[YunJae] Ask me, Yunnie?

Ask Me?, Yunnie

Pairing: Yun♥Jae

Length: one shot   (double-wanna-be)

Rating: PG-13 (R)

Genre: OTP, RPF

Summary: Well …you think you got him right? – Hyung-ah้, you sure with that!?

…..

a/n:  no beta นะคะ .. แต่ก็อ่านทวนอยู่รอบนึงก่อนโพสท์ อยากเวิร์นรีดเดอร์ก่อนอ่านว่า *รวมๆ แล้ว –มันน่าจะกร่อยๆ อยู่อ่ะค่ะ* T^T

….

เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้น จนคนข้างในที่ดูเหมือนจะยังไม่ว่างมาเปิดรับคงชัก..เริ่มรำคาญ

กริ่ก 

“ฮ …”

คนที่เพิ่งสอดตัวเข้ามาทำท่าจะคว้าตัวของอีกคนที่หันหลังเดินกลับไป  “อ …เฮ้” แต่แล้วผู้มาเยือนก็ต้องยกมือข้างนั้นค้างเก้อ ขณะเปล่งเสียงทักทายเบาลงและแห้งเหี่ยวพลางเดินตามเข้ามาในห้อง ในชุดลำลองที่ยังสวมไว้อย่างเร่งรีบ เขาได้แต่มองตามร่างเล็กกว่าที่ก้าวนำไปก่อนของใครคนนั้น

ร่างใหญ่ของยุนโฮทิ้งน้ำหนักตัวลงบนโซฟา เขาคิดว่าตอนนี้เขาควรนั่งรอที่ห้องรับแขก แต่หากอย่างไรก็ตาม ทันทีที่อีกฝ่ายเดินแยกตัวออกไป อดีตลีดเดอร์ก็แอบถอนใจและมุ่ยหน้ากับตัวเอง ทั้งที่เขาอุตส่าห์รีบตรงมานี่ทันทีที่การแสดงมิวสิเคิลสิ้นสุดลง เพราะตั้งใจว่าตลอดบ่ายนี้ที่ยังพอมีเวลาเหลือ ตัวเขาและเจ้าสถานที่ จะได้ใช้เวลาที่มีอยู่น้อยนี้..ร่วมกันบ้าง

ยุนโฮนั่งรออยู่พักใหญ่ …

เขาเริ่มแปลกใจที่อีกคนยังมัวแต่คุยกับใครบางคนผ่านสาย จริงๆ ก็งงๆ ตั้งแต่ตอนมาถึงและแจจุงเล่นไม่ทักทายเขาซักคำนั่นแล้ว .. เฮ้อ— อย่าว่าแต่ทักทายเลย ขนาดตอนเดินตามแจจุงเข้ามาในห้อง เขายังไม่สามารถมองเห็นแม้ซักครึ่งของใบหน้าคุ้นเคย — ไม่ได้มอง .. หรือสบตากันเลยด้วยซ้ำ

ยุนโฮเงียบคิด พลางหยิบหมอนอิงใบเล็กขึ้นมาพลิกหงายเล่นไปมาตรงหน้าตัก ก่อนหน้านี้ ..เค้าต้องเคาะประตูและรออยู่ข้างนอกตั้งหลายนาที แจจุงถึงเพิ่งจะเดินมาเปิดและหันหลังให้ และอา–ต่อหลังจากนั้นหรือ … เขาก็ได้แต่นั่งรออยู่อย่างนี้ที่โซนรับแขก ส่วนเจ้าตัวกลับเดินแยกออกไปยังห้องตัวเอง แจจุงยังคงสนทนาต่อกับใครไม่รู้ โดยที่ตอนนี้ ยังไม่มีทีท่า…ว่าจะวาง

เขาเลื้อยตัวลงบนเบาะนุ่ม /แจจุงนะ ..แจจุง/ 

ยุนโฮยกสองมือที่ตนงอข้อนิ้วแต่ละข้อจนเกร็ง ทำท่าแยกเขี้ยวใส่หมอน สงบมั่ง กระสับกระส่ายมั่ง บางทีก็ล้มตัวลงนอน บางทีก็..ผุดลุกผุกนั่ง

***

 

“ก็คง … 

จะอย่างนั้น” 

คนนั่งรอตัดสินใจเงี่ยหูฟัง ศีรษะที่เลื้อยอยู่ค่อยเบียดแนบกับพนักพิงอีกหน่อยเพื่อให้ได้ยินเสียงแจจุงจากข้างหลังชัดกว่าเดิม แม้จะรู้แก่ใจว่าสิ่งที่ทำอยู่ไม่ใช่เรื่องที่ควร แต่ทีแจจุงยังปล่อยให้ตนรออยู่ตั้งนานสองนาน โดยไม่คิดจะสนใจกันซักนิด… เพราะงั้นนี่ก็ เหอะ–ช่วยไม่ได้ซะล่ะ

“ไม่รู้สิ แค่คิดว่า.. ถ้าเป็นเรื่องนี้ คงมีนายคนเดียว–ที่รู้”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาพร้อมเสียงผ่อนลมหายใจของคนพูด ทำให้เขาต้องหันหลังกลับไป .. หลังจากอีกคนพูดจบ ร่างใหญ่ของคนนั่วรอจึงตัดสินใจค่อยๆ ลุกจากโซฟาที่นั่ง

ยุนโฮหันหลัง ลุกและเดินไปตามเสียง คงเป็นเพราะประตูห้องนอนถูกเปิดทิ้งไว้ เขาถึงสามารถมองเห็นร่างในชุดออกกำลังกายยกมือขึ้นมาวางไว้บนศีรษะ ตอนนี้..เสี้ยวหน้าขาวจัดของคนรักเขา ไม่มีรอยยิ้ม .. หากก็ ไม่ถึงกับดูเศร้าหมอง

อา… คนมองชักไม่สบายใจ

ที่อยู่ๆ ก็เงียบ หยุดพูดไปเสียเฉยๆ ทั้งที่ยังไม่วางสาย … แจจุง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

“ฮ ฮึ่ม” เขากระแอม

จากที่เดินเอื่อยมาเรื่อยๆ จากห้องรับแขก รู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเขาเองในตอนนี้ได้มาอยู่ในห้องนอนนี่แล้ว ร่างสูงกว่าไม่ได้เคาะประตูที่เปิดทิ้งไว้เพื่อเป็นสัญญาณให้เจ้าของห้องรู้ตัวก่อนแต่อย่างใด แม้เขาพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายมักไม่ชอบใจหากมีใครเข้ามารุกล้ำ

แต่นี่มัน เขา … เขา ซึ่งก็ ไม่ใช่ใครที่ไหน นี่นะ

แขนยาวคว้าเอวคนรักเอาไว้ เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้พลางกระซิบชื่อเจ้าของร่างแนบใบหู “แจจุง” เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ยุนโฮจึงปล่อยใช้วิธีเสียงจากลำคอ เพื่อเป็นการย้ำกระตุ้น “อ..อือมม”

“เฮ้”  แล้วเสียงกึ่งดุก็เอ่ยประท้วง แจจุงหยิบมือหนาออกจากลำตัวตนและเอียงใบหน้าไปหาเจ้าของร่างที่ยังโอบกอด และเมื่อพบว่าใบหน้าและอ้อมกอดของยุนโฮยังคงคลอเคลีย อาการดึงดันในแบบของยุนโฮทำให้เจ้าตัวต้องส่ายศีรษะอ่อนใจ

“อ อา ชางมิน  …งั้นเอาไว้ คุยกันนะ”

ผู้มาเยือนโน้มน้ำหนักไปข้างหน้า เขาสอดแขนของตนไว้กับเอวคอด ไม่สนใจซักนิดว่าการกระทำของเมื่อครู่จะเป็นการขัดจังหวะการสนทนาหและเสียมารยาทหรือไม่ เพราะตอนนี้ เขาเริ่มคิดอะไรไม่ออก .. ความรู้สึกดีๆ เมื่อได้กลิ่นอ่อนๆและอุณหภูมิอุ่นๆ ที่ถ่ายเทจากเจ้าของร่างกายที่เขาอยากแตะต้อง

อา …ตอนนี้ทั้งสองอย่างที่ว่า ได้เข้าขับไล่ความคิดและมารยาทของเขาไปหมดนี่นา …

เขาสูดหายใจเข้าไปเนิ่นยาว การได้โอบกอดแจจุงจากด้านหลังเป็นสิ่งที่ยุนโฮมักจะทำเสมอ … เขาหลับตาและยิ้มน้อย

แจจุงก็คงไม่ต่างกัน …คนรักของเขาไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ตนแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นเมมเบอร์คนอื่นๆ หรือแม้กระทั่งที่สนิทสุดๆ แล้วอย่างมิคกี้ … แค่คนเดียวยอมให้กอดตนจากข้างหลังด้วยความชิดเชื้ออย่างนี้ —ก็มี แค่เขา..เท่านั้น

 

“รอข้างนอก  

ดีกว่ามั๊ย”   

ร่างใหญ่ค่อยลืมตา รู้สึกราวกับว่าตัวหนาๆ ของเขากำลังถูกดันออกช้าๆ โดยเรี่ยวแรงของคนพูด …

ยุนโฮแปลกใจ มองตามมือที่วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอ่านหนังสือขณะร่างเล็กกว่าของอีกคนค่อยๆ เดินห่างออกจากเขา .. ซึ่งนั่นก็หมายถึง เมื่อแจจุงดิ้นรนจากอ้อมกอดของตนจนเป็นอิสระ

“จะรอ..ในนี้”  ยุนโฮไม่ได้ถอนก้าว

“…”

เพราะอีกฝ่ายนิ่งเงียบ คนมารอเลยกล่าวย้ำเจตนาเดิมของตน  “จะรอ ในห้อง …นี่ล่ะ”

แจจุงไม่ได้พูดอะไรอีก ..เพียงแต่เดินย้อนกลับไปยังประตูห้อง

ส่วนยุนโฮ ตอนนี้ …เอนกายลาดยาวอยู่เหนือเตียงกว้าง

***

มันไม่เกี่ยว กับการไว้ใจ

แต่มันเป็นเพราะ..การที่เรา –รักใครซักคน

หลังจากล็อกประตูห้อง แจจุงที่เดินกลับเข้ามาและยืนหันหลังให้เขาจึงเริ่มถอดเสื้อยืดบางๆ ออกจากตัว จากนั้นแผ่นหลังขาวเนียนก็โค้งต่ำลง เมื่อเจ้าตัวก้มลงเก็บบ็อกเซอร์ซึ่งวางซ้อนอยู่เหนือกางเกงออกกำลังกายที่เพิ่งถูกถอดตามมา ก่อนจะวางเสื้อผ้าทุกชิ้นอย่างเป็นระเบียบลงในตะกร้า … ยุนโฮเริ่มหายใจติดขัด เขายอมรับว่าประติมากรรมตรงหน้าตน ถูกสร้างสรรค์ขึ้นด้วยส่วนประกอบพร้อมเค้าโครงที่สวยงามกว่าคำจำกัดความใดๆ อยู่มาก ..

 

หัวใจเขาเต้นแรง  

มันเอ่อ แม้จะรู้แก่ใจว่าแจจุงไม่มีเจตนาจะปลุกเร้าแต่อย่างใด .. หากยุนโฮยังอาจไม่เบือนสายตา

เขามองร่างโค้งที่ค่อยๆ ยกกาย จากมุมนี้–ยิ่งมอง ก็ยิ่งเห็นรอยสักปรากฏชัดขึ้น… รอยสักของแจจุงแสดงถึงความหมายที่มากมายมารวมกัน ความหมายที่มีพวกเขาทั้ง 5 คนอยู่ด้วยเสมอ… ขณะที่ร่างสูงยังใช้สายตาและสมาธิทั้งหมดของตนมองดูทุกการเคลื่อนไหว  … และแล้ว ในที่สุด แจจุงก็หันกลับมา

“ถ้าจะออกไป…ตอนฉันอาบน้ำ” เสียงเรียบเป็นปกติกำลังพูดกับเขา จากนั้นคนพูดก็หยิบเอาผ้าขนหนูผืนหนาสีขาวจากในตู้ “อย่าลืมล็อกประตูห้องให้ด้วย” พูดจบ ก็นำผ้าหนาที่ถือไว้ในมือมาห่อร่างกายส่วนล่างไว้

“อีกนาน…ถึงจะออกไป”

เขาสวน ขณะเจ้าของห้องก้าวออกไปไม่ถึงครึ่งก้าว

ไม่ว่าตอนนี้แจจุงจะกำลังมีปัญหาอะไรอยู่ แต่หากตั้งใจจะหลบหน้าเขาไปทั้งวันแล้วล่ะก็ — ไม่มีทาง  

…ให้เลิกคิดซะ 

“คงดีเหมือนกัน หากได้งีบซักครู่…

แล้วก็นะ — ช่วยอาบให้เสร็จไวๆ ได้รึปล่าว

****

การได้รัก ..ใครซักคน

รักมาก …ก็หวงมาก

การที่..ได้รักใคร …

ยิ่งรู้สึก –รักมากเท่าใด

ก็ยิ่งอยากให้เขา .. มองแค่เรา  –เท่านั้น

กลิ่นหอมประมาณกลิ่นผลไม้ค่อยๆ ลอยมาแตะปลายจมูก … ยุนโฮสะดุ้งตื่นเมื่อบางส่วนของร่างกายเขารู้สึกถึงหยดน้ำ จากที่คว่ำหน้าลงบนหมอน ร่างใหญ่ก็พลิกตัวและค่อยๆ ลุกขึ้น เปลือกตาบวมเพราะเพิ่งตื่นจากการงีบ ตอนนี้…กำลังลืมตามองอีกคนตรงหน้า

แจจุงกำลังเช็ดผม …  

สาเหตุที่หยดน้ำเย็นกระเด็นมาที่เขา ร่างใหญ่ครางอือก่อนหาวหวอด “ฮ เฮ้” เขาเกือบ..ทำเสียงดัง หลังจากเหลือบมองเวลาที่มุมห้อง

“อาบน้ำที ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยหรือ” ยุนโฮถาม คิ้วขมวดเข้าหากันพลางลุกนั่งบนเตียงของคนฟัง ยกมือหลังมือข้างหนึ่งขึ้นยีตา ส่วนอีกข้าง..เอื้อมไปหยิบหมอนตุ๊กตาใบเล็กมาวางบนตัก

“….”

คนถูกถามไม่ยักตอบ หากวางผ้าที่เช็ดผมลงบนพนักเก้าอี้ จากนั้นจึงใช้มือแก้ปมหลวมๆ ..ปลดผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่เหลืออยู่ติดกาย

คราวนี้ เจ้าของห้องไม่ได้หันหลังให้เขาเหมือนครู่ก่อนหน้านี้แล้ว … ผ้าสีขาวที่ร่วงหล่นลงบนพรม เป็นสิ่งเดียวที่ผู้มาเยือนรับรู้ ว่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น ตรงหน้าเขา ..คือ ร่างเปลือยของแจจุงที่สมบูรณ์แบบ

นี่คือ คนรักของเขา — ไม่ใช่ภาพในความคิด ไม่ใช่ในความฝัน .. หรือแม้ภาพความสวยงามในจินตนาการ

“แจ?”

เขาเรียก

หากอีกฝ่ายที่ไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกายดูจะยังง่วนกับการเลือกหาเครื่องนุ่งห่ม ..ยังไม่มีทีท่าจะสนใจเขา

ยุนโฮมองเห็นมือขาวหยิบชั้นในออกมาจากตู้  อ เอ๋ … เขามองเห็นศีรษะเล็กส่ายไหวๆ ตอนหยิบกางเกงชั้นในสีขาวออกมา และพบว่าเป็นของอีกคนที่มีขนาดรูปร่างที่ น่าจะใหญ่กว่าตัวเอง …

อา—ตอนมองมือขาววางมันลงอย่างพิถีพิถัน .. ตอนที่เห็นแจจุงก็พับมันเก็บไว้ที่เดิมอย่างชำนาญ

เขารู้สึกบางอย่างปลายเส้นประสาทกำลังส่งกระแสร้อนวาบ สมองส่วนที่ถูกปิดไว้ —ตอนนี้เมื่อได้เห็นภาพเมื่อครู่ กำลังสื่อสารกับร่างกายให้ทำงานอย่างอัตโนมัติ

น นั่น ..อเออ มัน –ชั้นในของเขา …

ยุนโฮยังไม่เลิกมอง พลางใช้มือยกตุ๊กตาตัวนั้นออกจากตัก

ความหวงแหนในสิ่งที่เป็นของตัว ความเป็นเจ้าของที่แจจุงมักจะแสดงออกให้ได้เห็นอยู่เสมอ … อดีตนักร้องนำจะใส่ใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับคนของตน .. เขาตระหนักดี ถึงแม้ว่าบางครั้งตัวเขา ผู้ซึ่งไม่พิถีถันกับเรื่องพวกนี้ จะไม่สามารถเข้าถึงความเอาใจใส่ และความหวงแหนนั่น

ลีดเดอร์ยกขายาวขึ้นทีละข้าง งอเข่าและก้าวลงจากเตียง ขณะยังมองดูอีกคนค้นหาเครื่องแต่งกาย …

“แจจุง? อยากพูด –อยากบอกอะไรฉันมั๊ย ..”  มือหนาวางลงเอวเปลือย คนพูดก้มหน้าและยื่นไปใกล้ๆ

“….”  แจจุงหยิบมือเขาออก

ใบหน้าที่ก้มอยู่ช้อนขึ้น ศรีษะที่มีกลุ่มผมเปียกชื้นยกขึ้นเล้กน้อย แล้วร่างที่ไร้อารภรณ์ตรงข้ามกันก็เงยหน้าขึ้นหน่อยเพื่อมองตอบเขา ขณะโค้งตัวลงและยกขาแต่ละข้างเพื่อจัดการกับชั้นใน

“ต่อไปนี้.. ตอนฉันไม่อยู่”

ร่างตรงหน้าเขา ยังมองหน้าเขา ตอนพูด แขนขาวจัดก็วาดมืออีกข้างไปหยิบผ้าขนหนูผืนเดิมมาคลุมร่างกายที่เพิ่งถูกปกปิกด้วยชั้นในท่อนล่าง “อย่าเหมาเอาเอง ว่าจะทำอะไร กับใครก็ได้”

ข้อมือเขากำลังถูกแจจุงคว้า และเพียงครู่เดียว…เจ้าของสถานก็ยัดมือถือใส่มือเขา ปากแดงจัดกระตุกเล็กน้อย ร่างเล็กกว่าเขาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แทบ.. อา– จะกลืนกินเขาเข้าไป

 

แจจุง …ขี้หวง 

นี่คืออีกอย่างที่เขารู้

และแม้ช่วงหลังมานี้ แจจุงมักจะเก็บความรู้สึกนั้นไว้เสมอ —-แต่เขาก็รู้ว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่เหลืออด คนรักของเขาจะพูด หรือแสดงออกมาอย่างไม่ลังเลและเปิดเผย โดยที่ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเดาออกหรือไม่ .. ว่าเขาจะรู้ หรือไม่รู้ —ว่าไอ้ที่เก็บๆ อยู่ แจจุง… กำลังรู้สึกอะไรบ้าง

“ฉ ฉัน” ..

.. แต่ให้ตาย ยังไง เขาก็—ไม่รู้ตัวอยู่ดี .. ร่างใหญ่ตัดสินใจเปิดดูบางอย่างในมือถือ งงๆ ..แต่คิดว่าคงได้คำตอบ หากได้เห็นภาพผ่านหน้าจอ “อ ห หืออ?” เสียงครางถูกปล่อยออกมาเมื่อสายตามองเห็นภาพที่ปรากฏ

/แจจุงอา — ท ที่แท้ก็ เรื่องนี้ ?/

แต่แล้วเสียงในความคิดก็ถูกอีกคนตัดบทและพรากไป “ช่วงนี้ ระหว่างที่ฉันมีทัวร์” เสียงเบากดต่ำลงราวคนพูดพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้   “อย่าให้เห็นรูปพวกนี้อีก”

“ต แต่… อ แจ”

“….”

ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มเรียกชื่อตนราวต้องการจะโต้แย้ง  มือเย็นกว่าเพราะเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาดๆ ก็แย่งโทรศัพท์ที่เป็นของตัวเองออกจากมือเขา ก่อนจะคว้าไหล่กว้างของเจ้าของเสียงให้โน้มต่ำลงมาหา

อ อื้อ …  

ลิ้นเล็กตอนนี้ค่อยถอนออกมาจากปากเขาเอื่อยอ่อย ยุนโฮเพิ่งถูกร่างที่เบียดซุกมาแนบใกล้จู่โจมด้วยสัมผัสจากเรียวลิ้นชื้น สอดเข้าออกรวดเร็ว ก่อนไล้เรื่อยตามแนวปากหยัก

 

อืม อ..อา

ยุนโฮ… ลืมทุกอย่าง

ด้วยสัมผัสหนักหน่วงอันแสดงออกชัดเจน … เขาถูกปากอิ่มครอบครองไม่ทันตั้งตัว

เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ  — สัมผัสของแจจุงบ่งชัดว่าไม่ต้องการคำอธิบาย …หรือแม้กระทั่งการต่อรองใด

ผมชื้นยังคลอไคล้ตรงเรียวแก้มเขา … แววตาพร่าพราว หากมองเขาอย่างมั่นคง ก่อนปากบวมแดงจะเอ่ยคำพูด แจจุงคว้าเขาไว้ แล้วล้มตัวทั้งคู่ลงบนเก้าอี้บุนวมตรงที่วางอยู่ติดกับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ..ใกล้โต๊ะทำงาน

ร่างบางมีเพียงผ้าขนหนูติดร่างกาย แจจุงหอบหายใจและนั่งคร่อมเขา

ความคิดของยุนโฮค่อยๆ ว่างเปล่า และเลือนลาง

“ว่าไง ยุนโฮ ?

ฉันต้องบอก..อะไร อีกมั๊ย– 

‘Ask me?, Yunnie’ – END

—————————————————————————————————————————–

Music: No Other – Super Junior


a bit of background (Ask me?, Yunnie);

ในเรื่อง –แจจุงได้รับข้อความจากแฟนคลับยุนแจคนนึงที่ส่งมาให้ค่ะ (อ้างอิงตามภาพด้านล่างเน้) … เพราะช่วงนี้คุณ leader-sshi มักจะมีรูปประมาณนี้ออกมาให้เห็นบ่อยไปมั้ง …ถึงจะเชื่อใจ – แต่มันก็..อดไม่ได้มังคะ <:

—————-

before leaving;

ช็อตนี้ ออกมาแบบไร้จุดขายด้วยประการทั้งปวง  — ที่รีบอัพ เพราะอยากแทนคำขอบคุณที่รีดเดอร์ยังมาเยี่ยมกันที่บล็อกใหม่ เพราะงั้น หากมันยังขัดๆ อยู่บ้าง  …ขออนูญาตแก้มือในโอกาสต่อไปนะคะ…

Thanks all you guys for coming & always cheering me up<3

-aktf & take care/R.P.-

Advertisements

4 comments

  1. สวยสั่งได้อยู่แล้วแจจุงอ่ะ ใครจะกล้าขัดใจได้ลง

    1. เรื่องนี้คุณ took คงเคยอ่านมาจาก exteen แล้วเน๊อะ
      ส่วนสวยสั่งได้อย่างแจจุง — ประโยคนี้แอบเห็นด้วยที่สุดในโลก .. > <

  2. สวยประหารค่ะ แค่ช๊อต ..มีเพียงผ้าขนหนูติดร่างกาย แจจุงหอบหายใจและนั่งคร่อมเขา..

    พี่ยุนก็ไม่หือไม่อือแล้ว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s