เคยคาดคิด…ว่าชีวิตเขา—จะอยากรุกราน

อยากหลอมรวมกัน…

ร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ใด

 

ร่างใหญ่มองแผ่นหลังที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดฝาด เขากำลังขยับมาหา เอนกายลงช้าๆ ก่อนโอบแขนกอดร่างเล็กกว่า กลิ่นหอมนั้นของคุณหนู … และลมหายใจของทั้งคู่ที่อุ่นอ้าวและเริ่มมีเสียงหอบ มันเปิดเผยชัดว่าต่างฝ่าย ต่างก็ต่อสู้กับแรงถาโถมของความปรารถนา

ผู้ติดตามขยับกายไปใกล้ …ใบหน้าของเขาซุกตรงข้างหู ก่อนสูดดมกลิ่นละมุนของเจ้านาย

 

อ อืออ

 

ร่างบนเตียงสะท้านหวั่นไหว อ้อมกอดนั้น—รัดร่าง หวงแหน …แปลกใจเหลือเกิน—ที่คนเป็นนายไม่นึกรังเกียจ แถมยังรู้สึก…อบอุ่นประหลาด

หมอนี่…เท่านั้น—

ตั้งแต่เกิดมา…ไม่เคยรู้สึกกับใครคนไหน

 

ผู้ดูแลเบียดกายแนบชิด รับเอาสัมผัสที่แผงอกแน่นและแนวท้องราบ บดเบียดแผ่นหลังนุ่มเนียนสะอาดสะอ้าน …ลมหายใจเริ่มหอบสำลัก คุณหนูหลับตา…ร่างสั่นไหวเพราะความต้องการ

 

อ้อมกอดแข็งแรง…

ความเป็นชายที่จดจ่ออยู่ตรงนั้น…

เสียงหอบห้าวที่แตกพร่า กระซิบแนบหูเพื่อร้องขออีกร่างบางอีกครั้ง “ได้โปรดเถอะครับ…คุณหนู”

 

คำพูดวอนขอ…

แท่งกลางกาย…ที่ร้อนรุม

 

อ….อา

และสมอง….ที่เริ่มลอยคว้าง

 

—อ-อือออ

 

 

 

“เห็นใจผม…

….เถอะนะครับ

 

 

 

 

 

 

—-–

jj nbn 042

Nobody Knows: 04/2 – Countless Touch

Current track – Love me like you do

Advertisements