deep & high
yunho/jaejoong (seunghyun-centric!). oneshot. rps;twt;slight angst. pg-13
guests: bigbang’s seunghyun, kim hyunjoong
To my beloved sister ( who are one cassie & so into T.O.P at the same time ) // i.miss.u.ne //
Deep & High
Chill, but still worry… a bug’s goin’ around.
Cuz life is like your homie, it’s ‘holdin’ u down’.
Maze - Epik High (feat Dumbfoundead & MYK)
ซึงฮยอนไม่เคยพูดมาก
ไม่เลย…
กลับกัน—หมอนี่มักปล่อยให้บทสทนาที่ตัวเองไม่ค่อยมีส่วนร่วมผ่านโสตประสาทไปเรื่อยๆ .. จิบเหล้าเงียบๆ อยู่ในมุมของมัน … โยกไหล่ตามจังหวะหนักของเสียงเพลง ยกยิ้มมุมปากให้ใครก็ตามที่เลิกคิ้วมองตามอย่างกวนอารมณ์
เทมป์มันนิ่ง
ใช่…มันเป็นของมันอย่างนั้น
“ไง..”
คำถามที่มักได้ยินจากคนอื่นๆ พร้อมกับท่าทางเพยิดหน้าแทนการทักทาย … ในวงการนี้—เรามักมีโอกาสเห็นหน้าค่าตา เผลอๆ ถึงขั้นเรียกได้ว่ามีโอกาสร่วมงานกับทุกคน .. อาจมากหน้า อาจหลายตาเกินไปด้วยซ้ำ ทำให้ในบางที… หลังจากเสร็จงาน พวกเราถึงทำตัวเหมือนเป็นคนแปลกหน้า – ไม่นึกอยากเกี่ยวข้อง อยากมาใส่ใจอะไรกัน…
หมอนั่นที่มักนั่งค้อมตัว แยกขาสองข้างออกกัน และมีแก้วเครื่องดื่มถือติดมือตลอดเวลา เมื่อถูกทักทาย–ก็มองปลายตาตอบไป จากนั้นก็แค่พยักหน้าให้อีกฝ่ายรู้ว่ารับรู้แล้ว ก่อนโยกศีรษะหรือฮัมเพลงไปตามเรื่องตามราว .. หลุดอยู่ในโลกส่วนตัวอีกครั้ง …
ท็อปมักดูไม่ใส่ใจ…
เขาคิด
แต่เป็นคนเดียว…จากทั้งหมดในกลุ่มนี้ –
คนเดียวในกลุ่ม – ที่ยุนโฮสามารถพึ่งพา
…
พลั่ก…
ซึงฮยอน—ไม่ได้เมา
ร่างสูงของเท็มป์ฉุดคอเสื้อของใครบางคนที่ถูกเขาปล่อยหมัดจนลงไปจมอยู่บนพื้นที่ชื้นไปด้วยน้ำเปลี่ยนนิสัย
“ไป – ให้ – พ้น”
เทมป์..เอาจริง
แววตานิ่งราวมัจจุราช .. เส้นเอ็นตรงขมับปูดโปน
นักแสดงที่คุ้นหน้าคนนั้นก้มหน้ากัดฟันกรอด สบถเบาๆ ตอนใช้หลังมือปาดเลือดซิบตรงมุมปาก … ฮยอนจุงที่ดูอยู่ซักพัก-ส่ายหน้าไหวอย่างอดไม่ได้ ร่างในชุดลำลองโทนดำกำลังก้าวมาในวงแล้วแยกสองคนออกจากกัน ..
เขาต้องหยุดมันแล้ว ฮยอนจุงบอกตัวเอง— ก่อนที่พี่ท็อปจะเห็นท่าทางกร่างๆ คล้ายยังไม่สำนึกของหมอนั่น แล้วจะยิ่งพาลให้ของขึ้นอีกรอบ
“ดีที่ไอ้บ้านี่มันรักหน้า .. ไม่งั้นพรุ่งนี้คงได้เป็นข่าว”
ร่างบึกบึนของคนพูดอายุน้อยกว่า หลังจากส่งแขกที่ไม่ได้รับเชิญออกไปก็เอ่ยกับเท็มป์ที่เพิ่งลุกขึ้นยืนด้วยโทนเสียงปกติ .. แล้วฮยอนจุงก็หัวเราะหึในลำคออย่างนึกขัน
เอากะเขาสิ！หลังจากที่เพิ่งมีเรื่องไปเมื่อตะกี๊— ไอ้ฮยองปากหนักตรงข้ามเขานี่—ยังมีหน้ามาส่ายสายตามองหาแก้วเหล้า—ไม่รู้ร้อนหนาว
“มีเรื่องกะชาวบ้าว..ระหว่างโปรโมทอัลบั้ม” โต้กลับด้วยเสียงเรียบราบ จากนั้นก็ซดวิสกี้ที่เหลือค้างในแก้วจนหมดรวดเดียว “อา …ฟังดู ไม่เลวเลยว่ะ”
ซึงฮยอน…ไม่เคยสน
มือของคนนอก ความหลงไหลและอยากได้ของๆ คนอื่นของพวกคนนอก
/ฟัค！/
จากที่นั่งนิ่ง ร่างใหญ่ก็ผุดลุกขึ้นยืน–เขวี้ยงแก้วเหล้าลงบนพื้นอย่างไม่รั้งรอ … สมาชิกวงบอยแบนด์ต่างสังกัดสาวก้าวยาวจากโซฟาข้างเคาน์เตอร์ หมัดหนักตรงเข้าตั๊นหน้านักแสดงรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาทักทายกลุ่มของตนจังโต
/เฮอะ/ หมอนั่นคงเห็นว่าเข้าทาง เพราะแจจุงกำลังเมาได้ที่ – แถมเป็นที่รู้กันว่าเวลาเมา…เพื่อนร่วมก๊วนของเขาคนนี้ ยิ่งจะพร่างด้วยเสน่ห์ที่มีอยู่แล้วเหลือเฟือ–ให้เพิ่มขึ้นอีกได้หลายสิบเท่า
แจจุง– ไม่ได้ปล่อยตัว—
และในทุกครั้ง การสนทนาทั่วๆ ไปกับคนอื่นๆ ที่ร่วมวงการ กับแจจุงและทุกคนในกลุ่ม ก็มีความหมาย…เพียงแค่การรักษาน้ำใจกันเท่านั้น
แต่เพราะไม่เคยรู้ถึงความน่าหลงไหลที่มากมายของตนเลยซักนิด .. หมอนี่ก็เลย–ไม่เคยคิดอะไรให้มาก
ยิ่งได้ดื่มหนักๆ …. แจจุงทั้งที่ก็ปกติก็หล่อเฉียบขาด กลับดูสวยหยาด–จนคาดไม่ถึง
แต่นี่คือ คิม แจจุง…
ดูเหมือนจะใช่ –แต่ไม่ได้เป็น – อย่างที่ใครคิด
ไม่ใช่
และแจจุง—ไม่เคย…ให้ท่า
《ไป-ให้-พ้น 》
สายตานั้น –เตือนว่าเชว ซึงฮยอนสามารถเปลี่ยนจากนิ่งเงียบ เป็นอันธพาล
ที่หลายคนอาจคิดไปว่านักร้องระดับแถวหน้า สังกัดค่ายดังระดับต้นๆ คงไม่กล้ามีเรื่องมีราวกับใคร .. ถึงจะถูกท้าทาย –ถูกทำให้ไม่พอใจ คนพวกนี้—คงทำได้แค่ข่มอารมณ์ ..พวกที่มีชื่อเสียง –มักจะห่วงและปกป้องแค่ชื่อเสียงมากกว่า
แต่คนกลุ่มนี้..ไม่เหมือนคนอื่น
ยิ่ง ซึงฮยอน… ยิ่งไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
อ …อืออ
“ขอบคุณพระเจ้า” … จุนซูซึ่งไม่คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้ รีบรวบร่างของอีกคนที่แม้จะลุกยืนยังลำบากลำบน ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกเพราะปริมาณแอลกอฮอล์ที่เจ้าตัวเติมมันลงอย่างไม่เคยมีลิมิตร
แจจุง…ไม่เปลี่ยน
เป็นอย่างนี้..ตั้งแต่ทีแรกที่ได้รู้จัก
ส่วนมิกกี้…จากที่เพิ่งกลับเข้ามาเพราะติดโทรศัพท์อยู่ ก็ดูเหมือนกำลังทำความเข้าใจกับสภาพเกลื่อนกระจาย และการเข้ามาพร้อมกันของพนักงานประจำคลับชั้นสูงประมาณสองสามคน..ที่ง่วนอยู่กับงานเก็บกวาด
ตอนนั้น ..ซึงฮยอนกลับไปนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมเดิม — ขณะที่เสียงบีทเริ่มหนักขึ้น คนเพิ่งมีเรื่องถึงมองเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้น—สวมแว่นตาดำและหมวกแก็ปและก้าวตรงมา
ท็อปยิ้มให้เขา..
ยุนโฮพนักหน้าเบา .. ทันที่ที่รู้ข่าวจากชางมิน เขาก็รีบบึ่งมาหา
“ต้องขอบใจนายอีกแล้ว” ผ่านความนุ่มทุ้มของเสียง คนฟังรับรู้ได้ว่าผู้พูดกำลังซ่อนความรู้สึกใด — ซึงฮยอนมองเขา ทุกคนที่นั่น – ต่างมองเขา… ลีดเดอร์อีกวงกำลังใช้ท่อนแขนยาว รับและโอบร่างโงนเงนของคนรักเขา ..
แม้จะเมาหนัก แต่เจ้าตัวกลับยิ้มหวานหยดเมื่อสายตามัวมองเห็นว่าตนยืนอยู่ไม่ไกล
ทั่วตัวของแจจุงมีแต่กลิ่นเหล้า …
ร่างที่อ้อนแอ้นโผกอดเขา…ไม่กังวลหรือหวั่นเกรงสายตาใคร
“ยูชอนอา—ดูนี่！ ดูนี่！ — ยูโนอ่า..มายืนทำหน้าบูดใส่ฮยองอยู่ตรงนี้”
เขาประคองร่างนั้น ศีรษะของแจจุงโน้มลงซบเขา … แขนร่วงโรยพยายามคว้าร่างใหญ่โดยการโอบรอบไหล่ของเขา “หอมจัง…” จมูกยาวซุกไซร้ เสียงที่รื่นหู ตอนนี้..อู้อี้จนเกินบรรยาย “กลิ่นยุนโฮอา…จริงด้วยใช่มั๊ย”
ทุกคนตรงนี้ที่รู้…
แจจุงมีสายตาเพื่อคนๆ เดียว …
ท็อปรู้…
ว่ายุนโฮ—ก็ไม่ได้ ต่างอะไร
***
และในที่สุด…ก็ถึงเวลาที่ทุกคนต้องแยกกัน
“คราวหน้า…จะพยายามให้หนักมือกว่านี้”
ควันบุหรี่ที่คงลอยคลุ้ง …ท็อปแตะไหล่เขาเชิงแหย่ เท้าที่ทำท่าจะก้าวจากไป ตานิ่งคู่นั้นมองผ่านแจจุงก่อนยักไหล่ และโบกมือลา “ส่วนพวกนาย—รีบกลับไป แล้วเคลียร์กันซะ”
ซึงฮยอน…พูดน้อย
มือยาวปัดเอาเส้นผมออกจากหน้าผากรุมๆ — แต่บนความขาวชมพูของวงหน้าก็ดูเหมือนจะมีเหงื่อฉาบชุ่มอยู่บ้าง ..
“ให้ตายเหอะแจ— ถ้าไม่มีท็อป..จะเป็นยังไง” น้ำเสียงปวดร้าว สายตาของเขามองถนนอย่างไร้ความหวังเปล่งคำพูด ที่ไม่อาจถูกรับรู้โดยอีกฝ่าย
อืออ
ร่างไร้สติบนเบาะฝั่งผู้โดยครางออกมา มือขาวจัดคว้าเอาเสื้อโค้ตที่เลื่อนขยับให้คลุมกระชับไม่ห่างร่างกาย “ยุน โฮ …” เสียงของแจจุงยังอู้อี้ พวงแก้มสีแดงสั่นนิดๆ แล้วเพียงครู่—ยุนโฮถึงมองเห็นเหมือนมีหยดน้ำเกาะอยู่ริมขอบตาที่กระตุกน้อย ทั้งที่เจ้าตัวกำลังหลับไหล
เขารดความเร็วลง ตบสัญญาณไฟแล้วจอดรถของอีกฝ่ายตรงข้างทาง… ขยับร่างอันใหญ่โตของตนไปหาคนเรียก อดีตลีดเดอร์ที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูแลเหมือนเคย โน้มใบหน้าเพื่อตอบรับลงใกล้ๆ “แจจุงอา..ฉันอยู่นี่”
ซึงฮยอน…บอกเป็นนัยๆ กับเขาเสมอ
/สิ่งหนึ่งที่นายก็รู้ …
แจจุงน่ะ—เปราะบางมาก/
“ยุนอา…ไม่ว่างใช่มั๊ย”
และในทุกครั้ง — เขาก็มัก…เป็นสุดท้าย
แขนยาวกอดแจจุงด้วยความเจ็บปวด…. เขาหยิบเสื้อโค้ตที่เป็นของเขาให้แจจุงได้กอดไว้แทน อย่างน้อยกลิ่นอ่อนๆ ของโคโลจน์ที่ติดอยู่จางๆ ก็ช่วยทำให้ร่างที่ขดกายอีกฝั่งตรงข้ามหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย
ยุนโฮเริ่มออกรถ …
มือขวากำพวงมาลัยแน่น ส่วนอีกมือ—ยื่นมาคล้องมือข้างหนึ่งของแจจุงไว้
“แจจุงอา—ต่อไปนี้ ฉันขอได้ไหม” เขาหันมองคนที่นอนนิ่ง ไล้หน้าผากเพื่อปัดเอาเหงื่อซึมๆ ออกไปเสีย ก่อนแววตาที่เต็มไปด้วยคำขอและความคาดหวังจะเหลียวกลับไปเพื่อมองแสงสลัวบนถนนยามดึกจัดจนแทบสว่างอยู่รำไร
“อย่าดื่มกับใคร….ถ้าไม่มีฉัน”
เพราะถ้าหาก…ท็อปไม่อยู่
ยุนโฮกัดฟันกรอด — /เพราะฉันเองยังติดที่สถานะ … เพราะฉะนั้น เรื่องคอยดูแล–คงไม่มีทาง/
อยากทำอะไร…ตามที่ใจต้องการบ้าง
แจจุงอ่า—เข้าใจฉันมั๊ย
—
‘deep & high’ :END
—
Interview of Hyunjoong (110823 – vietnamese mag) : mentioning the close relationship among the 4D guys (credit: JYJ3)
BGM - 말로맨 and Maze (Epik High)
“เมื่อกี๊นี้ ฮยองบอก—ว่าเข้าโทรมา”
