[oneshot] How Much I Miss*

how much i miss*

yunxjae {rps}

oneshot . r*.  romance,waff

Timeline: after JYJ World Tour Concert in BKK, the hyung-duel met each other secretly at the taller man’s apartment.

ผมที่เริ่มยาวถูกรวบเอาไว้เป็นหางเล็กๆ ตรงราวท้ายทอย … จมูกโด่งเรียวแหลมจรดลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ ถัดไปฝั่งซ้ายมือจากหัวเตียงขนาดกว้าง

แผงขนตาที่ไม่เคลื่อนไหว คิ้วได้รูปหยักโค้ง กับมุมปากที่แม้ในยามหลับ–กลับดูราวมียิ้มน้อยติดอยู่เจือจาง…

คนยืนมอง…คิดถึงภาพนี้

อยากมอง…แม้ต้องแลกกับเวลาเพียงน้อยนิดที่พอจะมี

เพื่อที่จะมอง—…และซึมซับมัน

ฮ้าว ร่างยาวปล่อยหาวหวอด ขยับตัวเล็กน้อยก่อนหรี่ลืมตา  “ออ้าว–กลับมาแล้วหรือ”

เสียงยังงัวเงีย ขอบตาทั้งคู่ยังมีรอยคล้ำอยู่

“อือ”

“แจจุงอ่า — มาถึงแล้ว ก็น่าจะรีบปลุกฉัน”

ร่างใหญ่ยกหลังมือขึ้นยีเปลือกตาขณะทำท่าลุกจากเก้าอี้ … คนมาเยือนยังมองดูเขาที่เมื่อลุกจากที่ตรงนั้น ยุนโฮที่ยังไม่ก้าว ยกนิ้วเรียวยาวนวดต้นคอตัวเองเบาๆ ราวการกระทำดังกล่าวจะช่วยเรียกเอาสติที่หายไปกลับมาคืนร่าง

ยุนโฮผมยาวขึ้น …

และยุนโฮ –คงเหนื่อยมากขึ้น

แววตาที่มองมา เมื่อเห็นภาพนั้น–ก็อดไม่ได้ที่จะไม่คิด

คนพูดก้าวตรงมาในห้อง บอกอีกคนตอนเอื้อมมือไปล็อคประตู “นอนต่อเถอะ” พูดจบ มือขาวจัดถึงถอดแจ็กเกตหนังสีดำที่คลุมร่างออก … แจจุงเดินเรื่อยมาจากประตูยังเตียงนอน ร่างผอมกว่าเดิมเริ่มหย่อนนั่งลงบนฟูก…อ่อนล้า

เจ้าของห้องพัก ยังหยุดยืน.. ยุนโฮยังมองคนมาเยือน–อยู่อย่างนั้น

แจจุงคงยังเหนื่อยกับทัวร์และการเดินทาง 

ผ่านสายตาที่มอง … ตอนนี้เขาเห็นเจ้าตัวหย่อนสะโพกลงบนเตียง…แจจุงโน้มตัวเล็กน้อยเมื่อจัดการเอารองเท้าบู้ตออกจากเท้า

จากนั้น… สองขายาวก็ค่อยยกขึ้น ร่างกายผอมบางกึ่งนอนกึ่งนั่งตอนมือขาวสองข้างเอื้อมมาคลายเข็มขัดหนัง…เอวคอดขยับกระเพื่อมขึ้นหน่อยเดียว ในที่สุดเบลท์เส้นยาวก็ถูกดึงออกไปตาม …

บนเตียงตอนนี้…คือแจจุงที่สวมยีนส์และเสื้อลายขวางเทาสสลับดำแขนกุด — ร่างของอดีตผู้ร่วมวงค่อยเอนกายลงนอนหงาย … มือขาวจัดยังง่วนเมื่อยกกายท่อนล่างเพื่อกำจัดยีนส์ออกไป … เสร็จสรรพก็เอียงกาย เบือนหน้ามาหา

“ยืนอยู่ตรงนั้น หรือว่าจะขึ้นมานอนต่อ–บนนี้ด้วยกัน

ร่างสูงเลิกคิ้ว หากก็ไม่วายปล่อยหาวน้อยๆ … ลีดเดอร์ของอีกวงทำครางเสียงอ่อยก่อนตัดสินใจสาวก้าว …เมื่อมาถึงเตียงที่มีอีกคนเอนกายอยู่แล้ว ..ก็ทิ้งตัวยาวนอนลงข้างๆ

“นอนต่ออีกหน่อย..น่าจะดี” ยุนโฮพึมพัม … เปลือกตาปิดลง สูดอากาศคุ้นเคยเข้าไป..เชื่องช้า

ทันทีที่ถึงแอร์พอร์ท…

แจจุงคง—รีบมุ่งตรงมาที่นี่

“แจอา”

“หือม์”

“คืนนี้…อยู่กับฉันนะ

~~~

ในฐานะเพื่อนสนิทและคนรัก

เราสองคน —นับวัน..ก็ยิ่งอยู่ห่าง

เขา…ที่หลับไปแล้วก่อนหน้านี้ —ถึงจะอยากต่อนอนอีกนิด แต่มัน… ไม่รู้สิ

เวลาที่มีแจจุงอยู่ด้วยกันอย่างนี้ —ยุนโฮมองไม่เห็นวิธีที่จะสามารถจัดการกับตัวเอง…เขาไม่อาจหลับตาลง–ได้สักครั้ง

ดวงตาทั้งคู่ เพราะไม่อาจละมันออกมาจากอีกคน …

ยุนโฮมองแจจุงที่หลับตาพริ้ม มองสีแดงประกายทองของกลุ่มผมที่กระจายอยู่บนหมอน … ใบหน้าที่แม้จะคงยังเหนื่อยอ่อน —หากก็…ผ่อนคลายเหลือเกิน  “หึหึ..หลับสนิทเลยสินะ”

มือหนาล้วงล้ำไปภายใต้เสื้อ … อากาศที่ไม่เย็นนัก คงอำนวยให้ร่างบางหลับลึกกว่าเดิม .. เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ไม่สามารถหยุดสัมผัสความนุ่มเนียนภายใต้ฝ่ามือ ..ยุนโฮกลืนน้ำลายลงคอ — ปล่อยความหนักหน่วงของลมหายใจอุ่นอ้าว

อ อืออ เสียงเครือเบาหลุดตามมาเมื่อเสื้อยืดของตนถูกเลิกขึ้น ร่างขาวผ่องยังมีอิทธิพลเหนือเขามากมาย …  ยุนโฮโน้มใบหน้ามองจูบแผ่วเบา แผ่นท้องเปลือยเปล่า…สะท้านไหว

“ยูโน-อา”

ร่างหนายิ้มรับ … พอใจที่รับรู้ว่าแม้จะยังไม่ได้สติ แต่แจจุงยังเผลอเรียกชื่อตน เพราะอะไรหรือ?… อา ก็เพราะเขาคงวนเวียนอยู่ในความคิด… เพราะแจจุงน่ะ…คงเฝ้ารอและอยากได้สัมผัสจากตนอย่างท่วมท้น-ไม่ต่างกัน … ยุนโฮค่อยเงยหน้า พาลำตัวหนาและซุกใบหน้าตรงซอกคอของคนรัก

“แจจุงอา” เขาเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงพร่าต่ำข้างๆ หู “หลับนานไปแล้วนะ”

ยุนโฮเลียขอบบางๆ ของใบหูข้าวนั้นจนมันเริ่มเป็นสีระเรื่อ … ปลายลิ้นเปียกชื้นได้รับเอาความหอมกรุ่นและความอุ่นที่แผ่กระจาย…แจจุงสะท้านและขยับใบหน้าเข้าหา “อ อืออมม…ยุนโฮอา” แขนบางลากขึ้นมาเพื่อยึดร่างหนายุนโฮ เปลือกตาขยับออก…เผยให้เห็นความต้องการจากดวงตากลมโต

“ขอนอนต่อ..อีกนิดเดียว ก็ไม่ได้?”

~~~

อ๊ะ อา   

— ร่างเล็กกว่าช่วยเหลืออีกคนโดยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แล้วแจจุงก็เริ่มหายใจขัด หลับตาลงเพราะความหวามหวิวและสัญชาตญาณ … ผิวเนื้อร้อนฉ่าตอบสนองมือหนาที่เลื่อนมาสัมผัสเนินสะโพก .. จมูกยาวของยุนโฮซอกซอนอยู่ตรงซอกคอก่อนแลกความหอมหวานด้วยลิ้นกระหาย มือหนาตะโบมลูบไล้ให้สัมผัสที่หนักหน่วงขึ้นเป็นระยะ

“คิดถึง” ยุนโฮบอก

“อ อืออ” แจจุงครางรับ

ร่างเล็กเริ่มเบียดร่างแนบหาเขา … ดวงตาแห่งปรารถนาจ้องวาว ร่างบางยื่นปลายลิ้นเพื่อร้องขอการตอบโต้ “อืออ อืมม”

มันยังคงเป็นรสชาติที่หวานประหลาด .. ยังคงเป็นรสชาติที่สร้างความวูบวาบ ให้หัวใจเต้นแรงได้เสมอ ..  “ย ยุนโฮ” แจจุงเรียกเขา … เปิดปากอ้ารับการแทรกสอดของเรียวลิ้น ทั้งคู่เกี่ยวกระหวัด .. ลึกล้ำ

— เพราะทุกครั้ง..ที่ถูกบอกว่า*คิดถึง*  …

ดวงตาของยุนโฮจะเปลี่ยนเป็นดำสนิท …

“คิดถึง ..คแค่ไหน”

คำพูดตะกุก ตะกัก … มือขาวเย็นเยียบคว้าจับมือหนาของอีกคน …. นำพามันให้สัมผัสความอุ่นร้อนที่ตื่นตัวอยู่ภายใต้บ๊อกเซอร์ … “มมาก…เท่านี้มั๊ย?”

อืออ — ยุนโฮครางก้อง …. แม้รู้ดีว่าระหว่างคนทั้งสอง –ในทุกครั้ง ไม่ต้องการคำพูดใดให้วุ่นวาย…

ร่างกำยำมองปากแดงเรื่อที่เผยอออกจากกัน ยุนโฮมองความแห้งกรอบของเปลือกปากที่สั่นระริก – หัวใจเขาเต้นหนัก เมื่อมองเห็นดวงตาคู่ตรงข้ามมองจ้องเขาอย่างชวนเชิญและท้าทาย …

“มไม่ หรอกหรือ..?” เสียงไพเราะกระตุ้นถามเขาอีกครั้ง

ชายหนุ่มต้องใช้ปลายลิ้นเลียปากล่างของตนอดทน.. พลางเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำ ยุนโฮเคลื่อนไหวมัน แทรกผ่านกางเกงขาสั้นของคนข้างล่าง ก่อนลูบมันแผ่วเมื่อพบความแข็งชันอันแสนอ่อนไหว…

“ไม่รู้สิ…แค่ไหนหรือ?” เสียงเครือเย้าแหย่ สายตาคมกริบเอ่ยถามแจจุง … ผสานแววตาแนบแน่นกับร่างบางที่รอคอยเขาอย่างหมดหัวใจ

กางเกงนอนที่ยังสวมมันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน …บัดนี้ ยุนโฮปลดมันลงต่ำพอประมาณ …

แจจุงหน้าแดงขึ้นแล้ว? เขารู้ว่า อีกไม่นานสิ่งนี้จะมาถึง … มือหนาของอดีตลีดเดอร์ไล้วน มอบสัมผัสให้วาบหวิวให้อีกคนอย่างรู้งาน

บนเตียงขนาดใหญ่ ยุนโฮยกกายขึ้นอีกนิด …เขาเริ่มปล่อยแท่งอุ่นๆ ของคนรัก …แจจุงมองอย่างร้องขอ ดวงตากลมโตมองไปที่สะโพกแน่น กล้ามเนื้อเป็นมัดแกร่ง

ลและ… อ อา

“ไม่รู้เหมือนกัน..ว่ามันมากแค่ไหน” เสี้ยวหน้าจริงจังมองลึกลงไปในดวงตาของคนมาเยือน ยุนโฮก้มหน้าลง ปฏิกิริยาของแจจุงต่อสิ่งที่เห็น ทำให้เขาต้องเอ่ยเสียงพร่า

“แต่นี่คง…ตอบคำถามได้?

ขนาดของความเป็นชายที่ใหญ่ขึ้น .. คำตอบของคำถามที่ดูเหมือนยังไม่หยุดขยายตัว … ร่างภายใต้จับจ้องมันราวถูกมนต์สะกด … ลิ้นเล็กไล้ปากอิ่มของตัวเองอย่างร้อนรน กวาดตามองคนข้างบน …ไม่อยากรออีกต่อไป

“ออืออม … ยุนโฮอา”

ปลายแท่งรักของยุนโฮมีน้ำเหลวหนืด …ท ทั้งที่แจจุงยังไม่ได้สัมผัสมันเลยด้วยซ้ำ

จังหวะเร่งเร้า …ยุนโฮขยับลึก

แจจุงโอบรัดแน่น …มือขาว สั่นสะท้าน..กำลังกอดกุมช่วยเหลือตัวเอง

/แจจุง … อา—พระเจ้า/

ลิ้นหนาแทรกเข้าไปในโพลงปากร้อน ยุนโฮปลดมือสั่นไหว…แทนที่ด้วยมือของตน พลางบุกรุกช่องทางข้างล่างด้วยความต้องการของตัวเองอย่างร้อนแรงและลืมตัว

“ไม่รู้สิ…ว่าแค่ไหน—ที่คิดถึง” เสียงแหบเครือ แทบอยากตะโกนออกมา

ทำนองแห่งรัก ดำเนินเนิ่นนาน …มันทั้งหนักหน่วงและแสนเต็มตื้น

“แจจุง…”

ปากอิ่มช้ำก่อนมันจะเริ่มขยับ.. นัยน์ตาพร่าเลือนมองยุนโฮที่สอดล้ำแทรกกายตนครั้งแล้วครั้งเล่า

อ อืออ  

แจจุงกัดริมฝีปาก ครางลั่น… ร่างกายสั่นสะท้าน

 

อืออม อื๊ออ

จุมพิตแผ่วบนตุ่มไตจากขวา ไปซ้าย …. “อา…คิดถึง” … ร่างกายอ่อนแรงวูบวาบอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดเดิมอย่างซื่อตรงของอีกคน

“อ อือ –ยุนโนอา” ….

~~~

“พวกเรา…เจอกันบ่อยกว่านี้ ..ดีมั๊ย”

เขาหมดแรง หอบสะท้านอยู่บนร่างของฟัง

แจจุงเงียบ? จนกระทั่งร่างใหญ่ต้องฝืนกายและเงยหน้ามองเพื่อขอคำตอบ …

ดวงหน้าขาวจัดมองเขา … เหงื่อพราวพร่างหน้าผาก และ อา..รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งขับให้ใบหน้านั้นยิ่งดูงดงาม

“บอกก่อน …

คิดถึงแค่ไหน

—–

‘how much I miss’ :END

Music: Need to Be Next to You – Leigh Nash

…..

(1) still hate my writing these days *sign helplessly* YY

(2) dear all thankful readers “Happy Songkran Festival ne ” ^^

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s