[TVXQShortfic]
The Secret Code Vol.1
Type of work: Fan-fiction [TVXQ]
Title: Max’s Code
Category: TVXQshortfic [Secret Code]
Author: RedPOISON
Main character: Yunho x Jaejoong x Changmin
Rating:-
Length: one short
Genre: Yaoi, mature, romantic, agsnt
Note/Warning: -
……………………………………………….
The Secret Code Vol. 1
Max’s Code
ผมไม่ได้เพิ่งรู้ตัว ไม่ได้ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะไม่ทันยั้งคิด …เพราะที่ผ่านมา พี่ก็รู้—ผมรู้จักตัวเองดี ยิ่งกว่าใครๆ
ผมไม่ได้หวังให้พี่กับเขา…อา
พี่ครับ
แค่เพียงรับรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้
แค่หันมามอง—
ผมบ้าง..
The Secret Code Vol. 1
Max’s Code: Rupture
…………………………………..
“ฮ้า…เหนื่อยจัง”
คนพูดเหยียดแขนยาวพร้อมกับบิดตัวตาม ก่อนจะทิ้งตัวลงบนฟูกและแหงนหน้ามองอีกคนที่อยู่บริเวณนั้น เขาคนนั้นกำลังโน้มศีรษะลงมาหา หลังจากที่มองอยู่นานและค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้
“อะ อือ อื้ม อืมม” ริมฝีปากที่สัมผัสกันช่วยให้ลืมความเหนื่อยล้าเป็นปลิดทิ้ง ขณะเดียวกันก็แทนที่มันด้วยความรู้สึกอีกแบบ
แบบที่…ยาก —จะนิยามได้
.
.
.
“อา…”
ประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพราะไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาตอนนี้ ทำให้คนที่อยู่ในห้องต้องผละออกจากกันทันที
เมื่อได้ยินเสียงอุทานต่ำ และเสียงประตูที่ถูกแรงกระแทกจากตัวของใครบางคนจนชนกับผนังห้องเกิดเป็นเสียงดังปัง
“เรา เอ่ย…กำลังจะไปฉลองกัน พวกพี่ จะ…ไป ด้วยมั้ย” เสียงพูดที่ตะกุกตะกักเล็กน้อย ทำให้คนที่ยังนอนอยู่บนเตียงหัวเราะออกมา ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้น และหันหน้าไปมองหาอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
“นายมีถ่ายต่อนี่?” แจจุงเอียงคอถามคนรัก ขณะที่สายตายังอดเหลือบมองน้องสุดท้องของวงที่ยังไม่สามารถปั้นหน้าให้เป็นปกติ
“หมดแล้ว—วันนี้เสร็จทุกอย่างแล้ว” ยุนโฮเดินมาคว้ามือเรียวเล็กกว่า ก่อนจะถอนใจเบาๆ และมองหน้าแจจุง
…อย่างเสียดาย
“เอาไงฮะ?” ชางมินกระแอมเมื่อพูดจบ เตือนให้หัวหน้าวงรู้ตัวว่าตอนนี้ …ยังมีเขายืนอยู่ด้วย
“ไปสิ ชางมิน….” แจจุงตอบสวน ขณะเดินเคียงคู่กันมากับลีดแดอร์
“อา—ไม่มีฉัน พวกนายจะสนุกอะไร” มือเรียวของแจฮยองแตะไหล่เขา ก่อนจะคว้าหัวไหล่ข้างหนึ่งมากระแทกด้านข้างตน แม้ชางมินจะพยายามสะบัดออก แต่เสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของเขาก็ยังดังอยู่ ยุนโฮฮยองก็เหมือนกัน
เอาเถอะ…
ขำกันเข้าไป
Max’s Begun
หน้าที่พัก
ตรงหน้าบ้าน ตอนนี้ที่เห็น…มีพี่จุนซูกับพี่มิกกี้รออยู่แล้ว ทั้งคู่โบกมือต้อนรับ จากนั้นก็ได้ยินเสียงพี่จุนซูแว่วมา
“แจจุง…มากับพวกฉันนี่ จะโฉบไปแม่น้ำฮัน—ฮยองสนมั้ย!” ได้ยินเท่านั้นพี่แจจุงก็สะบัดแขนออกจากไหล่ผมทันที ไม่มองหน้าพี่ยุนโฮด้วยซ้ำ หน้าตาเปื้อนยิ้มเมื่อครู่เผยยิ้มกว้างกว่าเดิมอีก
อาการเริงร่าที่ได้รู้ว่าจะได้ออกไปไหนด้วยกันครบองค์ห้าทำให้เจ้าตัวเบิกบานได้เสมอ ยิ่งได้ขับรถชมเมืองกับจุนซูฮยอง โดยที่มีพี่ยูซอนคนรู้ใจติดสอยห้อยตามไปด้วยแล้ว —แจจุงของพวกเรา เคยปฏิเสธเสียที่ไหน
“ไปกันเหอะ ชางมิน” เสียงนุ่มที่มีแววขบขันของหัวหน้าวงเรียกสติผมคืนมาอีกครั้ง ยุนโฮ…ฮยองที่แสนดี แม้จะมีเวลาอยู่กับคนของตัวเพียงน้อยนิด แต่ไม่เคยเรียกร้องให้แจจุงของเขาต้องใช้เวลาที่เหลืออยู่กับตัวเองคนเดียวซักครั้ง รอยยิ้มอบอุ่นเวลาที่ได้มองพี่แจอยู่ข้างหลัง—ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรผิดบางอย่าง….
ความผิด—ที่ไม่สมควรได้รับการอภัย
“ไม่ไปด้วยเหรอฮะ?”
“ไม่หรอก …. ชางมินล่ะ” สีหน้าห่วงใยความรู้สึกนี้…ก็เหมือนกัน
“ไม่ล่ะ…หิวแล้ว” ผมตอบพี่ชายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พี่ยุนโฮเลยหัวเราะออกมา
“งั้นนั่งดีๆ นะ…จะเหยียบให้มิด ชางมินจะได้ไม่ต้องทนหิว”
——————-
ที่ร้านประจำ
พวกเรามาถึงก่อนภายในเวลารวดเร็ว ยุนโฮฮยองทำอย่างที่พูดจริงๆ ….ไม่อยากให้ผมที่ไม่ได้ต้องทนหิวแบกท้องไว้นาน ตอนขับออกมา…เลยเร่งเครื่องใหญ่
“เหมือนเดิมครับ อาหาร —เครื่องดื่ม” เขายกมือขึ้น กางนิ้วออกทั้งห้านิ้วให้เห็นชัดๆ เป็นการส่งสัญญาณให้พนักงานที่มาเทคแคร์กลุ่มของพวกเราเป็นประจำว่าวันนี้จะมากันทั้งหมดห้าที่ จากนั้นพนักงานคนดังกล่าวก็พนักหน้า แล้วพี่ยุนโฮก็หันมาถามผม ก่อนที่พนักงานจะเดินออกไป
“ชางมิน จะเอาอะไรสั่งเพิ่มเลยนะ”
ผมส่ายหน้าเบาๆ เพราะคิดไม่ออก …นอกจากเรื่องที่อยู่ในหัวอยู่ตอนนี้ ก็ไม่รู้สึกว่าอยากได้ หรืออยากกินอะไร
พี่ยุนโฮทำท่าเหมือนเพิ่งจะนึกอะไรออก จากนั้นก็ใช้เล็บเคาะโต๊ะเบาๆ ทีเดียว เพื่อเรียกพนักงานที่ทำท่าจะเดินออกไปให้หันกลับมา “งั้น เอ่อ…ขอน้ำแข็งเย็นๆ กับผ้าขนหนูบางๆ ซักสองผืนนะครับ”
พูดจบลีดเดอร์ของเราก็พยักหน้าแรงๆ อีกครั้ง คนรับออเดอร์จดรายการตามที่สั่ง ก่อนจะขอตัวเดินจากไป
.
.
.
.
10 นาทีถัดมา
อาหารทุกอย่างพร้อม เรียงรายกันอยู่เต็มโต๊ะด้านหน้า…แต่ ให้ตาย ไอพวกพี่ที่ไม่รู้จักเวลาเวลายังไม่โผล่กันมาอีก
“อา…ชางมิน กินก่อนเลย …ไม่ต้องรอ”
ฮยองคงรู้ล่ะ
ใช่…ผมยอมรับว่ารู้สึกหงุดหงิดนิดๆ … เลยถอนใจออกมาหลายพรืดติดๆ กัน แต่นั่น…ก็คงไม่ใช่แค่ผมคนเดียว เพราะช่วงเวลาที่นั่งรออยู่ด้วยกัน ผมแอบมองเห็นฮยองเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่เหนือประตูทางเข้าห้อง ไม่รู้ตั้ง…กี่ครั้ง
…
ที่เป็นอย่างนี้…หลักๆ แล้ว น่าจะเป็นเพราะฮยองห่วง…ว่าผมจะต้องทนหิวจัด
แต่ที่ผมหงุดหงิด…ไม่ใช่เพราะหิว
ต แต่ ว่า
…พระเจ้า
สายป่านนี้แล้ว…ทำไม ยังไม่โผล่มา
ปละ ปล่อยให้…เป็นห่วง —อยู่ได้
ผมรู้…ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่ต้องมานั่งคิดอะไรบ้าๆ แบบนี้
ไม่รู้สิ…เพราะถึงคิดไป ก็ใช่ว่า…คนๆ นั้นจะรับรู้ถึงมันได้
“งั้น…ไม่เกรงใจนะฮะ”
ผมซดเหล้าอะไรซักอย่างที่พนักงานรินให้มา ก่อนจะหยิบเนื้อย่างราดซอสเข้าไปเคี้ยว ตามด้วยโน่น นี่ นั่น… และในที่สุด ก็ตบท้ายด้วยเหล้าที่น่าจะเป็นของสมาชิกคนอื่น แต่ดันมาวางไว้ใกล้ๆ มือผม
“ฮ่ะ ๆๆ”
“///” ฮยองมองหน้าผม … เสียงหัวเราะของเขาก็ออกแนว พิลึก
“ชางมิน…โกรธ หรือหิว?” เขาชี้นิ้วยาวๆ เล็งไปที่แก้วชอตที่ว่างเปล่าเพราะโดนผมซัดไปเต็มๆ ทั้งสองแก้ว
“อ เอ่อ…”
นั่นสิ… ผ ผม
“อา …ไม่เป็นไรหรอก ชางมินโตแล้ว….แอลกอฮอล์น่ะ ดื่มได้…ไม่เป็นไร” หน้าของยุนโฮยังมีรอยยิ้มเต็มแต้มอยู่บนนั้น
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ทันทีที่พนักงานทำท่าจะรินน้ำใสๆ สีขาวจากขวดเดิมอีกครั้ง เขากลับยกมือขึ้นห้ามและสั่งให้พนักงานคนนั้นออกไปเสีย
“แต่ชางมินเพิ่งเริ่ม ค่อยๆ ดื่ม….ดีกว่ามั้ย?”
ฮยองยิ้มอีก แล้วรีบยกเอาอีกสามแก้วที่เหลือมาวางไว้ตรงหน้าตัวเอง เขายกแก้วนึงมาดื่มเสียเอง และเอื้อมมือมาตักอาหารแบ่งให้ผม
“เอ้า…กินเข้าไป”
เนื้อย่างที่ถูกหั่นออกเป็นชิ้นเล็กบนจานของผม ถูกส่งมาอย่างตั้งใจโดยผู้เป็นลีดเดอร์ ปกติ…ต้องเป็นพี่แจจุง ที่ต้องเจ้ากี้เจ้าการขอทำหน้าที่นี้ แต่นี่…
อ อา…ทำไงดี เพราะฤทธิ์จากน้ำเมาแหงๆ
ถึงได้นึกอะไร…ก ก็มีแต่ เรื่องของคนๆ นี้ ผุดขึ้นมา ท ทุกที…
ทา ดา
นั่นไง…เจ้าพวกไม่รู้เวลา—-มา กัน แล้ว
ไม่อายเค้ามั่งหรือไงกันนะ ไอพวกพี่ไม่รู้จักโตพวกนี้…ส่งเสียงดังกันมาตั้งแต่ยังไม่เข้ามาถึงร้าน เสียงไม่เป็นโทนนั่นอีก ดูท่าว่า…จะกริ่มๆ กันมาก่อนด้วย
“วันนี้….วันดี อา….ดูนี่สิ ตอนนี้…พวกเรา อยู่กันพร้อมหน้า” พี่จุนซูที่ช่วยประคองมาครึ่งทางเดินเลี่ยงมาก่อน เพื่อมารอรับร่างโงนเงนนั้น ขณะเดียวกันพี่ยูซอนก็ค่อยๆ ส่งตัวของคนที่เพิ่งพูดให้กับยุนโฮฮยองช้าๆ
“ไม่เอา…จะนั่ง กะ มินนี่”
พี่แจ!!! …
ดูเขาสิ กระโดดเกาะคนนู้นคนนี้ ล แล้ว ยัง ม มา
ท ทำตา หวาน ใส่ ผ ผม…อีกอ่ะ
“ฮื่อ!!! ออก ไปเลย”
ผมผลักเจ้าตัวออกไปเบาๆ พี่ยุนโฮยังไม่ยอมปล่อยมือนั้นออกจากมือเขาด้วยซ้ำ ทั้งที่ตอนนี้แจจุงฮยองนั่งข้างผมเรียบร้อยแล้ว และถึงแม้ผมจะผลักใส …น นั่น ก ก็แค่ออกแรงเบาๆ ….ใช่ว่า
“เฮ้!…แจจุง!! ฮยองก็รู้ ชางมินน่ะ…ไม่ชอบผู้ชาย”
555+++
จุนซูฮยอง…พ่อมดผู้มีหน้าที่ปลุกปั้นเสียงหัวเราะ และผลก็ไม่เคยผิดคาด
ตอนนี้ทุกคน…อย่างฮา
“บะ บ้าน่า…วันดีๆ แบบนี้—ยกให้วันนึง”
และแล้วก็ต้องสยบผม ไอคำพูดเมื่อกี๊…ทุกคนขำกันกลิ้ง เทียบกับที่ผ่านมาแล้ว มันยิ่งกว่าเรียกเสียงฮาเสียอีก
พูดจบ…บรรยากาศก็เริ่มจะมีสีสัน
แต่สำหรับผม
มีแค่ตัวเอง ตัวผมเองเท่านั้น—ที่รู้…
ยอมเหรอ…จอมโกหกเอ๊ย
ชางมิน? นายใช้คำว่า…ยอม เหรอ??
“งั้น…วันนี้—-หอมชางมิน ก็ได้…ใช่ม๊ะ??”
พี่แจจุงไม่เพียงแค่พูด
เค้ายื่นยังหน้าที่มีจมูกแหลมๆ มาจนเกือบโดนแก้มที่เป็นของสงวนของผม
-//////-
แดง——–
ฮาาาาาาาาาาา
ไม่ต้องแปลกใจเลย…เสียงดังจนร้านแทบแตก เป็นเสียงของพวกเราเอง สมาชิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงคือ คนๆ นี้ต่างหาก ทั้งผม ทั้งจุนซู ฮยอง…ความเหนือชั้นของคนๆ นี้ ดูท่าว่าจะยังเทียบเคียงได้ยาก
แต่ขณะที่ทุกคนต่างหัวเราะ….ผมนี่สิที่ต้อง…ฝืนยิ้ม
พี่ฮะ …. ถ้าพี่จะเข้าใจ ผมซักนิด
ตอนนี้…พี่คง ไม่อยากล้อผมเล่น
แบบนี้…
จริงมั้ยฮะ
“เอาล่ะ…พวกเรา” เสียงปรบมือและประกาศเรียกความสนใจจากท่ามกลางเสียงหัวเราะ
“มาดื่ม…เพื่อทุกคนกันนะ”
***Cheers***
______พรืด______
“จ แจจุง!!”
ที่ผมเห็น คือพี่ยุนโฮรีบกระโดดจากเก้าอี้ แก้วชอตที่ว่างเปล่าพี่แจคงได้จิบไปแค่แค่นิดเดียวเอง ก่อนที่จะทะเล่อทะล่าทำเหล้าหกจนราดเสื้อตัวเอง จนเห็นเป็นรอยน้ำที่ซึมเข้าสู้เนื้อผ้าเป็นทาง
“อ อา…ท โทษที”
สีแดงบนหน้าเริ่มกระจายไปทั่ว …ปฏิกิริยาที่ไวขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะแอลกอฮอล์ แต่เป็นเพราะพี่ยุนโฮต่างหาก พี่ยุนโฮที่รีบลุกออกมาจากโต๊ะอีกฝั่งแล้วรีบมาคว้าเจ้าตัวที่เหล้าหกรดตัว ก่อนจะรีบเอาผ้าที่วางอยู่บนถาดเล็กที่เขาได้สั่งให้พนักงานเตรียมเอาไว้ แล้วค่อยๆ แต้มมันลงใบหน้าที่เกือบกลายเป็นสีชมพูนั่น
“ต่อไป…ระวังหน่อย”
พวกเรา…ต่อให้ชินยังไง ก็ยังรู้สึกเหมือนยัง…ชิน ไม่พอ ความห่วงใยที่เป็นพิเศษระหว่างสองคนนี้ ถึงจะเห็นกันมานานจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ทุกครั้ง…พวกเขาก็ทำให้รู้สึกว่ายิ่งนับวัน มันยิ่ง…มากขึ้น จนอดรู้สึกหน้าแดงไปด้วยเมื่อได้มอง…ไม่ได้
“มานั่งกับฉันนะ”
ลีดเดอร์ก้มมองเสื้อยืดที่เริ่มมองเห็นเนื้อหนังเพราะความโปร่งจากเครื่องดื่มเหลว แล้วจึงถอดเสื้อคลุมของตนมาปิดมันทันที
“อ่า….อยากนั่งข้างชางมิน หนิ่”
เสียงกระเง้ากระงอดเปล่งออกมาผ่านสายตาร้องขอที่กำลังจ้องมองพี่ยุนโฮ คงเพราะเริ่มเมานิดๆ ละมั้ง…พี่แจจุงเลยกล้าออกอาการกับหัวหน้าวง แบบค่อนข้างจะ…ออกนอกหน้า
“ฮื่อ”
เสียงถอนใจคือคำอนุญาต “งั้น…สวมนี่ไว้ซะ” คนพูดเอาผ้าพันคอออกจากคอตน พันมันไว้บนคอพี่แจจุง ก่อนจะ….กระแอม
ฮะ แฮ่ม…
เค้าล้วงหยิบปลายผ้ายาวที่ห้อยลงมา ม้วนและสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดด้านหน้า
“อ้ะ…?”
ไม่ใช่แค่พี่แจ แต่เราทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นยังตกใจ ลีดเดอร์ที่ไม่เคยแสดงอาการจาบจ้วง กลับกล้าใช้มือของตนเข้าไป น ในนั้น แบบ…ไม่เกรงสายตา
“แอร์มันเย็น
ปล่อยให้ชื้นอย่างนี้— อีกเดี๋ยว…นายจะหนาว”
ที่บอกว่าพี่แจหน้าแดง ตอนนี้หน้าของพี่ยุนโฮก็เริ่มแดง…
เขาทำธุระเสร็จ พูดจาแก้ต่างให้ตัวเสร็จ ก็เดินกลับมานั่งที่ของตน พลางลากมือมาแตะไหล่ผมเบา แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลงมาใกล้ๆ หูผม และกระซิบอะไรบางอย่างออกมา
“ท่าจะเมาแล้ว…ชางมิน เอ่อ …เบามือ หน่อยนะ”
อา….
แจจุงของพวกเรา
จะรู้มั้ย…ว่าตัวเองกำลังทำให้ลีดเดอร์เป็นกังวลอยู่
แจจุงฮะ
นี่…มันคงจะเหมือนกับสิ่งที่อยู่ในใจผม
ที่…พี่คงไม่มีทางรู้
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกของผมที่อัดแน่น เมื่อเทียบกับความรู้สึกของพี่ยุนโฮตอนนี้แล้ว
มันยังดู…ห่างไกลกันนัก
เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าสู่เหตุการณ์ปกติ เราก็กินและดื่มต่อ …จนเกือบจะถึงเวลาปิดร้าน จุนซูและยูซอนฮยองก็ขอตัวกลับก่อน พวกพี่ๆ สองคนมีแผนจะกลับบ้านของตัวเองหลังจากกินอะไรเสร็จจากนี่
ตอนนี้…เลยเหลือแค่ผม พี่ยุนโฮ ล และ….
“ชางมิน ฝากด้วยนะ… ขอตัวไปห้องน้ำ”
“อ ฮะ…คนขี้เมา ฝากได้ แต่…อย่านาน” ผมเหลือบมองอีกคนที่เมาแอ๋ขณะตอบ ทำให้พี่ยุนโฮที่ยังไม่เมาอดอมยิ้มไม่ได้
ผมยังมองเห็นหลังลีดเดอร์ที่ก้าวฉับๆ แบบเร่งรีบอยู่ข้างหน้า
และ…
“รังเกียจฉันขนาดนั้นเชียว?”
เยิ้ม….
“อ้ะ”
พี่แจจุงก็หันมาพร้อมกับยิ้มและพูดค้อน…
ทุกครั้งเวลาเมาก็จะยิ้มหวานอย่างนี้ ปากแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า ขยับออกและเหยียดเป็นแนวยาว
ถึงจะเป็นพี่ชาย…แต่รอยยิ้มนั้น สำหรับผม—มัน…แสนหวาน
และ…สายตานั้น ถึงแม้จะไม่มีอะไรที่มากไปกว่าความพี่น้องเลย
แต่ ท ทำไง ดี ผ ผม…อด ใจเต้นแรง ไม่ได้
อา..
“ชางมิน…ดีใจนะ” จู่ๆ เสียงพี่แจจุงก้เริ่มเปลี่ยน
“…”
“เพราะชางมินโตขึ้นแล้ว…ดีใจ ที่ ในที่สุด ก็ออกมาดื่มด้วยกันได้”
หน้าแดงถูกแสงไฟสีอุ่นๆ ห้อมล้อมจนเป็นสีแดงนวล มือที่เอื้อมมาแตะมือผม…
// พี่แจจุง…//
“อ …อือ อือ” ผมตอบได้แค่นั้น ไม่ได้พยักหน้าด้วย…รู้สึกเหมือนกับว่า ตัวเอง…คงทำอะไรไปมากกว่านี้ ไม่ได้
“และก็ ขอบใจ…” รอยยิ้มนั้น กว้างขึ้น “ที่นาย…” ตอนพูด ผมรู้สึกเหมือนเขากำลังขยับตัวเข้ามา
“ไม่….ผลักฉัน”
Shu~
ฮ้ะ เฮ่ยย
หึหึ หึ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ
.
.
—-ผลุ่บ—–
.
.
.
.
จนได้….
ใช้เวลาตอนที่เผลอ ขโมย…..หอม—จากผม…
ไปจนได้
คนที่เมาแล้วหลับไป…ใกล้ๆ ผม
จะไม่มีทางรู้
ที่ผมต้องปฏิเสธเวลาที่โดนคนๆ นี้ แตะตัวตลอดเวลา
มันเพราะ…สาเหตุอะไร
พี่ยุนโฮเอง…ก็คงคิดไม่ถึง
พี่จุนซู พี่ยูซอน ก็ด้วย ทุกคน…จะไม่มีทางได้รู้
ว่า…ผม
รู้สึกแตกต่าง—จากทุกคนที่รู้สึก….กับพี่
แต่อย่างห่วงเลย…
“ขอบใจนะ…ชางมิน”
อะ …ดีนะ ที่ก่อนหน้านี้….พี่ยุนโฮ ม ไม่มาเห็นเข้า
“ฮยอง!!” อา…ไม่รู้สิ เสียงของผม มันดัง จนเหมือนจะออกนอกหน้า? ให้ตายเหอะ สีหน้าของตัวเองตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าเป็นไง หล…หลบไปที่อื่น ซ ซักพัก ดีกว่า
“หลับ…ไปแล้ว อ เอ่อ มาดูหน่อยสิฮะ ผมจะไป…เข้าห้องน้ำ ด้วย”
“อ อือ…” พี่ยุนโฮรีบแตะไหล่ผมไล่ให้ไปเสีย คงเพราะท่าทางตื่นตระหนกของผมล่ะมั้ง เลยทำให้ดูเหมือนผมกำลังรีบร้อน ยุนโฮฮะ…ผมขอโทษ
ท ที่จริง…ที่ผมเป็นอย่างนี้
มันเป็นเพราะคนที่อยู่ข้างๆ ฮยอง…
ต่างหากล่ะฮะ
.
.
.
.
เฮ้อ~…
ได้อยู่กับตัวเองซัก 2-3 นาทีก็ดี เสร็จธุระ…ผมก็รีบเดินกลับเข้ามาในห้อง รู้สึกผ่อนคลายลงแล้ว และก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกของตัวเอง ที่…นิ่ง มากขึ้น
.
.
แต่แล้ว…ก่อนจะได้ทันก้าวข้ามผ่านประตู
อา…
.
.
.
“ย ยุน เดี๋ยว …ช ชางมิน…”
อือ อื้ม ฮือ
“หยะ ยัง หรอก…ชางมิน
ยัง ไม่ทัน เข้ามา”
อ อา…อ อือ มม
“แจ…จุง”
“อ อ้ะ…”
“อย…อย่าเป็น อย่างนี้ อีกนะ”
“?”
“อย่าดื่มเยอะ…”
ปากดึงดันของเขาค่อยๆ เลื่อนออกจากปากแดงสุกคู่นั้น ลีดเดอร์ใช้นิ้วถลกเสื้อของพี่แจจุงขึ้นมาอย่างคุ้นเคย ก่อนจะก้มลงฝังรอยจุมพิตใต้ผิวเนื้อที่คงยังมีความชื้นของแอลกอฮอล์อยู่ภายใต้
อ้ะ อื้อ อืออ
“ไม่งั้นใครจะคอยดูแล
เวลาที่ฉัน …ไม่ได้อยู่ใกล้”
…
พี่ครับ
ถึงจะไม่บังเอิญมาเห็น…
ผมก็คิด…จะถอดใจอยู่แล้ว
ยิ่งได้เห็น…ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยเหลือที่ว่างไว้เลย
…อย่างนี้
ความลับนี้…ในใจของผม
ถึงตาย…
ก็จะไม่มีทาง…ถูกบอก
—ออกไป—
End of story:
Max’s Code – Rapture
………………………………………………………..
[RP]Code แรกเป็นของ Max (น้องสุดท้อง) อยากเขียนต่ออีกนิด แต่ก็รู้ว่า…ถ้าต่อแล้วจะยาว เลย…หยุดไว้แค่นี้
Set นี้จะเป็นอารมณ์เบาๆ สมอง … ไม่หนัก และ ไม่มีสาระอะไรมากมาย ความยาวก็ไม่ยาวมาก ถ้าอ่านแล้วไม่มีคอมเม้นท์ รบกวนส่ง emo message อาทิ )-: หรือ :> มาแทนก็ได้
ขอบคุณที่แวะมานะคะ
RedPOISON
