No promises – Chapter 10

Chapter 10

‘no promises’. yunxjae. chaptered. au;romance;angst. rating-r*



มิตรภาพ…กับความรัก
บางคาบ-บางครั้ง ก็ไม่อาจ..รวมเป็นหนึ่ง
ยุนโฮ ..แจจุง …ยูคุง
ทั้งสาม–ก็คง..ไม่ต่าง

“เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”

คำถามนั้นเกือบทำคนฟังชะงัก สีหน้ากังวลของคนถามคือสิ่งแรกที่คุณโซอีรู้สึกได้ … คุณชางมินยังมองหล่อนอย่างรอคำตอบ วงหน้าหล่อเหลาแม้ดูเหนื่อยล้าหากยังคงความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ .. มีที่ถือแฟ้มของเจ้านายหล่อนยังไม่ขยับ ดวงตาแน่วแน่แฝงความอ่อนโยนอย่างที่หล่อนคุ้นเคยเสมอ

“จะเกิด…อะไร?” หล่อนพยายามไม่ตวัดเสียงท้ายประโยคให้สูงไป แม้รู้แก่ใจว่าต่อให้แสดงอาการออกไปอย่างนั้น ..คุณชางมินเธอ–คงจะไม่ถือสาหาความ

มือที่ถือโทรศัพท์ไว้ก่อนหน้าถูกเจ้าหล่อนหย่อนมันไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทตัวเก่ง ก่อนคุณผู้ช่วยจะเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง  “ก็คุณยุนโฮ.. ติดต่อไม่ได้เลยน่ะสิคะ” เรียวปากเม้มบางของคุณเลขาถูกขบเบาๆ อย่างเป็นวุ่นวายใจตามแบบฉบับ .. จะว่าไป เขาจะโทษคุณโซอีที่ดูตื่นตูม–คงไม่ถูกนัก สีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเห็นใจและแอบนึกขำของน้องชายมองมายังหล่อนที่ถอนใจเฮือก ก่อนยกมือข้างหนึ่งขยับกรอบแว่น แล้วจึงหันมายังเขาเพื่อสบตา

“ถ้าจำไม่ผิด ..ที่ๆ ว่านั่น–มันไม่ค่อยมีคลื่นสัญญาณไม่ใช่ล่ะหรือ” มือที่ถือแฟ้ม ในตอนที่พูดก็ได้วางมันลงบนโต๊ะ

“ที่ ที่…ว่านั่น?” คิ้วขมวด มองตามขายาวที่หย่อนนั่งลงอย่างผ่อนคลาย ก่อนคุณโซอีจะอุทานออกมาเสียงต่ำ “อา—” เสียงถอนใจโล่งตามมาเหยียวยาว “เป็นที่นั่นเองหรือคะ”

คุณชางมินมองดูหล่อนแล้วยิ้มน้อย .. ก็คุณยองเอ–มีท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่เป็นตรงข้ามเลยเชียวล่ะ

*****

ถนนทั้งสายถูกล้อมรอบด้วยพันธุ์ไม้ชนิดที่มีแต่ใบกับให้ดอกสลับกันอยู่แลดูสวยงามราวกับภาพวาด … ถนนสายนี้จะมุ่งสู่สถานที่่หนึ่ง ซึ่งตลอดเวลาก็จะมีแสงสว่างประดับทางเดินอยู่รายรอบ ..นับแต่วินาทีแรกที่เขาขับรถเข้ามาภายในรั้ว …

“ที่นี่..น่ะหรือ” เสียงพำเบาของตัวเองเปล่งออกมา

ร่างกายก็เหนื่อยหนัก ควรหยุดพักให้คลายล้า

ขายาวเพรียวก้าวค่อยๆ ออกจากรถ .. แสงหลัวๆ ส่องสว่างตลอดทาง คมสายตาของชายหนุ่มเพียงเหลียวมอง เขาแค่เดา–

แค่คาดไป..ว่าที่นี่ อาจแตกต่าง—

พักเถิด…พักที่นั่น

กลิ่นความโล่งอก ลอยเบามาให้ชุ่มใจ …ในที่สุดใบหน้านั้นก็เงยขึ้นอย่างเชื่องช้า

ตึ่ก  … ตึ่ก

/ความจริง คือ…สิ่งนี้?/  ขาแข็งแรงก่อนสาวก้าว เขาหยุดมองแสงสีขาวจากห้องหนึ่งผ่านแพรม่าน

“ไม่ว่าที่ใด ..โดยเฉพาะกับที่นี่”

ที่ดียว .. ที่หวงแหน
ดวงใจของเรา—รักที่นี่มาก

อีกด้านหนึ่งของสถานที่..คนดูแลที่เป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ได้ถูกบอกไว้ ว่าในไม่นาน-ไม่ช้านี้..พวกเขาจะได้ต้อนรับการมาถึงของชายหนุ่มที่แปลกหน้า
คุณท่านบอกว่า คนๆ นั้น … คือคนสำคัญที่คอยดูแล  /เขาเป็นคนที่ …ห่วงใยแจจุง —ไม่ต่างจากฉัน/

“แสงเหล่านั้น ราวกับว่ามัน—จะมีอยู่ในทุกที่”

เขาพึมพำอย่างลืมตัว ขณะเดียวกันก็มองเห็นหญิงวัยกลางยืนรอรับเขาตรงประตูใหญ่ เมื่อเดินใกล้เข้ามาอีก หญิงคนนี้ก็โค้งตัวเพื่อตอบรับ ศีรษะที่ก้มลงของหล่อนนั้น ทำให้ใบหน้าและสายตาของเจ้าตัวไม่สามารถมองตอบอีกฝ่าย..ราวกับว่า–เจ้าตัวรู้มาก่อน ..ว่าวันหนึ่งเขาจะมา

เธอทักทายด้วยความนอบน้อม ก่อนนำทางเขาสู่เวิ้งกว้างขวางที่ทุกๆ มุมจะมีดวงไฟคอยให้แสงและส่องอยู่อย่างสว่างไสว

“เชิญทางนี้ค่ะ ห้องรับรองท่านอยู่ทางด้านนี้”
“ห้องของ..แจจุง” เขาสวนเสียงเรียบ
“ห้องของ…คุณหนู?”  หล่อนมองตอบเขา ดวงตาฉายวาวเจือปนความไม่มั่นใจค่อนข้างชัด

“ห้องของ—ภรรยาฉัน”

*****

เปลือกตาขยับถี่ …ร่างกายมีเริ่มเหงื่อพร่าง เสียงหอบแห้ง—ไม่มีวี่แววความเจ็บปวดใด ไม่ได้แสดงความทรมาน

จ–แจ..รับฉันไว้—สิแจจุง
อ…อื๊อ  ย — ยุนโฮ ..
ยุ..ฮ… อ—โฮ

ร้อนผ่าว แผ่ซ่าน–ผ่านทั่วถ้วน ทุกอณู—ของร่างกาย ..

แลกกัน—นะแจจุง
อ อืออ …อา ออือ
ความอ่อนไหวของแจจุง —
อ๊ะ…อ๊าาา
—ให้มัน..กับฉัน

…ใช่เพียงเหงื่อพราวที่จะยืนยัน น..นี่ก็ด้วย—ท ที่ตรงนั้น ความอุ่น เปียกชื้น—อาการสั่นเทาไปทั่วเรือนร่าง และความสุขล้น หากเหว่ว้า–ห่วงหาอย่างประหลาด

แสงไฟสลัวจากในห้องนี้ ขับความเข้มจัดให้ยิ่งระบายฉาบทั่วใบหน้า เรียวขาสะท้านค่อยขดเข้ามา ขณะร่างบางก็เริ่มควบคุมอาการเข้าออกของหายใจ

/ฝ..ฝัน ฝันหรอกหรือ?/

ผ้าห่มผืนหนา ยังไม่อาจช่วยคลายความหนาว
ที่เคยอ้างว้าง …แต่ไม่เคยมีเลยซักครั้ง …ที่จะต้องการหรือว่าร้องขอ..ให้ใครคนไหนมาอยู่ข้างกาย

สายน้ำอุ่นๆ ยค่อยซึมและรดลงมาเป็นทาง … ห่วงหา—อ้างว้าง
อยากถูกโอบกอด
อยากอยู่…ใกล้ๆ

ต้องไป..จริงๆ ใช่มั๊ย … คำถามนี้ ที่ยุนโฮเคยเอ่ยถาม ในคืนวันนั้น—เสียงของยุนโฮช่างแผ่วเบาและอ่อนโยนจนน่าใจหาย

ทั้งๆ ที่…เป็นเพราะสัญญา
ทั้งๆ ที่…เราผูกพันกัน โดยข้อแลกเปลี่ยน—ที่ถูกขอโดยต่างฝ่าย

ร่างแบบบางยังคงมองไปที่แสงสว่าง …น้ำตายังซึม แม้ว่าร่างกายจะเริ่มเย็นขึ้น อะไรบางอย่างที่แน่นในอก ก็ยังคงอยู่ ราวกับว่าทวีกว่าเดิม…จนเจ้าตัวไม่อาจควบคุมมันไว้

อยากกลับ…ไปเหลือเกิน
ที่ที่ถูกเตรียมไว้เพื่อเรา

แม้ว่ามันจะแค่ชั่วคราว
… เพียงเพื่อรักษา–สัญญาเอาไว้

// ที่แห่งนี้…ได้ถูกเตรียมไว้
เพื่อยุนโฮและแจจุง…เท่านั้น //

*****

เขาไม่แปลกใจที่เมื่อเข้ามาในห้องห้องนี้ แล้วได้เห็นและสัมผัสกับความคุ้นตาที่แม้ว่าจะแตกต่างกันไปบ้างของการจัดวาง ข้าวของบางชิ้น กับกลิ่นบางเบาที่หอมระบายจากผ้าคลุมและเครื่องนอนสีนวลตาบนเตียงใหญ่…ตรงหน้า

หากคำพูดของคุณพ่อในวันนี้ …คือคำตอบของคำถามที่เคยเคลือบแคลงอยู่ในใจเขา
งั้นต่อนี้ไป เขาก็คงจะเชื่อมั่นได้  …ว่าความแตกต่างของความสัมพันธ์ จะถูกแบ่งแยกและก็ยึดมั่น—ด้วยคนของเขา

แผ่นม่านบางๆ พริ้วไปตามสายลมยามดึก …อากาศที่นี่หนาวกว่าโซลก็อาจจริงอยู่ แต่ในห้องนี้และบนเตียงนี้ กลิ่นความละไมที่ล้อมเอาไว้ ราวกำลังช่วยให้เขาได้ความอบอุ่น…

เขาเริ่มหลับตา พลางย้อนนึกถึงคำขอของท่านสาธุคุณจากการพบท่านเมื่อช่วงบ่ายของวันนี้ ที่ได้ช่วยให้ความมั่นใจ ช่วยคลายความสับสนในใจของเขา

“แจจุงน่ะ…ตั้งแต่นั้นมาก็ใช้ชีวิตอยู่ที่โน่น เพราะครอบครัวของเราและยูคุงใกล้ชิดกันมาก และความคิดในตอนนั้นคือเมื่อสูญเสียแม่ที่เป็นผู้เดียวที่เคยอยู่ใกล้และคอยดูแล ขณะที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชีวิตของพ่อทำได้แค่งาน …เกรงว่าจะทำได้เพียงการดูแลบริษัท แต่ไม่คิดว่า–ตัวเองสามารถให้ความอบอุ่นเหมือนหรือเทียบเท่ากับภรรยาที่เพิ่งเสียไป”

คุณน้ายองเอ ไม่เคยบอกเขาถึงรายละเอียดในเรื่องเหล่านี้…นั่นก็เพราะว่า เขาในตอนนั้น แสดงออกชัดว่าไม่ต้องการรับรู้เรื่องใดที่มากมายไปกว่านั้นอีก เพราะเพียงแค่ต้องทำตามที่พวกผู้ใหญ่ได้ตกลงสัญญา่กันไว้ นั่นยังถือว่า…เป็นความโชคร้ายและกวนใจเขามากเกินพอ

“ที่กลับมานี่ …และรวมถึงการตัดสินใจที่จะรับไว้ ..ที่จะทำตามในสัญญานี้” หัวใจเขา– เต้นหนักขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ .. ท่านสาธุคุณ นับตั้งแต่ทีท่านได้ฝากตัวไว้กับพระเจ้า คำพูดอ่อนไหวและการสนทนาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเมื่อคุยกับเขา .. นี่เห็นจะ.. เปิดเผยเฉกเช่นเดียวกันกับการพบท่านในครั้งแรก … สายตาคุณพ่อมองมาที่เขา แม้จะอ่อนโยน หากคราวนี้ก็แข็งกร้าวอย่างที่เขาเคยเห็นมันในวันนั้น “อย่างน้อยที่สุด…เด็กคนนั้นจะต้องรู้ตัว และรู้หัวใจของตนเช่นกัน”

ในหลายหัวข้อ ในหลายรายละเอียดที่เขาได้รู้ ทำให้ตัวเขามั่นใจบางอย่างยิ่งขึ้นมาอีก ..บางอย่างที่เกี่ยวกับเขา บางอย่างที่..เกี่ยวกับ–คนของเขา

“วางใจเถอะครับ เพราะดวงใจท่าน กับอีกดวงใจที่อยู่ในนี้—” เขายกมือวางไว้เหนืออก  ในความสงบ–เปลือกตาเปิดออกและเบือนหน้ามองไปที่ความนวลสว่าง “มันได้ผูกไว้–รวมเป็นดวงใจดวงเดียวแล้วครับ”

*****

/เยโบเซโย/
/อ-อา..ฮ—ฮัลโหล/

เบอร์ของยุนโฮ..แต่เสียงตอบรับ กลับไม่ใช่ –ของยุนโฮ

/เยโบ…เซโย/
..

ถ้างั้น…ยุนโฮอยู่กับใคร

มือขาวโพลนวางโทรศัพท์ลง หัวสมองว่างเปล่าราวกับถูกความเย็นสาปสะกด .. ร่างกายก็ด้วย..ที่กลับเบาหวิวไม่แตกต่างจากอะไรที่ไร้น้ำหนัก … เสียงผ่านสายจากเบอร์โทรที่เจ้าตัวเพิ่งกดกลับไป กลับกลายเป็นเสียงของใครคนอื่น และเสียงๆ นั้นที่เพิ่งวางสายก็มั่นใจได้ว่าไม่ใช่เสียงของโซอี ..ไม่– แจจุงจำได้ –นี่ไม่ใช่เสียง..ของคุณเลขา

“ว่าไงนะจ๊ะ…ยุนโฮนี่นะ? 2 วันมาแล้ว–ที่ไม่ได้เข้าบริษัท?”

เสียงแปลกใจที่แม้แผ่วเบา แต่ก็พอจะได้ยินมันอยู่ .. นั่นคงเป็นเพราะคุณยองเอประหลาดใจและลืมตัวไปว่าแม้ข่มเสียง แต่กลางคืนที่หนาวเย็นอย่างคืนนี้–และสถานที่ที่เงียบสงัดอย่างห้องชุดนี้ คนที่ไม่หลับอาจบังเอิญได้ยินมัน

“งั้นช่วยหน่อยนะ…เพราะดูเหมือนว่าฉันกับแจจุงน่าจะกลับกันปลายๆ วีคนี้” แจจุงได้ยินเสียงเปิดหน้าหนังสือหรือสมุดอะไรซักอย่าง ก่อนที่เสียงของคุณโซอีจะดังห่างออกไปกว่าเดิม … ร่างผอมซูบไปขยับตามอย่างไม่รู้ตัว … บทสนทนาที่ตนเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้การพูดคุย แม้รู้แก่ใจไม่ควรเสียมารยาทเงี่ยหูฟังมันก็ตาม

“ฟังนะโซอี–เรื่องที่ฝากไว้ ให้ใครรู้เข้า–ไม่ได้ทั้งนั้น”

อา—

เสียงอันอ่อนโยน..ยังคงอ่อนโยนทุกถ้อยทุกคำเหมือนๆ อย่างเคย ..หากเพียงแค่ว่า–คำพูดนั้นที่เปล่งออกมา ประโยคนั้นฟังดูราวกับว่า คุณยองเอ–ผู้เป็นแม่ที่แสนดี มีอะไรปิดบังอยู่ ..
ต แต่เรื่องใดและปิดบังไปเพื่ออะไร —คือคำถามต่อจากนี้ ที่คนฟังห้ามไม่ได้–ไม่ให้ค้างคา

“ที่ทำอย่างนี้…ก็เพื่อแจจุง”

เพราะความอ่อนล้าทำให้ร่างบางเผลอผล็อยหลับไป หากคำพูดที่วนเวียนและแว่วหูเมื่อหลับตา ไม่ิอาจบอกได้..ว่าจริงหรือฝัน  “และก็เพื่อ..ยุนโฮของฉัน”

มีค่า …มั่นคง
หัวใจ..ของแจจุง—มีสิ่งนั้น

‘no promises’ – tune in next chapter

— แชปเตอร์นี้จะเป็นรอยต่อของตอนที่แล้วและแชปต่อจากนี้ – เพราะงั้นต้องขอโทษที่ต้องจบแบบนี้นะคะ …ตอนนี้กำลังรวบรวมความคิดทุกๆ อย่างที่หายไป เพื่อต่อเรื่องนี้ให้จบลงได้ในที่สุด .. //ขอโทษที่ค้างไปนานจนลืมกระทั่งลืมกันไปแล้ว//  — บายค่ะ ♥ / 01.06.2012

Advertisements

One comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s