[Soulmate] I Got No Reason

“I got no reason” (will you call me bad?)

Couple: Soulmate (HEROxMICKY)

Length: oneshot

Rating: undefined

Genre: Bandfic/RPF/Angst/POV

Disclaimer: Not own the boys,

Summary: I will always be your true friend no matter what – (Park Yoochun’s)

………………………………..

Author’s Note: According to Yoochun’s Cyworld, I tried so hard to be such objective fan, well finally, I can’t. (& as picture shown above – all credits:sharingyoochun.net)

………………………………..

เราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเลือกได้ …มาตั้งแต่แรก

ชีวิตน่ะ ..ก็แค่นี้

สุดท้าย … ทุกคนก็จะค้นพบได้เอง

เวลาที่ผ่านมา …เวลาที่เหลือ

เราจะหยุด .. หรือว่า …ควรก้าวต่อไป

PLEASE!!: Never read it, if you can’t hear background music

N.B.: The song will still running even you reach the very last part of this fiction, please still keep goin’ on, listen it until hearing no sound. I’m surely you’ll feel the same. The way, I hope you could feel.

……………………………

.

.

.

ความรัก ไม่เคยมีทิศทาง

ขณะใดๆ ก็ตามที่เรารู้สึกถึงมัน

ใช่ว่าสิ่งนั้น …จะคงอยู่อย่างเดิม

มันอาจจะลดลง อาจจะหายไปบ้าง หรือแม้กระทั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

มากขึ้น …หรือลด จนอาจไม่มีที่สิ้นสุด

นั่น…

ก็อาจขึ้นอยู่กับว่า

มันเกิดขึ้นกับใคร …แบบไหน

และเรา

ให้ความสำคัญ …กับมันเพียงใด

.

.

…

จากมุมมองหนึ่งเท่านั้น

กับ…ตัวผมเอง

ตลอดเวลาที่ได้รู้สึกถึงมัน

ยังนึกขอบคุณพระเจ้า …ที่ความรู้สึกนี้ สำหรับใครคนหนึ่ง

ในใจผม … มันยังคง..เติบโตอยู่เรื่อยไป

.

.

…

บางอย่างที่เข้ามาเติมเต็มชีวิต

เข้ามา และจะคงอยู่…

บางอย่าง…ที่สอนให้เชื่อ

.

.

“ผมมีคุณค่า

ชีวิต…มีคุณค่า

คนเรา…ต้องเดินไปข้างหน้า

แม้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง

ชีวิตผม…ต้องก้าวเดินต่อไป”

.

.

.

….

ฮยองไม่เคยพิเศษ

หากกับพวกเราทั้งหมด …เป็นเพียงคนเดียว ที่แตกต่าง

….

.

.

.

หนึ่ง…ในความสำคัญ

.

.

ตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน …สิ่งนั้นก็เกิดกับผมตลอดมา

เป็นคนเดียว …ที่แม้กระทั่งตอนนี้ ยังมั่นใจกับตัวเองว่า

ความรู้สึกนี้ของผม …จะไม่จางหายไปไหน

.

.

.

…

ไม่มีเหตุผล

ไม่เคย..อยากรู้ ..

เพราะที่ผ่านมา …ผมทำตามความรู้สึกเท่านั้น

.

.

.

ผม—

.

.

เพียงแค่ว่า ..หากยังมีเรื่องราวมากมายให้ต้องเผชิญ

คนๆ นี้…จะเป็นส่วนหนึ่งเสมอ…ตลอดไปชั่วชีวิต

.

.

.

ฮยอง…ไม่ได้พิเศษ

.

.

และคง….พูดได้เท่านี้

.

.

ไม่ว่าในสายตา

คนอื่นๆ …. จะคิด—- อย่างไร

.

.

.

.

.

=====================================================================================

Background Music: The only Exception – PARAMORE

[No matter what happens, in the 5!- I believe] 08/2010-RedPOISON

[soulmate] Say it…J

Title: Say it, J

Main Character: Hero x Micky

Genre: Bandfic/PRF, fluff

Rating: G

“Whatever in your mind,

Say it…J”

“ยูชอน

เขยิบ…ไปหน่อย“

คนสั่งโย้ตัวไปด้านข้าง เอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มจากอีกเตียง แล้วจึงค่อยๆ แทรกตัวขึ้นไปบนพื้นที่ว่างที่ยังพอมีความอบอุ่นของน้องชายหลงเหลือ

อืออ …

ร่างที่กำลังล้มตัวลงมาทำให้ฟูกเคลื่อนไหว หากผู้มาทีหลังไม่ได้ใส่ใจกับการกระทำของตนที่อาจทำให้คนอื่นรู้สึกตัวและนอนต่อไม่หลับ

“ดึก..ซะ”คนพูดยกใบหน้าที่ตนฝังไว้กับหมอนนิดเดียวตอนพูด “ฮยอง .. ช่วงนี้ทำไมกลับดึกทุกวัน” ใบหน้าที่ยังไม่หันมามองเอ่ยถามขึ้นมาอย่างข้องใจ ลำตัวที่มีผ้าห่มคลุมอยู่เพียงครึ่งเดียวของมิคกี้ก็ยังคว่ำอยู่เหมือนเดิมและไม่มีทีท่าว่าจะพลิกหงายกลับมา

“ดึก? … ทำไมเหรอ ” อีกฝ่ายถามกลับ  แต่ยิ่งคนพูดขยับตัวกลิ่นอ่อนๆ ของแอลกอฮอล์ก็ยิ่งชัดขึ้น

“ไม่ทำไมหรอก” เขายู่จมูก นึกอยากถอนใจขึ้นมาตะหงิดๆ “นอนเถอะ”

.

.

.

“ไม่ชอบ ที่มานอนเบียดงั้นหรอ”

ฮยองของเขาขณะถามก็พลิกตัวตะแคงและหันหน้าประจันหลังของคนฟัง

“ไม่ชอบ …” น้องชายสวน

“อ…”

“ที่ไม่รู้จัก เวล่ำ-เวลา” มิคกี้ยังไม่หันกลับมามองหน้า แต่คนเป็นพี่ชายก็รู้ ปาร์ค ยูชอน หมายความอย่างที่พูดจริงๆ … ไม่ใช่เพราะเกิดนึกหวงพื้นที่หรือเป็นส่วนตัวอย่างที่เขาล้อ และไม่ใช่เพราะว่าเจ้าตัวต้องรู้สึกตื่นทุกครั้งที่แชร์เมทอย่างเขากลับเข้ามา ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่ดึกมากแค่ไหนก็ตาม

“…”

“มีอะไรรึปล่าวฮยอง…” ร่างของเจ้าของคำถามดูจะเริ่มขยับ “มีเรื่องอะไร?…ทำให้พี่ไม่สบายใจ” ใบหน้าของยูชอนกำลังจ้องมองเขาในความมืด หากเมื่อร่างใหญ่ของคนเป็นน้องพลิกตัวมาหาเขา ฮยองกลับไม่อยากสู้หน้า

“แค่เสร็จงาน แล้วไปต่อ” คนตอบขดร่างให้คุดคู้ขึ้นไปอีก

“พูดมา” เขาคาดคั้น”ไม่งั้น …ก็ไปนอนเตียงโน้นโน่น” เขาทำปากบุ้ยไปยังเตียงของอีกฝ่ายที่ถูกเจ้าตัวทิ้งให้โล่งว่าง กดตาทั้งคู่ต่ำลงเพื่อให้ดูจริงจังตอนพูด

“เฮ่?”

“พูดจริงๆ นะ” คราวนี้คุณปาร์คพลิกตัวและเบือนหน้ากลับไปอีกทาง

“ฉัน..แค่เหงาๆ”

“….”

“เหงาๆ … จนบางที —ก็เหงา เอามาก-มาก” เสียงสารภาพที่ดังอยู่ข้างหลังทำเอาน้องชายอึ้งและเงียบไปครู่หนึ่ง

“อา—แค่นี้เอง …ทำไม ถึงไม่ยอมบอก” เสียงของมิคกี้เปลี่ยนเป็นแผ่วเบาและอ่อนโยน

“….”

“แจจุงอา …พี่น่ะ ดูยังไง ก็…เด็กชะมัด” คนพูดคว้าตัวพี่ชายมาใกล้ๆ “ทีเรื่องคนอื่น คอยเจ้ากี้เจ้าการ …แต่พอเป็นเรื่องตัวเอง กลับเงียบ—ไม่ยอมปริปากพูด”

กอดนี้ … ช่างอุ่นนัก

อ้อมกอดของมิคกี้ .. เต็มไปด้วยความห่วงใย ความรัก และมิตรภาพ

“เจ้าบ้า …ทั้งๆ ที่—” คนพูดกำลังชั่งใจ แต่ท้ายที่สุด …ก็ตัดสินใจพูด “ทั้งๆ ที่นายก็อยู่นี่ ให้บอกว่า เหงา เนี่ยนะ”

เสียงของพี่แจจุงเริ่มเคลียร์ขึ้น ทว่ากลิ่นเหล้าจางๆ ยังลอยมาแตะจมูกเขา

“ต่อให้มีคนอยู่ด้วยเป็นร้อย ถ้ามันจะเหงา … มันก็เหงา” เขากอดพี่ชายกระชับ “c]tถ้าเหงาขนาดนั้น …แล้วยังไม่บอกให้รู้กันมั่ง … เป็นฮยอง จะน้อยใจมั้ยล่ะ?“

“อา … ยูชอนอา” ร่างของคนพูดค่อยๆ ขยับออกมาและพอจะมองเห็นหน้ามุ่ยๆ ของคุณปาร์คลางๆ “แค่ไม่อยากให้รู้สึกแย่ไปด้วย … อย่างอแงไปเลยน่า” พูดจบปุ๊บ เจ้าตัวก็คว้าตัวน้องชายเข้ามากอดกลับ

“มีอะไรก็ต้องบอก … เรามีกันอยู่เท่านี้ –ฮยอง …อย่าเก็บไว้คนเดียวอีกนะ” เขาเคลื่อนตัวออกอ้อมกอดนั้น ชูนิ้วก้อยข้างขวาของตนขึ้นมา

“ว้า…แค่นายยอมแบ่งที่ให้นอนด้วย ก็ซึ้งจะแย่แล้ว” พี่ชายทำหน้าล้อเลียน ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นมาเกี่ยวไว้ และขยับมันขึ้นลงช้าๆ

“เอาล่ะ ต่อไปนี้ ฉัน ยองอุง แจจุง จะขอสัญญา

มีอะไร …จะไม่เก็บไว้“

//อืมม … รู้สึกดีจัง — โล่งขึ้นเยอะแฮะ …โล่ง—ที่ได้พูด//

“มิคกี้ …นาย ห้ามบอก ยุนโฮนะ”  ขณะที่ต่างคนต่างนอนหันหลังให้กัน จู่ๆ ก็เหมือนกับว่าเขาเกิดก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก

“บอก? …เรื่องอะไรอีกล่ะฮะ”  น้องชายที่ทำท่าจะหลับหงุดหงิดเล้กๆ ที่ ต้องขึ้นลืมตาอีกรอบ

“เรื่องที่ช่วงนี้ ฉ ฉัน …เอ่อ กลับ…ดึกบ่อยหน่ะ”เสียงอ่อยราวกลัวความผิด พาลให้อยู่ๆ ก็น้องชายอยากตะโกนใส่เขาขึ้นมา

“อ อือๆ … ว่าไง ว่าตามฮะ”

เขาตอบไปง่ายๆ เพราะไม่อยากต่อความยาว ทั้งที่จริง…อยากถามไปตรงๆ //อะโด่ … พี่แจจุง —ถ้ากลัวฮยองจะรู้เข้า ล แล้ว —พี่จะทำทำไมล่ะ(วะ)//

ฟี้~~~~~

เขาหันไปมอง … เพราะนอกจากเสียงตะกี๊ที่ได้ยิน เสียงตอบรับเงียบของอีกฝ่ายก็ไปดื้อ

//อ่ะ … ล ละเมอ ซะงั้น//

โห….ได้ระบาย แล้วหลับปุ๋ยเชียวนะ …แล้วไงล่ะ —ฉัน ก็เลย …ไม่ต้องหลับต้องนอนกัน???

“Gosh!!!”

เสียงสบถเล็ดลอดไรฟันดังสนั่น …

แจจุง —พี่มัน …ว โว้ยยย ไอ้ฮยองตัวร้าย!!

===============================

END OF ONE-SHOT: [SOULMATE] Say It, J

….

[RP] ช็อตนี้แต่งสด on blog ค่ะ …ประมาณพล็อตมันวูบๆ ขึ้นมาตอนนั่งฟังเพลงของสองคนนี้ไปด้วย ตอนที่ทำงาน

แอบเอาเวลางานมาจิ้มๆ ดีดๆ ซะงั้น …

ไม่ได้เกลานะคะ และเนื้อเรื่องก็ดูจะ ..เหวิ่ง ..มากๆ *-* งกๆ เงิ่นๆ อยู่เป็นชั่วโมง … สุดท้าย ก็ออกมาได้แค่นี้เอง

ถึงจะไม่โดน …แต่ก็ขอให้ทุกคนเอ็นจอยอนาเธอร์เวิร์คกิ้งเดย์นะคะ …

Warmest regards with love <3

RP