Category Archives: Heart Drives
Heart Drives 17’1: Healing Breath*
Heart Drives 17’1:
Healing Breath*
……………………….
I sleep all night
Right by you side
I love to hear…… “your breathing”
ฝนที่ตกลงมา…เทกระหน่ำจนมองไม่เห็นความเป็นไปด้านนอก //ป เป็น…อย่างไรบ้าง นี่ก็เริ่มจะมืดแล้ว ยังอยู่ที่นั่นอีกมั้ย?//
สายตาที่พยายามเพ่งมองอีกฟากของกระจก จนเมื่อฝนเริ่มซา….ก็พบว่า ในห้องนั้น—–ว่างเปล่า
ไม่อยู่แล้ว….??
จากฝั่งนี้…มองไม่เห็นยุนโฮ ในห้องฉันแล้ว ?
ป…ปวด ไปหมด
ยุ ยุน โฮ…
ตอน ที่มองออกไปแล้ว—-ไม่เห็นฉัน
ร รู้สึก…อย่างนี้
ใช่มั้ย?
ที่นี่….
กลิ่นที่ไม่แน่ใจในตอนแรก … เป็นกลิ่นของยุนโฮ
ที่ไม่รู้สึกหนาว…ก็เป็นเพราะบรรยากาศในห้องนี้ลอยล่องไปด้วยความอบอุ่นของยุนโฮ
มะ…แม้ไม่ได้โดนสัมผัส แต่…ยังรู้สึกโล่งสบาย ข ขนาดนี้
กับฉัน—–มีแต่ยุนโฮเท่านั้น…ท ที่มอบให้ได้
ร้อน….
อา_____ทั้งที่ฝนตกหนักและอากาศภายนอกก็เริ่มหนาวจัด ย ยังรู้สึก ร้อน
ช ช่วย ด้วย
อ ฮืออ ฮืออ
คร ใคร อยู่…นี่ บ้าง
ช่วย…ที
ฮือ ฮือออ
.
.
.
——-ตึง——–
.
.
.
“อ อา …ซ ซอง อึน น น้ำ ข ขอน้ำ” ร่างเล็กเซและทรุดลงบนเตียงนอน
// ความร้อนไม่ใช่ปฏิกิริยาต่อต้าน … ค แค่คิด ถึงความอบอุ่นของยุนโฮ ก็ร้อนไปทั้งตัว ท ทำ ไงดี//…
“ซ ซอง อึน—-ยุ ยุน โฮ”
ถึงจะไม่อยู่แล้ว ก็ยังต้องเรียกหา…. ช ช่วยไม่ได้จริงๆ …….ช่วย ไม่ได้ จริงๆ
เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามา เบาหวิวและไม่มั่นคง … ใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง หากเมื่อมองเห็นคนอยู่ตรงนั้น——-ก็ต้องร้องคราง
//อ อา…//
“จ แจ ?” เสียงหัวใจเต้นรัวดังก้องภายในอก //พระเจ้า….ย ยังอยู่ แจ แจ…—-ย ยัง //เจ้าของคำพูดรีบตรงดิ่งไปหา
“ห หา ฉัน หรือ”
//ทุ้มและแผ่วเบา ส เสียง..ง เสียง นี้?? //
ตัวเปียกปอน คงเพราะเดินลุยฝนมา เจ้าของห้องทำท่าจะถอดเสื้อคลุมออก หากเสียงแหบประท้วง
“ก กอ…ด ฉัน ก่อน”
สีหน้าทรมานเพราะความร้อนเริ่มชัดขึ้น แจแจ… //คงอยากได้ความเย็นจากเขา ถ ถึง…ได้//
แล้วร่างบางที่โผเข้าสู่อ้อมกอดก็ทำเขาสับสน… แต่ที่แจจุงต้องเจ็บปวดเพราะเขาไม่ใช่หรือ ทั้งเรื่องที่เพิ่งผ่านมา ทั้งความต้องการในสัมผัส…อย่างตอนนี้
“…แจแจ ขอโทษ” เสียงสั่นพูดพลางใช้มือรั้งศีรษะเล็กให้ใกล้เข้ามา แล้วแนบไว้กับอก ทั้งเสียใจกับการกระทำของตน และยินดีที่ได้รู้ว่าคนๆ นี้….ยังอยู่
“—–หย หยุด…เถอะ”
// —– ?//
“ข ขอ ให้… พอ เท่านี้”
คำพูดและปฏิกิริยาที่สวนทางกันของร่างเล็ก…..ต้องการจะบอกอะไรกันแน่? ร่างสั่นที่แม้จะพูดออกมาอย่างนั้น แต่กลับเบียดกายเข้าหาเขากระทั่งเสื้อบางดูดซับความชื้น จนเขาเองยังรู้สึกได้ถึงผิวเนื้อร้อนที่ดูเหมือนว่าจะมีอุณภูมิพุ่งสูง——อย่างไม่ลดรา
//หากเย็น จะต่อต้าน …. แต่ถ้า—ร้อน คือ ต้องการ//
ในเมื่อต้องการ…ทำไมถึงบอกให้หยุด ….น ในเมื่อทั้งฉันและแจแจ ก็ต้องการ—–ต แต่กลับ บอกให้พอ ….
“แล้วทำไมถึง…เรียกหา?”
คำถามแหบพร่าไม่รอฟังคำตอบ….ปากบางและเย็นจัดของยุนโฮรดต่ำลงครอบครองความหอมหวานจากปากอิ่มที่ปิดสนิท //ในเมื่อ ร่างของนายก็สั่นสะท้านเพราะอ้อมกอดฉัน … //
ฮะ !!
คราวนี้ แจจุง…นอกจากจะไม่ยอมรับ กลับใช้ฟันแหลมกัดมุมปากล่างของเจ้าของห้อง จนเลือดไหลซิบ … ร่างแกร่ง …จำต้อง หยุดชะงัก
“ฮือ ฮือ อือ
จะ เกลียด ยุนโฮ”
การต่อต้านนี้ แจแจ…ทั้งลมหายใจและทั่วทั้งตัวยังคงร้อนจัด แววตาหม่นหมองที่มองเขาอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาปฏิเสธ
ท ที่เป็นอย่างนี้ เขาเชื่อว่า มันไม่ได้มาจากอาการต่อต้านทางร่างกาย ความคิดนี้ทำให้เจ้าของห้องเริ่มกังวล มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ …
ร่างเล็กพูดพลางยกทั้งสองมือขึ้นมาแนบใบหน้าคมที่เพิ่งได้รับบาดแผล แตะมันก่อนจะลูบไล้และดึงโน้มมันมาหาตนด้วยอาการสั่นเทา
“จะ เกลียด ไป ชั่วชีวิต
เพราะงั้น…หยุดเถอะ
หย อย่าทำอีก
อย่าทำ…แบบนี้
กับ–ใคร”
คน พูดค่อยๆ ใช้ลิ้นเลียไล้แผลมุมปาก…กลิ่นเลือดจางๆ กระทบจมูกเมื่อแตะลงแผ่วเบา ด้วยปลายลิ้นสั่นเทิ้ม…ความเจ็บปวดและนุ่มนวลของร่างเล็กที่เคลื่อน ไหวอยู่บนเรียวปากนั้น สะเทือนไปถึงช่องท้องที่กลวงโหวงของเขา
ฮืออ ฮือออ
แล้วอ้อมแขนของแจแจก็โอบรอบคอเขา ปากอิ่มค่อยๆ ประกบเรียวปากที่เฝ้ารออยู่ตลอดเวลา ลมหายใจขัดค้างของร่างเล็กก็เปล่งออกมาจนได้ยินถนัดหู จนลิ้นหนากล้าพอที่จะสอดแทรกและเกี่ยวกระหวัดหาความอ่อนหวาน สอด เข้า ออก และบดเบียดเข้าหากัน ….
/เจ็บหรือ แจแจ?
เจ็บปวดเพราะฉัน…ใช่มั้ย//
นาน นนน ….จนกระทั่งรสจูบจากความปวดร้าวเปลี่ยนเป็นวาบหวาม ถึงแม้ไม่อยาก…แต่ก็ต้องฝืนแยกออกจากกัน เพราะความจำเป็นที่ต้องสูดอากาศภายในนอก
อืออ อืมม
แฮ่ก แฮ่ก
“โกรธ…อยู่หรือ”
ยุนโฮเริ่ม ใช้หลังนิ้วชี้แตะไล้ไรผม มองใบหน้าซีดเซียวที่เปลี่ยนเป็นชมพูระเรื่อไปถึงลำคอ ลมหายใจที่ยังไม่เป็นปกติ และในความพร่ามัวนั้น…ดวงตางดงามยังมีน้ำคลอขอบตา
“จะไม่ทำ….อีกแล้ว”
เขาหยิบมือเล็กข้างหนึ่งมา คลี่นิ้วเรียวออกจากกัน ก่อนจะยกมันขึ้นมาแตะแผลที่ยังมีเลือดไหลซึมตรงมุมปาก
“แจแจ…ขอบคุณ”
คนพูดเสียงอ่อนลงจนแทบจะเป็นเสียงสะอื้น ขณะปลายนิ้วเล็กยังรู้สึกถึงปากเรียวที่กำลังขยับขึ้นลง
“ขอบคุณ…ที่เชื่อใจฉัน”
“ขอบคุณ…ที่ ไม่ ทิ้งกันไป”
คนพูดรวบร่างเข้ามาชิด กอดแจจุงเพื่อแบ่งปันความเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตน พลางยกและรั้งสะโพกเล็กมาไว้บนตัก
ดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น มองลึกไปในแววตาร่างบาง ….
//มาเป็น….เหมือนเดิมนะ//
“ให้ฉัน…ได้ปลดปล่อยความร้อน”
มันเหมือนถูกกำหนดมาแต่ต้น…
“แจ แจ — เท่านั้น ที่อยากสัมผัส”
ทั้งเสียงหัวใจที่เต้นดัง
“อยากกอด แจแจ…ในห้องของฉัน”
และเสียงของยุนโฮที่แหบห้าวตอนนี้
“อยากสัมผัสทุกซอกมุม…ของแจแจ”
กำลังปลดปล่อยจิตวิญญาณของฉัน
“ด ได้โปรด เป็นของฉัน…
…ตลอดไป”
ในโลก—ที่ไม่คุ้นเคย ยุนโฮ….ทำให้ทุกอย่างงดงาม … สัมผัส ความกังวล หรือแม้แต่….ดวงตาแห่งความปรารถนา
ถ้าไม่มียุนโฮ —–ฉันคง ทำแบบนี้…ไม่ได้
ที่เกลียด…คือตัวฉันเอง หัวใจ…ที่เคยไร้ความรู้สึกของฉัน
เมื่อแรกที่ได้รู้จัก…คนๆ นี้
ก็เฝ้าแต่เรียกร้อง…. เรียก—-ร้อง
อะ อื้อ อือ
//ยุนโฮ ยุนโฮ//
“สัม ผัส
ส สัมผัส ฉัน”
บนเตียงสีขาว—เปียกชื้น ….ไม่มีอะไรมาขวางเราได้อีกแล้ว …เสียงครางอย่างสุขล้นของแจแจเมื่อได้รับสัมผัสจากฉัน
หยุดเวลา…และทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ ตัวเราไว้
แจแจ…ตอบรับและเรียกร้องกว่าทุกครั้ง ดวงตากลมปรือมองฉันด้วยความ—โหยหา สัมผัสจากปากเล็ก ก ก็ทำเอา….ขนลุกไปทั่วร่าง
รายละเอียดที่รายล้อมเราอยู่นั้น —กำลังแผดเผาเราสองคน …
จนแทบจะจมหายจากกาลเวลาไป
“ข เข้า มา…
ยุ ยุนโฮ—–ม ห หาฉัน”
เสียงร้องขอ … แหบ สั่น
ขณะสอดแทรก….เรื่องราวนับพันในหัว ก็พลัน….จางหาย
อา…. เวลาที่ได้อยู่กับแจแจ ——อย่างนี้
หัวใจ…ของฉัน มัน เต้น…ไม่เป็นจังหวะ
ภายในตัวของแจแจ….
อบอุ่น….หอมหวาน และ โอ พระเจ้า——การเคลื่อนไหว…เย้ายวนจนต้องเมามาย—เคลิบเคลิ้ม
ส สุข…หล เหลือเกิน
จ จน…ไม่อยาก
ถอนตัว—–จากไป
“ฮือ ออ ยุ ยุน…
ย ยุน โฮ”
“มา เถอะ
แจแจ
มา—- กับ ฉัน”
ความสั่นของเสียง…ทำให้ตัวฉันเองยังฟังคำพูดของตัวเองไม่ออก แต่…ปฏิกิริยาตอบรับที่กำลังทรมานฉัน //แจแจ… ได้ ยินมัน … ใช่มั้ย//
เสียงเรียกชื่อฉัน ถี่ เบา แหบพร่า…
กว่าความทรมานจะสิ้นสุดลง ลมหายใจร้อนระอุหอบดังอยู่ภายใต้ร่างฉัน ก่อนร่างปวกเปียกจะสิ้นเรี่ยวแรง มือเล็กเอื้อมมาสัมผัสร่างกายเดียว…ที่คุ้นเคย
และ…ในที่สุด
อ้ะอื้มมม อ๊า อ้า
มากมาย…เหลือเกิน
แจแจ—–ของฉัน
ผิวเนื้อแดงจัด…สั่นระริกเพราะสุขล้น
ลมหายใจที่ยังคงขาดห้วง…ติดค้าง
แจแจ——-ตอนนี้
งดงาม….เกิน—บรรยาย
********************************************************************************************************************
Heart Drives 17’1: TBC
Heart Drives 16: Fall-en
Heart Drives 16:
Fall-en
……………………..
Previously on Heart Drives 15: One Last Time
ถ้าตอนนี้จีฮุนกำลังปวดร้าว … คนที่ปวดร้าวกว่าจีฮุน —ก็คงเป็นคนยืนรออยู่ตรงนี้
สัมผัสของคุณปาร์คถูกร่างกายนี้ต่อต้านมาสักพักแล้ว — ที่พูดว่า ตอนนี้…..ต่อให้เป็นยุนโฮ?
//แจ จุง—-?
หยะ อย่าบอก นะ … น นาย?//
……………
ทันทีที่ก้าวลงจากรถ…คุณคังก็รีบมารับร่างโรยแรงนั้น นอกจากพี่ชายของเขาแล้ว…ก็เห็นจะมีคุณคังพ่อบ้านเพียงคนเดียวที่แตะตัวพี่แจจุงได้โดยที่เจ้าตัวไม่ปฏิเสธ
“คุณหนูยุน…ไม่มาด้วยกันหรือครับ”
ชางมินรู้สึกว่าตอนท้ายประโยค เสียงของพ่อบ้านลอดจากไรฟัน ไม่ผิดแน่ๆ คนแก่ขบกรามตอนถาม ขณะยกร่างของนูนาไว้มั่นในกับแขนตน
“อ เอ่อ…”
.
.
.
คุณคังไม่รอคำตอบ รีบก้าวยาวและเร็วนำไปข้างหน้า และค่อยๆ วางพี่แจจุงลงบนโซฟายาว ท่วงท่าชำนาญนาดนี้…ดูก็รู้ว่าเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน
จากนั้น..
ผู้เป็นน้องก็เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง
“ทั้งที่…รับปากแล้ว” คุณคังทบทวน “ท ทั้งที่ บอกไปแล้ว …” น้ำเสียงของคุณพ่อบ้านกล้ำกลืน ความรู้สึกผ่านสีหน้าของเขาก็เช่นกัน
ขณะที่ผมทำได้แค่ก้มหน้า … พวกเราคิดผิด สิ่งที่เราทำ —มันผิด ผ ผม..จะ พูดอะไรมากไปกว่านี้ได้
——-ปึ่ก———
ท่ามกลางความเงียบ สิ่งที่เราเห็นคือมือขาวยกขึ้นมาเหนืออกเพื่อกระชากสร้อยออกสุดแรงที่พอจะมีเหลือ
จนมันร่วงลงสู่พื้น
“นู นา?”
อา….สร้อยของผู้สืบทอด
//ช่วยด้วยฮะ ฮยอง … หรือ พระเจ้าก็ได้ บอกที ผ ผม ควรจัดการเรื่องนี้ยังไง//
ผมไม่กล้าตัดสินใจอะไรอีกแล้ว ไม่กล้าเรียกฮยองให้กลับมาตอนนี้ด้วย ต แต่ จะมีใครอีก — จะมีใคร….ที่สามารถรับมือกับเรื่องนี้….ได้อีก
อะ ….อา ยะ ยังมี — อีกคน
“คังชินครับ ผมขอร้อง ท ที่พี่แจจุงต้องเป็นอย่างนี้ ขอให้เรา…ได้มีโอกาสแก้ไข
แล้วผมจะรีบกลับมา อย่าเพิ่งไปไหนนะฮะ….”
ว่าแล้วคุณหนูชางมินก็รีบเดินจากไปไม่รอช้า
//นูนา…ข ขอให้เข้มแข็งอีกนิด อด ทน…กว่านี้ อีกนิด//
หลังจากชางมินจากไป ร่างกายที่อ่อนแอ…ไม่นานก็ผล็อยหลับ หากเสียงลมหายใจแต่ละห้วงที่ติดขัด ทำให้พ่อบ้านยังไม่กล้าปล่อยให้เจ้านายคลาดสายตาไปได้ซักวินาที
คุณคังรออยู่นาน จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมา เมื่อหันหลังไปมองก็ได้พบกับใครคนหนึ่ง
ถึงจะไม่ได้เจอกันนาน….แต่เค้าหน้าคุ้นเคยนี้
??…..
“ดีใจจริงๆ …ในที่สุด –ก็ได้พบ” คนที่เพิ่งมาถึงพูดพลางก้มศีรษะและโค้งตัวไปข้างหน้า
“คุณ….” พ่อบ้านพูดไม่ออก ได้แต่โค้งตัวตาม
โอ——-
ผู้มาเยือนที่เพิ่งโค้งคำนับ หากเมื่อเงยหน้าขึ้นและมองเห็นร่างนิ่ง จึงรีบตรงรี่เข้าไปหา
“ป เป็นเพราะ…คุณหนูของฉัน….หรือคะ?” เสียงสั่นและสีหน้าสลด ขณะมือเหี่ยวย่นเอื้อมมาแตะไรผมนุ่ม พลางเหลือบมองเห็นวัตถุสีเงินวาวที่ร่วงลงข้างๆ กัน
คุณคังพยักหน้า….จากนั้นหญิงชราก็หันกลับไปมองความซีดราวไร้ชีวิตนั่น
“น ในเมื่อ คุณหนูกลับมาเป็นแบบนี้ ห เห็นที…เรา จะ อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้”
//คุณคัง??//
“จะไปอีก…หรือคะ”
ขณะตอบรับด้วยการพยักหน้า สีหน้าผิดหวังของคุณคังเมื่อเห็นสร้อยนั้น ทำให้คุณซองอึนเข้าใจหมดทุกอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านั้น หล่อนจึงต้องรีบทักท้วง ถึงแม้จะเห็นใจกับสิ่งที่ทั้งสองต้องเผชิญอยู่ก็ตาม แต่การจากไปอีกครั้ง…ม ไม่ใช่ ทางออกที่ดี
“เราต่างก็รู้….คุณหนูทั้งคู่ จะจากกันไม่ได้อีกแล้ว”
เพราะเสียงต่อต้านหนักแน่นของคุณซองอึน…ทำให้คุณคังต้องหันไปมอง แววตามุ่งมั่นของหญิงผู้นี้ชัดเจนนัก … คุณซองอึนเป็นแบบนี้เสมอมา… เหมือนเดิม ตั้งแต่ไหนแต่ไร
จากนั้นคุณแม่บ้านก็หยิบสร้อยที่ตกอยู่ขึ้นมา …แล้วค่อยๆ สอดมันไว้ใต้มือของผู้ที่ควรเป็นเจ้าของ ขณะผู้ดูแลมองนิ่งด้วยสายตาปวดร้าว คุณคัง เขานั่นแหละ…ที่รู้ดีที่สุด
แต่ในเมื่อเรื่องมันกลายมาเป็นอย่างนี้
“ดู เหมือนว่า จะไม่มีหนทางอีกแล้ว ….สัมผัสเดียวที่คุณหนูไว้วางใจมาตลอด
ทำแบบนี้…เหมือนกับคุณหนูยุน จงใจจะ จ …”
เสียงปวดร้าวและประโยคที่ขาดหายนั้น ทำไมคุณซองอึนจะไม่รู้สึก ยิ่งคนทั้งคู่รักเจ้านายของตนมากเพียงใด ความเจ็บปวดนั้นสำหรับตนยิ่งมากมายกว่าหลายเท่า
ระหว่างบทสนทนาที่เคร่งเครียดคุณหนูชางมินก็เดินเข้ามาพอดี
“ขอให้เป็นหน้าที่ของฉัน…”
ดวงตายังเพ่งมองคุณคังขณะที่เสียงพูดอ่อนลง คุณซองอึนรีบก้าวมากันร่างที่ไม่ไหวติงบนโซฟา โดยใช้ตัวเองยืนบังและอ้าแขนออกกว้าง
“ขอให้ฉันได้ดูแล ต ตอนที่คุณหนู…ไม่อยู่
คุณหนูของฉัน—-ยังไงก็จะสร้างความเชื่อมั่น…กลับมา —–นะคะ?”
คุณซองอึนทรุดร่างนั่งลงข้างกายคนป่วย ก่อนจะใช้มือจับสายสร้อยที่โผล่พ้นออกมาจากใต้อุ้งมือของคุณหนูแจจุง และเบือนหน้ามาหาพ่อบ้าน
“10 กว่าปีเชียวนะคะ คุณหนูของพวกเรา…
เพราะเรื่องแค่นี้
ทำไม ——-จะผ่านไปไม่ได้”
อา….หน่ะ นั่นแหละ คือสิ่งที่ผมอยากได้ยิน ใช่ฮะ…เพราะตัวผมเองก็เชื่อมั่นเช่นนั้น แม้ว่ามันจะต้องแลกกับความเจ็บปวด แต่มันก็คุ้มไม่ใช่หรือ คุณซองอึน…ที่ไม่เคยเห็นด้วยกับการฝ่าฝืนกฏทุกอย่าง ขอบคุณสวรรค์ ที่ยังยืนกรานยืนยันขนาดนี้ เพราะคำพูดของซองอึนทำให้คุณคังดูท่าจะใจอ่อนลงบ้างแล้ว อย่างน้อย…ผมว่าคังชินก็รู้สึกเหมือนพวกเราทุกคน — คือไม่จากพรากพี่แจจุงจากเราไป
ทุกอย่าง…ไม่ได้อยู่เหนือเหตุผล —ผมมั่นใจ … หากผ่านนี่ไปได้ มันจะต้องยิ่งกว่าคุ้มค่า
เพราะไม่อย่างนั้น … ฮยอง คงไม่เลือกหนทางนี้ และ…
คุณซองอึน…ที่ใจแข็งขนาดนี้—-ก็คง—-ไม่ร้องไห้
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
(*) ไป…แล้วครับ
ซองอึน …..แจแจ—-ไปแล้ว
ช่วย ช่วย ที…
—-ค คิดอะ ไร…ไม่ออกเลย
ใน นี้ …ม มัน ปวด ไปหมด
ซองอึน—- ม ไม่รู้ แล้ว จ จริงๆ
ผ ผม..จะ อยู่ —-ย ยังไง (*)
(Jung Yunho’s – 1996)
ร่างกายที่ค่อยๆ ขยับทีละนิดกำลังพยายามเคลื่อนไหวต่อโดยการเปิดเปลือกตา แต่แล้วอาการคลื่นเหียนในลำคอก็รั้งให้คนป่วยต้องขย่มมันลงอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตาโพลงทันที พร้อมๆ กับต้องรีบเอามือข้างหนึ่งมาป้องปากไว้
กลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่แน่ใจว่าคุ้นเคยหรือไม่—ล่องลอยอยู่…เจือจาง … ความนุ่มภายใต้ผิวหนังนี้ก็ไม่ใคร่คุ้น …. และเมื่อส่ายตามองดูไปรอบๆ ห้องกว้างที่ถูกจัดแต่งไว้คล้ายกันกับห้องของตน แต่…
น นี่ มัน…ท ที่ไหน?
“รู้สึกตัวแล้วหรือคะ?” เสียงหนักแน่น หากเรียบเย็น นี้ … ????
//อะ อา… นี่เป็นสิ่งแรกที่ตนรู้สึกคุ้นเคย ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา..นาน แล้วที่ไม่ได้ยินมันเลย//
“..ซอง อึน ? ” ขณะเรียกชื่อร่างบางที่พยายามประคองตนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลุก — อาการคลื่นไส้หลังจากตื่นดูเหมือนจะหายไปแล้ว ล และ…ตอนนี้
“คุณหนู”
คุณซองอึนตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและลุกจากเก้าอี้ใกล้หัวเตียงที่ตนนั่งอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาขยับผ้าห่มออกจากร่างของเขา
“ไม่หนาวแล้ว…ใช่ไหมคะ”
ขณะพูด—-แววตาอบอุ่นและรอยบุ๋มจางๆ บริเวณแก้ม ทำให้คิดถึงคุณหนูที่อยู่บนเตียงคิดถึงใครบางคนยิ่งนัก
“คุณหนูแจแจ กลับมา….. เสียที” เพราะแปลกใจในสิ่งที่ได้ยินและเสียงที่สะกดรอยสะอื้น คนฟังจึงหันไปมองหน้าแม่บ้าน
“13 ปีแล้ว…ที่ห้องนั้นยัง——ว่างเปล่า” คุณซองอึนยังพูดต่อ … ขณะก้าวออกมาจากเตียงช้าๆ สายตาที่มองเหม่อออกไปยังอีกฟากตรงข้าม ทำให้เขาต้องหรี่ตามองตาม
“ถึงอย่างนั้น… คุณหนูยุนโฮยังเผ้ามอง” คุณแม่บ้านใช้มือข้างหนึ่งแตะแผ่นกระจกที่ขวางกั้น
“ตลอด 13 ปีมานี้…..แม้ว่าทุกหน้าร้อน —จะต้องผิดหวังกลับไป” เสียงสั่น…ไม่จำเป็นต้องบรรยายความหดหู่เหนือคณานับของคนพูด
“อ อา…?”
ขณะที่แสงและสายตายังต้องใช้เวลาปรับเข้าหากัน คำพูดของคุณซองอึนทำให้ร่างบางเริ่มคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ตั้งแต่วันนั้น—เพราะไม่สามารถได้ดูแลคุณหนูที่กลัวความมืดได้ใกล้ชิดตลอดเวลา … ก็เลยมองจากตรงนี้ …จนกระทั่งแน่ใจว่า คุณหนูแจจุงหลับแล้ว” คุณแม่บ้านอยู่กับเจ้านายของตนตลอดเวลาถึงได้รู้
“หลับตา … และปลอดภัย”
//กระจกที่สะท้อนแสงสว่างมายังห้องของตน เป็นกระจกจากห้องของยุนโฮ ?? //
มือที่กุมกันอยู่ข้างหน้าเริ่มสั่นเทา คุณซองอึนกำลังทำหน้าที่ด้วยความหวังอย่างยิ่ง … จนแทบห้ามน้ำตาไว้ไม่ไหว
เจ้าของร่างอ่อนระโหยรู้สึกความโล่งเบาภายใต้เสื้อ ขณะลุกจากเตียงจึงเอื้อมมือไปแตะของที่ควรเป็นตน …
//ล และ ดูเหมือน — มันจะ ม …ไม่อยู่แล้ว!! //
“ส สร้อย …?” ก้าวช้าค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ผนังกระจกเพื่อสำรวจว่าอีกฟากของห้องนั่นใช่ที่ของตนอย่างที่คิดจริงๆ แต่เมื่อพบความว่างเปล่าตรงแนวลำคอ เสียงหลงคล้ายคำถามก็ดังขึ้น
//ท ทำไงดี….ห หาย ป ไป ไหน//
“คุณหนู…ทิ้งมัน—-ไปแล้ว”
//อา ร หรือว่า ตั้งแต่ ตอนนั้น. //..
พูดจบสายตาหญิงชราก็กวาดไปยังห้องตรงข้าม ทำให้คุณหนูแจจุงต้องมองตาม ก่อนจะพูดต่อ
“สิ่งสำคัญที่สุด…ที่คุณหนูยุนโฮ ไม่อยากได้คืน”
พูดจบคุณซองอึนก็ก้มหน้า —หมุนตัวกลับมา โค้งนิดเดียว และก้าวช้าๆ …ออกจากห้องไป
ณ ที่ตรงนั้น…ที่คุณซองหยุดสายตาและเหม่อมองออกไปด้วยความปวดร้าว สิ่งที่เห็น…เต็มสองตา ไม่เคยคาดคิด
อะ อา… ม ไม่ จริง
ยุ ยุนโฮ อยู่ … ตรงนั้น
หยะ อยู่ ..ในห้องของฉัน …
ชัด—-
ชัดเจน … ราวกับว่าไม่มีผนังกำแพงมากั้นกลาง
ม มอง สร้อยในมือ…
ด้วยดวงตา—ที่ดูเศร้า
หม เหมือนกับว่า
หัวใจของยุนโฮ ….กำลัง——-แตกสลาย
**********************************************************************************************************
บนเตียงนอนของเจ้าของสายตาที่มองดูอยู่จากอีกที่ ร่างใหญ่ที่คนมองคุ้นเคยค่อยๆ วางสร้อยลงบนนั้น ทุกอาการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นความอ่อนแรงปวดร้าว ยุนโฮก็นั่งลงด้วยท่าทีหมดหวังข้างๆ เตียง … ถึงจะไม่มีใครที่นั่น ทว่า…มือสั่นเทายังเอื้อมมาแตะความเปล่า
//อยู่ที่นั่นตลอดเลยหรือ … ต ตั้งแต่กลับมา ก ก็…รอฉันอีก
ยุ ยุน โฮ—-ท ที่ทำอยู่ น นั่น ม เหมือนกับว่ากำลังปลอบโยน ….
ท ทำราวกับว่า....//
ฉัน…ไม่ได้อยากพิสูจน์
ไม่อยากให้แจแจ…ต้องมาเห็นหรือรับรู้
กลับมา… ได้โปรด
อย่าทิ้ง…ฉัน
อย่าทำแบบนี้อีก—
จากไป…โดยไม่บอกกัน
—-สร้อยเส้นนี้
ม…ไม่ต้องการฉันแล้วหรือ
แจแจ…
ทำไม…??
**********************************************************************************************************
ทั้งที่ยังเจ็บแปลบ… ทั้งที่ยังไม่อาจลบภาพสัมผัสที่ยุนโฮมอบให้ใครคนอื่น ต แต่….
//หัวใจของฉัน ตอนนี้
คง ม ไม่ต่างกัน….
ยุนโฮ
ฉัน—–ที่มองจากตรงนี้
เห็นความทุกข์นั้นแล้ว….
รู้สึกปวดร้าว…ราวกับมัน ——จะแตกสลาย//
**********************************************************************************************************
“สิ่งเดียวที่จะเรียกความเชื่อมั่น…กลับมา
คุณหนูแจจุง—–ถึงเวลาแล้ว…ที่จะต้องรับรู้
นะคะ…คุณคัง
แล้วฉัน…จะไม่ขัดขวาง—–
หากคุณหนูของคุณคัง….หลังจากนี้แล้ว
ยังเลือกจะเดิน….จากไป”
Heart Drvies 16: TBC
Heart Drives 15: One Last Time
Heart Drives 15:
One Last Time
……………………….
Previously on Heart Drives 14 – Over You
“นูนา!”
เจ้าของร่างเล็กที่สมบูรณ์แบบ ยังไม่อาจชินตา
สิ่งที่ทุกคนพูดคืออะไรหรือ?
จีฮุน…คือใคร?
————————————————-
“แจ จุง”
เจ้าของชื่อไม่สนใจเสียงของคนที่เรียกชื่อของตนซักนิด หากดวงตาที่มีคำถาม มองมาที่เขาอย่างมาดหมาย
“ชาง มิน?”
เสียงแหบเล็ก แม้จะติดขัดอยู่บ้างแต่ยังฟังลื่นหู //นูนาฮะ…อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ร เรื่องนี้…ผ ผมจะตอบนูนา ยังไง//
“น นูนา … ดีใจจังฮะ ในที่สุด.. ก ก็ได้พบ…”
ผมรู้ ผมรู้ นี่มันบ้าชัดๆ … ที่ผมพูดไป-ไม่ได้ตรงใจนูนาซักนิด ต แต่อะไรก็ตามที่คนๆ นี้ควรจะรู้ มันต้องไม่ใช่ในเวลาแบบนี้
//พระเจ้า….ช่วยลูกด้วย …ขอแค่ตอนนี้ ช่วยอะไรก็ได้//
ตรื้ดดด ตรื้ดดดด
//อา —-ขอบคุณฮะ…//
แค่เสียงโทรศัพท์ก็ยังดี บรรยากาศที่ยังอบอวลไปด้วยความไม่มั่นคงของอะไรบางอย่างในตอนนี้ ไม่เสียแรงที่เขานับถือ พระเจ้า…ขอบคุณจริงๆ ที่ท่านเมตตาส่งเสียงนี้มา อย่างน้อยมันยังช่วยเบนความสนใจของนูนาได้
มินโฮ!!!!
ชางมินรีบรับสาย ขณะที่ทุกคนยังถูกสะกดอยู่ในความเงียบ
“อะ อา…มะ เมื่อไหร่.
พระ เจ้า”
ทั้งเสียงที่เปลี่ยนไปและสีหน้าร้อนรนที่มองไปยังพี่ชายต่างมารดา ก่อนชางมินจะหันไปมองนูนาอีกครั้ง แล้วถึงจะก้มหน้ามองพื้น และตัดสินใจประกาศออกมา
“มินโฮ จะไปแล้วฮะ….เที่ยวบินแรกของวันนี้”
อา….
ทุกคนหันมามองยุนโฮเป็นสายตาเดียว ยูซอน จุนซู และชางมิน ยังคลุมเคลือ —- เขาในฐานะคู่หมั้น ตอนนี้…หมดเวลาเลือกแล้ว ทีนี้—-ยุนโฮฮยอง จะทำยังไงต่อไป?
แล้วคุณหนูผู้สืบทอดตระกูลก็ลุกขึ้นพร้อมๆ กับที่มือใหญ่ของเขารีบมาคว้ามือเจ้าของบ้าน
“…มากับฉัน”
“ฮ…!!”
ลำตัวร่างเล็กโย้ไปหาเขาเพราะแรงดึงจากมือหนาที่ยังล็อกข้อมือนั้นไม่ให้สะบัดออก
“จะไปโซลนะครับ … แจจุง จะไปด้วย” ผู้สืบทอดตระกูลใหญ่กำลังขออนุญาติคังชินพ่อบ้าน
ดะ เดี๋ยว —-ก่อน นี่มัน เกิดอะไรขึ้น
หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวคร่าวๆ จากบทสทนา คุณคังมองคุณหนูข้างบ้านด้วยสีหน้าเรียบ การตัดสินของคุณหนูยุนโฮที่แม้ตนจะไม่เคยขัดเลยซักครั้ง แต่ในเมื่อเรื่องมันกลายมาเป็นมาอย่างนี้ …
ถ้าต้องเจ็บปวดอีกละก็ คุณหนูของตน—-จะทนได้อย่างไร
ความไว้วางใจที่มอบให้คนๆ เดียวมาตลอด — หากวันนี้ต้องมาพบว่าถูกคนๆ นี้หักหลัง … มันจะยังเหลืออะไรอีกหรือ … ถ้าคุณหนูต้องกลับมาเป็นแบบเดิม คราวนี้…ต่อให้เป็นคุณหนูยุน
ก็คง…..
ขณะที่คุณคังยังครุ่นคิด ชายหนุ่มที่เหลือก็รอฟังคำตอบ
“นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย คุณหนุยุน—-ต้องรับปาก….” เสียงอ่อนลงของพ่อบ้านทำให้ผู้มาเยือนอีกสามคนรู้สึกหวั่นกลัว
“คัง ชินชี่ ?” เจ้านายของชายชรายังตกใจกับคำพูด
ทว่า——ภาพที่ทุกคนเห็นเหมือนๆ กันตอนนี้—คือ ชางมินขยับก้าวไปใกล้คุณพ่อบ้าน
คุกเข่าตรงหน้าเขา …และทำหน้าที่ของน้องชาย
“นูนา…จะอยู่กับเรา ฮยองเลือกแล้วนะครับ
คังชิน…ไว้ใจฮยองใช่มั้ย”
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Seoul: ก่อนออกจากบ้านตระกูลชอง
ปวด….เหลือเกิน
หัวใจของฉัน…มันปวดเหลือเกิน
ยุนโฮ…
สร้อยเส้นนี้—–คือ คำตอบสินะ
คำตอบ…ที่ยุนโฮไม่ได้บอกฉัน
ยุนโฮ…
วันนี้—ที่จะไม่มียุนโฮ อีกแล้ว
ฉัน….
จะอยู่ ยังไง
มือเรียวสั่นงกจนซองกระดาษสีขาวที่ถูกเปิดออกโดยเรี่ยวแรงและความรู้สึกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มีเสียงดังพึ่บพับ และต้องใช้เวลานานพอสมควร…กว่าที่หญิงสาวจะสามารถสอดของสิ่งนั้นพร้อมกับกระดาษแผ่นบางลง….
และปิดผนึกมันได้ในที่สุด
หัวใจที่เคยเต้นรัว ตอนนี้…อ่อนแรงลงทุกที ในห้องที่ไม่มีเจ้าของอยู่ หล่อนถือวิสาสะเข้ามา—เพื่อที่จะเอาซองนั้นมาวางไว้ที่ห้องนี้ด้วยตัวเอง พลางใช้มือเรียวลูบหมอนใบหนึ่งบนเตียงเชื่องช้า ก่อนที่น้ำตาหยดหนึ่งจะร่วงหล่นตาม…
ปล่าวเลย…เธอไม่อยากห้ามมัน
จีฮุน เพียงต้องการให้เขา—สัมผัสมันบ้าง
น้ำตา ….คือส่วนหนึ่งที่เป็นตัวแทนเธอ—-แม้รู้ดีว่า หากชั่วโมงนี้ผ่านไป มันจะกลายเป็นไอ และอากาศไปแล้วสิ้น
แต่อากาศที่วนเวียนอยู่ในห้องนี้…ทุกหมู่มวลจะถูกชายผู้เป็นเจ้าของสูดสัมผัส
จิตวิญญาณของยุนโฮ…ในห้องนี้
อย่างน้อย…แม้เพียงเศษเวลาจะมีหล่อนแทรกซึมไปด้วย….
แม้ว่าชั่วอึดใจหลังจากนั้น
ลมหายใจออกของเขา…จะขับไล่ไอระเหยของหญิงที่หลงรักเขา ไปสิ้น…ก็ตาม
หญิงสาวก้าวออกมา —เงียบยิ่งกว่าเงียบ กุมมือไว้ที่หัวใจตน ก่อนจะเชิดหน้าเรียวและเดินก้าวต่อไปด้วยอาการปกติ ….ตรงไปข้างหน้า
“ปู่คง…ไม่มีอะไรจะพูด” ชายชราผู้หวังดีและอ่อนโยนกับหล่อนมาเสมอ รออยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าบ้าน
“อา…หนูอยากขอบคุณอย่างสุดหัวใจ” ผมยาวระลงพื้น ใบหน้าก้มลงบนตักคนแก่ แล้วมือเหี่ยวย่นของคุณปู่ก็เอื้อมออกมาลูบผมนุ่มดำสนิท
“ขอโทษนะจีฮุน…ร เรื่อง สร้อยของผู้สืบทอด น นั่น”
“คุณปู่อย่ากังวลไปเลยนะคะ…ในเมื่อมันถูกเลือกแล้ว ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามนั้น”
“หนู จะโกรธ…ยุนโฮมั้ย?”
“ยุนโฮ…..อา ค เค้าจะเป็นคนที่หนูรัก—–ตลอดไปค่ะ”
รอยยิ้มงดงามพร้อมคำตอบทำให้ชายชรารู้สึกผิดยิ่งนัก เพราะตัวเขาเองไม่ใช่หรือ…ที่ให้ความหวังหญิงสาวที่แสนดีผู้นี้ ในเมื่อสร้อยที่ตกทอด….มีความหมายมากมาย—-เกินจะให้มูลค่า
สร้อยที่ถูกทำขึ้นมาใหม่เส้นนี้ … จะทดแทนของเดิมอย่างไรได้
ตัวเขาเองไม่ใช่หรือ…ที่ปลูกฝังหลานชายมาตลอด ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องมอบให้กับคนที่รักเท่านั้น คนที่คิดว่า…เหมาะสม และอยากดูแลไปชั่วกาล
อดีตท่านประธานมองคนทั้งคู่ที่ต้องจากไปด้วยความผิดหวัง มินโฮผู้เป็นน้องคอยระแวดระวังอยู่เคียงข้างพี่สาวไม่ห่าง
การกลับไปคราวนี้…ทั้งคู่ คงไม่หวนกลับมาอีกแล้ว
หลาน กำลังทำอะไรอยู่…
ยุนโฮ——ถ้าไม่ใช่จีฮุน แล้วใครกัน คือ คน ที่หลานรัก ??
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Incheon International Airport
สายลมแรงของหน้าหนาวกำลังจะผ่านพ้น อีกไม่นาน…หน้าร้อนจะเข้ามาแทนที่
หน้าร้อน….
อา
หน้าร้อนปีนี้—–ฮยอง…ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกแล้ว แต่คงต้องมีเรื่องให้ต้องคิด ต้องแก้อีกเยอะ ทั้งเรื่องงาน เรื่องความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง และนี่ก็ด้วย —-เรื่องของหัวใจ
ก่อนหน้านี้….ในรถของผมที่มีทั้งคู่นั่งมาด้วยกัน ถึงผมจะจะขับรถและนั่งอยู่คนเดียวข้างหน้า แต่พอจะรู้เดาได้ว่าข้างหลังที่ไร้เสียงสนทนา ฮยองยังกุมมือนั้นไว้แน่น…ไม่ยอมปล่อยไปซักวินาที
ราวกับว่า…ในรถที่วิ่งอย่างเร็วอยู่บนไฮเวย์—-นูนาจะหนีไปได้
ผมไม่โทษฮยองหรอก นี่….ไม่ใช่ความผิดซักนิด มันเพราะ…โชคชะตาต่างหาก
โชคชะตาที่ผมเองก็ยังรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย—-
แจจุงนูนา
ผมรู้แล้วว่าทำไมฮยองถึงอยากปกป้องคนๆ นี้นัก …. ความรู้สึกที่มั่นคงของนูนาผ่านแววตาอ้างว้าง
แค่ได้เห็นเวลาสีหน้าเวลาที่ถูกฮยองสัมผัส
ต่อให้พี่จีฮุนจะรักฮยองซักแค่ไหน…ความรู้สึกนั้น….
ทั้งหมด —–
ก็ไม่มีทางเทียบกับความรู้สึกเพียงเสี้ยวเดียวของนูนา ที่มีต่อฮยองได้
……………………
ทั้งพี่จุนซู พี่ยูซอน ตั้งแต่ลงจากรถ ทุกคนต่างก็เงียบกริบ … เราเดินกันมาเรื่อยๆ จากลานจอดรถจนมาถึงข้างในเทอร์มินอล
“รออยู่นี่นะ …”
ถึง จะไม่หนาวมาก แต่อากาศภายในบริเวณนี้ก็ยังหนาวอยู่ดี ฮยองปล่อยมือเล็กที่เดินกุมมาตลอดทางเพื่อถอดเสื้อคลุมที่ต้องสวมติดตัว ประจำมาคลุมไหล่ทั้งคู่ของนูนาไว้ จากนั้นก็ใช้มือมาหยิบสร้อยผู้สืบทอดของตระกูลเราที่พี่แจจุงห้อยอยู่ตลอด เวลา ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงเบาๆ และจ้องตากลมวาวคู่นั้น
“รับปากก่อน…ว่าจะรอ”
ขณะพูด…ดวงตาฮยองจ้องลึกเข้าไปอีก ทว่า…สิ่งที่ผมเห็นต่อจากนั้นคือ นูนากลับเลื่อนมือมากุมสร้อยนั้นไว้เสียเอง หลบสายตาอ้อนวอนของฮยอง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคง
“ยุนโฮ…ฉ ฉัน”
มือที่จับสร้อยเส้นนั้นเริ่มสั่น ไหล่เล็กของนูนาลู่ลง
“ไม่ใช่ อย่างที่ แจแจคิด…”
เพราะสีหน้าปวดร้าวของนูนาหรือ …..หรือเพราะฮยองกำลังอ่อนแอ
“เพราะงั้น รอก่อน… นะ….
หยะ อย่า เพิ่ง ไปไหน”
แววตาของฮยองดูพ่ายแพ้ เสียงของเขาก็ด้วย และ…..สิ่งไม่คาดคิดก็ปรากฏ ตรงหน้า
คนที่คุกเข่าตอนนี้ ไม่ใช่ผม… ฮยองจับมือนั้นไว้ก่อนทรุดตัวลงกับพื้น จนทุกสายตาที่นั่นมองมาผู้สืบทอดเป็นสายตาเดียวกัน
“แจแจ…ขอเวลาอีกแค่นิดเดียว” เสียงทุ้มของฮยองเปลี่ยนเป็นสั่น
“รอนะ…รับปากสิ อย่าเพิ่งไป ไหน”
และแล้ว—-มือขาวก็ยื่นออกมาจากแขนเสื้อ แตะลงบนเรียวหน้าของอีกฝ่ายเบาๆ … นิ้วมืออมชมพูที่รองรับวงหน้าสั่นเทา ราวกำลังประคับประคองความรู้สึกของพี่ยุนโฮอยู่—-ยังไงหยั่งงั้น
“ยุน ยุน….อยู่นี่
ฉัน จะ อยู่ตรงนี้”
//อะ อา….คำพูด น นั่นมัน…. //
พี่แจจุงค่อยๆ ประคองให้อีกฝ่ายลุกขึ้น
“อยู่กับ ยุน โฮตรงนี้…
วางใจเถอะ
ฉัน …จะ ไม่ ไป ไหน”
อา…..
ระหว่างคนสองคนนี้ มีเพียงคุณซองอึนคนเดียวที่รู้ถึงความสัมพันธ์ที่เกินกว่าลึกซึ้ง ผมเฝ้าถามตัวเองตลอดมาว่าสิ่งนั้นมันควรค่ากับการยอมแลกทุกอย่างเพื่อเฝ้ารอเชียวหรือ
ถ้าผมกล้าพอที่จะถาม—-คุณซองอึนที่เข้าอกใจฮยองที่สุด….จะมีคำตอบให้ผมไหม
ได้มาเห็นกับตาตอนนี้….พ พูดไม่ออกเลย
นูนา—ทำได้ไงฮะ….สามารถทำให้ฮยองที่เข้มแข็งอ่อนแอลงขนาดนี้
ได้ยังไง
………………………………………………………..
สำหรับผม …
ภาพนี้ฟ้องทุกอย่าง—-ชัดเจนโดยไม่จำเป็นต้องบอกเล่า… และแม้ความรู้สึกของทั้งคู่จะสามารถสื่อถึงกันได้อย่างไม่มีช่องว่าง แต่ดูเหมือนว่าต่างก็ยังต้องฝืน ความปวดร้าวที่รายล้อมพวกเขา ทำให้ผมยังปวดแปลบ … จนต้องถอนสายตาออกมา
โอ….
นั่นมัน…. บังเอิญหรือเพระ —– พระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า ?
สายตาที่แสนปวดร้าวของพี่จีฮุน กำลังมองมาทางนี้…
น้ำตาของเธอ—–ไหลพราก
พ พี่ จีฮุน….ที่กำลังจะจากไป
คงได้เห็นทุกอย่างแล้ว ?
“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””
ขณะที่พวกเราทุกคนต่างต้องข่มความรู้สึก
หากทุกก้าวที่เดินไปหาอดีตคู่หมั้น ฮยอง…ยังคงระแวงระวังหลัง คอยดูพี่แจจุงตลอดเวลา ทำให้แต่ละก้าวไม่มั่นคงอีกแล้ว ความรู้สึกของฮยองคงแตกต่างจากพวกเรา…คนที่เค้าห่วงหา ไม่ใช่คนที่กำลังจะจากไป
สำหรับผม … ก่อนหน้านี้ก็ยังงงกับการตัดสินของฮยองทำไมต้องพาพี่แจจุงมานี่ด้วย …แต่มาคิดอีกที การที่พี่จีฮุนได้เห็นอะไรอย่างที่ผมเห็นอย่างนี้ มันน่าจะแทนคำตอบได้ดีกว่าคำพูดทั้งหมด
คำตอบ ที่ไม่จำเป็น….ต้องเสียเวลา อธิบาย
ตอนนี้….พี่แจจุงยืนอยู่อีกฟากกับพวกเรา นูนาอยู่ใกล้ผมมากที่สุด ถัดไปก็เป็นคุณปาร์คและฮยองจุนซู ระยะห่างของพวกเรากับพี่ยุนโฮตอนนี้ ถึงจะไม่ได้ยินบทสนทนา ….ก็สามารถมองเห็นทุกอากัปกิริยาได้ถนัด
“จี ฮุน… ขอโทษ ”
“ไม่เป็นไร…ยุนโฮ ฉัน ไม่เป็นไร”
“ขอให้เจอ….คนที่รัก”
มือใหญ่เลื่อนไปจับมือสั่น รู้ดีว่าเวลานี้…หญิงสาวคงเจ็บปวดจนไม่อาจพูดอะไรได้มากไปกว่านี้
“ถ้ามันจะลบล้างได้…สำหรับที่ผ่านมา ก็ขอให้ จีฮุน เกลียดฉัน”
//ค คำพูดนี้ … เพื่อคนที่ยุนโฮ เฝ้ารอ…สินะ//
“มันไม่ใช่เพราะยุนโฮ … ฉ ฉัน ทำไม จะต้อง ท ทำ อย่างนั้น”
จีฮุนคว้าตัวเขามา ขาสั่น…ยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว อีกอย่าง ท่ามกลางคนนับร้อยที่กำลังมองมานี้ หากหล่อน…กลับรู้สึก อ้างว้างยิ่งนัก
หญิงสาวไม่มีทางเลือก—–
ขอโทษนะยุนโฮ —————-ขอฉันถอะ …
จูบ—-สุดท้าย
สุดท้ายแล้วจริงๆ กับชายที่เธอยังคงรัก….อย่างหมดหัวใจ
ริมฝีปากของยุนโฮที่ไม่คุ้นเคย ขยับตามเรียวปากที่เรียกร้องสัมผัสจากเขาอยู่
เจ็บปวดเหลือเกิน…ที่แม้กระทั่งเสี้ยวเวลาสุดท้ายนี้ คนๆ นี้ยังพยายามจะมองหาใครอีกคนอยู่ … ปากอุ่นที่กำลังโต้ตอบคำขอร้องจากฉัน —– มีรอยกังวลตลอดเวลา
###ยุนโฮ…
ฉ ฉัน—เข้าใจทุกอย่างแล้ว
รู้แล้ว—-
ทำไม…ที่ผ่านมา
ยุนโฮถึงรักฉัน—
ไม่ได้######
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“อยู่ตรงนี้…
ฉัน
ยัง อยู่….ตรงนี้
อย่าสิ… ยุน โฮ
อย่า ตอบสนองสัมผัส ต่อ หน้า ฉัน
หย ยุน โฮ….”
//—-ไหวหรือ … ทนไหวหรือ
ลูกรัก…..ถ้าไม่อยากเจ็บปวด … อย่าไว้ใจ
อย่าผูกมิตร
อย่ามอบความรัก….
ให้กับใคร——–//
“ชาง มิน…ไปส่งที”
เสียงแหบและติดขัดยังไม่น่ากังวลเท่าดวงหน้าซีดราวกระดาษ คุณปาร์ครีบก้าวมาหาเพื่อประคองร่างนั้นก่อนจะทรุดลง โดยมีจุนซูที่ยังอึ้งอยู่กับภาพได้เห็นเดินเร็วๆ ตามมา
“หยะ อย่า มิกกี้…ฉ ฉัน..ต ตอนนี้
ถ ถึงจะเป็น ยุน โฮ ก ก็ ค คง…..”
“แจ จุง?”
ถ้าตอนนี้จีฮุนกำลังปวดร้าว … คนที่ปวดร้าวกว่าจีฮุน —ก็คงเป็นคนยืนรออยู่ตรงนี้
สัมผัสของคุณปาร์คถูกร่างกายนี้ต่อต้านมาสักพักแล้ว — ที่พูดว่า ตอนนี้…..ต่อให้เป็นยุนโฮ?
//แจ จุง—-?
ก กำลัง จะ บ บอก ว่า … น นาย?//
……………………………………………………….
“ขอบคุณนะ ยุนโฮ
วันนี้—–ที่เราต้องร่ำลา
จูบนี้….ฉันจะจำ—–จนลมหายใจสุดท้าย”
Heart Drives 15: TBC
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Heart Drives (Special)
Heart Drives
Special
………………….
NOTE: สำหรับ chapter นี้ (special) ถึงจะข้ามไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาเวลาปะติดปะต่อเรื่องราวค่ะ เพราะฉะนั้นเลยขอแจ้งให้ทราบคร่าวๆ ล่วงหน้า หากไม่อยากต้องรู้สึกหนักๆ ก็ข้ามไปอ่านตอนหน้าเลยดีกว่านะคะ —- พยายามตัดเนื้อหาไปค่อนข้างเยอะก่อนโพสท์แล้ว….แต่บรรยากาศอึนๆ (แบบอึดอัด) ยังปรับให้น้อยลงกว่านี้ไม่ได้ … ถ้าได้ทำใจไว้ก่อนแล้ว *ก็ขอให้สนุกนะคะ*
Back Year 1996
[Summer in Chejudo]
……………..
Another day
is years away
I close my eyes
To see your face
The more, I wait
The longer, …. it takes
“ซองอึน—ทราบมั้ยครับ แจแจ…ก็ไม่มีเพื่อน”
คุณหนูกำลังมองคนที่ตนพูดถึงผ่านกระจกตรงหน้าที่เพิ่งถูกเปลี่ยนมาโดยเฉพาะตามคำสั่งของตน
“คุณคัง….เรียนอย่างนั้น หรือคะ”
คุณแม่บ้านมองเห็นตนเจ้านายส่ายศีรษะเล็กไปมา ขณะที่ยังไม่ละสายตาจากห้องฝั่งตรงข้าม
“แจจุง ไม่พูดถึงใครซักคน…ไม่ชอบ ให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ด้วย”
“คุณหนูแจจุงเพิ่งเสียคุณพ่อไปมังคะ คงยังไม่อยากพูดถึงคนอื่นในเวลาแบบนี้” แม้จะตอบออกไปอย่างนั้นก็เถอะ แต่อันที่จริงคุณแม่บ้านแปลกใจมากกว่าที่คุณหนูยุนช่างสังเกตและดูเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนที่เพิ่งพบกันไม่กี่วัน ถึงขั้นเอาแต่จ้องมองและเก็บรายละเอียดของคุณหนูแจจุงไปเสียทุกเรื่อง
.
.
.
“ซองอึนฮะ”
“คะ….คุณหนู”
“ผม….ตัดสินใจแล้ว“
แววตามุ่งมั่นของผู้สืบทอดหันมามองคุณแม่บ้านก่อนพูดต่อ
“สร้อยของคุณแม่—- จะให้ แจแจ เก็บไว้”
“อะ….?”
คุณหนูซึ่งยังเล็กนัก กระนั้นก็พอจะรู้ในบทบาทของตน คุณหนูยุนโฮถูกเลี้ยงมาให้รู้จักคิด รู้จักพูด และรู้จักไตร่ตรองต่อผลที่จะเกิดจากการกระทำก่อนตัดสินใจ…
แม้ในพิธีศพของคุณนายท่าน—-หัวใจเล็กที่แข็งแกร่งนี้ยังไม่มีน้ำตาซักหยด จนถูกความแห้งแล้งเข้ามาแทนที่ตั้งแต่บัดนั้น… ตั้งแต่ที่คนที่รักเพียงคนเดียวในชีวิต คือ คุณนายท่าน—-จากไป
วันนี้ —-คุณหนูที่ไม่เคยต้องการเพื่อน อยากมีคุณหนูคนนั้นเป็นเพื่อน
ถึงขนาดที่ว่า—-จะใช้สิทธิและเกีรยติของตนแลกเปลี่ยน
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก….ความหมายของการมอบสร้อยให้บุคคลผู้หนึ่ง
หมายถึง….การยินยอมที่จะอยู่เคียงข้างตราบชีวิตจะ—หาไม่
“ยะ…ยังมีเวลานะคะ” คุณซองอึนจำเป็นต้องรั้ง
“ครับ…แต่ก็อีกไม่นาน” แม่บ้านกำลังหมายถึงเวลาที่จะคิดหรือเลือก หากเจ้านายตัวเล็กหมายความถึงอีกอย่าง “หน้าร้อนจะสิ้นสุดลง—ไม่นานนี่แล้ว” คุณหนูมองหน้าคุณแม่บ้านที่เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะปลายตาไปยังห้องตรงข้ามที่มีใครบางคนที่ขยับลุกออกจากเตียงเชื่องช้า
“ซองอึน…คิดยังไง ช่วย—ชี้แนะผมด้วยเถอะครับ” แววตาเซื่องซึมปรากฏอยู่บนใบหน้าเล็ก ตอนนี้…คุณหนูยุนโฮคงไม่หยุดแล้ว
โอ—-
คุณหนูตัวน้อย มุ่งมั่นขนาดนั้นเชียวหรือ —คุณหนูที่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่เคยสนใจคนรอบข้าง…หากได้อยู่ภายในห้องนี้ ก็จะเอามองแต่คุณหนูแจจุงไม่วางตา
แม่บ้านเดินเข้ามาใกล้และนั่งลงตรงหน้าคุณหนูของตน จับมือเล็กที่กำไว้แน่น
“เรื่องของความรู้สึก…ตัวเรา ต้องเป็นคนตัดสิน”
แม้คำพูดจะหนักแน่น ทว่าดวงตาของคุณซองอึนมัวหม่น
//สงสาร—-คุณหนู….เหลือเกิน//
“คุณหนูจะต้องรู้ดีที่สุด—หัวใจของคุณหนู….ควรอยู่กับใคร”
น้ำตาของคุณแม่บ้านหยดหนึ่งไหลลงผ่านสองแก้ม ขณะที่หญิงสาวมอบรอยยิ้มอบอุ่นและอ้อมกอดปลอบโยนแก่เจ้านายที่นิ่งฟังทุกคำตอบ
คุณหนูยุนโฮแม้จะเด็กนักแต่ก็พอจะรู้ —
การตัดสินใจครั้งนี้…หมายถึงการเลือกที่จะยอมรับความเจ็บปวด—ในวันข้างหน้า
และเมื่อมันมาถึง—-คุณหนู….จะต้องทนให้ไหว
**********************************************************************************************************
อีกฟากของกระจก
ดวงตากลมโตมองออกไปเลื่อนลอย ก่อนปากแดงทั้งคู่จะค่อยๆ ขยับ
“ยุนโฮ…”
เป็นครั้งแรกที่พ่อบ้านได้ยินชื่อของคนอื่นออกจากปากเจ้านายของตน
“คุณหนู ?”
ในห้องที่เวิ้งว้าง…เจ้านายของตนนั่งอยู่นานตรงขอบเตียงหลังจากลืมตาตื่น ก่อนจะเคลื่อนย้ายตัวเองออกจากไปด้วยอาการครุ่นคิด
“คังชิน….ฉัน มีเพื่อน …ได้มั้ย?”
“ อะ ไร …นะครับ?” เขาต้องหูฝาดไปแล้ว—แน่ๆ
“ยุนโฮ—ก็คงโดดเดี่ยว”
ขนตายาวงอนหลุบต่ำลง ขณะมือเล็กขาวจัดไล้ลงบนผนังห้องที่เป็นพื้นกระจก เม็ดน้ำฝนที่เกาะพราวภายนอกกระจกเย็นเยียบอยู่ภายใต้นิ้วมือนั้น คงถูกพัดพามาพร้อมกับพายุฤดูร้อนที่เคลื่อนตัวออกไปแล้ว หากหยดน้ำบางส่วน….ยังไม่แห้งหาย
“คงรู้สึก …ไม่ต่าง กับฉัน”
คุณหนูตัวน้อยดึงมือนั้นกลับมาเมื่อมองเห็นหยดน้ำที่ถูกความร้อนภายใต้ผิวเนื้อของตนกลิ้งตัวจนไหลลื่นลงไป
ขณะเดียวกัน…คำพูดหนึ่งแว่วผ่านหูเลือนลาง
ลูกรัก —หากไม่อยากเสียน้ำตา…จงจำคำพ่อ
อย่าไว้ใจ
อย่าผูกมิตร
อย่ามอบความรัก….
ให้กับใคร”
สำหรับคุณท่านที่ผิดหวังในความรักเพราะคุณแม่ที่คุณหนูไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก …ทำให้ท่านละความเชื่อในเรื่องนั้นจนหมดสิ้น
ขณะยังมีชีวิตอยู่…ท่านจึงเปลี่ยนหญิงสาวไปเรื่อยๆ ไม่เคยซ้ำ
ดูเหมือนว่านั่น—-จะเป็นเพียงทางออกเดียวที่จะช่วยไม่ให้ท่านเจ็บปวด
เพราะคุณแม่ของคุณหนูทิ้งท่านไปไม่ใยดี
ทั้งที่ท่าน…ทั้งรักและไว้ใจ
ท่ามกลางแวดล้อมที่ปกคลุมไปด้วยความมืด ห้องตรงข้ามที่ถูกแสงจากบานกระจกสาดส่องยังสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้บ้าง — แม้ไม่ชัดเจน แต่แสงสลัวก็ไม่อาจบดบังความงดงามนั้นได้
เรือนร่างขาวละอองกำลังล้มตัวลงนอน
แจแจ…ที่นับวันก็เริ่มจะพูดกับเขามากขึ้น — ค่อยๆ สอดกายตนเชื่องช้าให้ซุกอยู่ภายใต้ผ้าพันเตียงผืนบาง….โดยไร้อาภรณ์อื่นๆ ปกปิดร่างกาย
ดวงตากลมโตกำลังหันมาทางนี้…
อา….
แจแจ ดูราวจะขยับปาก….พูดอะไรซักอย่าง …แล้วปากแดงเชิดที่เพิ่งจะเม้มเข้าหากันก็คลี่ออกจากกันเล็กน้อย พร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ปิดลง
ไม่นานนัก…ร่างในผ้าห่มผืนขาวก็ไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย เฉกเช่นเดียวกับวงหน้าเล็กที่ถูกตรึงให้หันมายังมุมนี้ —-มุมที่มีแสงวาบวามจากบ้านอีกหลัง…ที่คืนนี้คนในห้องตรงข้ามกันไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้
แจแจ …รู้รึปล่าว
การได้เฝ้ามองอย่างนี้—-มันทำให้ฉันสมเพชตัวเอง
ฉัน…จะทำยังไงดี
รู้สึกมากขึ้น—ทุกวัน ทุกวัน
จน…
เลิกมอง—-ไม่ได้
นี่ก็สองวันแล้ว…ที่ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะแจแจต้องเรียนเปียโนอย่างหนัก ขนาดบางทีที่ได้ทักทายกันบ้าง ก็จะพูดถึงเรื่องเปียโนกับคนสอน
ไม่ชอบเลย—-ถึงจะเป็นคุณครูที่แจแจเริ่มสนิท แต่ก็….ไม่อยากให้แจแจพูดถึง
ก็ในเมื่อมีฉันอยู่แล้ว….ทำไมต้องพูดถึงคนอื่นให้วุ่นวาย
อา….
นั่นมัน!!!
พระเจ้า!!! อ …ออก ออก มา
รอฉัน…รอก่อน
แจ แจ!!!
ม ม ไม่
ไม่…………..มมม
เพล้ง งงง
หัวใจสั่นระรัวของคุณหนูข้างดังสนั่น …ถ้าไม่ได้คุณหนูยุนที่อยู่ๆ ก็ตะโกนเรียกชื่อคุณหนูแจจุงอย่างดังจากฝั่งตรงข้ามและเสียงดังของกระจกที่แตกร้าวแล้วละก็ …ป่านนี้
ไม่รู้ว่าคุณหนู—-จะบอบช้ำแค่ไหน
ร่างกายที่ยังสั่นไม่หยุด ทว่า—กลับเรียกหาคุณหนูยุนโฮไม่ขาดระยะ
คุณครูคนนั้น…กับกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
หมดแล้ว—-ตั้งแต่ตอนนั้น ร่างกายของคุณหนูก็เริ่มต่อต้าน
จากสัมผัสตรง….ของคนแปลกหน้า
มาเป็นคนรู้จัก ….
ยิ่งนับวัน—ปฏิกิริยาต่อต้านยิ่งรุนแรง
จนคุณหนูที่น่าสงสาร—-ไม่อาจรับสัมผัสจากใครได้อีก
เว้นแต่…
สัมผัสของคุณหนูข้างบ้าน…
“ยุน ยุน….หยุ อยู่ อยู่ก่อน”
“อยู่นี่แล้ว ฉ ฉัน…อยู่ นี่แล้ว”
“หย อย่า ทิ้งฉัน…ยุน ยุน หยะ เพิ่ง ไป”
มือเล็กที่ทาบทับลงผิวกายเย็นจัดด้วยอาการปลอบโยนอย่างระมัดระวังที่สุดช่วยให้ร่างนั้นอบอุ่นขึ้นทันควัน
ยุนโฮนั่งอยู่ตรงนั้น—อยู่ข้างๆ กายตลอดเวลา จนกระทั่งร่างเล็กที่เพิ่งผ่านเรื่องราวเลวร้ายมาทำท่าจะเคลิ้มหลับไป
ถ้าไม่มีฝันร้ายนี้…ก็อยากให้นั่น เป็นห้วงเวลาที่ยาวนานที่สุดในชีวิต —-วินาทีที่ยุนโฮกระซิบอะไรบางอย่าง—–แผ่วเบา…ข้างหู
เสียงของยุนโฮ
สัมผัสอ่อนโยน
จากนั้น…ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่อุ่นจัด…แทบจะเทียบเท่าความอุ่นภายใต้อุ้งมือนี้
“คุณปู่บอกว่า…สร้อยเส้นนี้ต้องมอบให้คนสำคัญ
และฉัน..จะต้องปกป้องคนๆ นั้นไปชั่วชีวิต
แทนคำสัญญา…นะ
ถ้าอยากให้ฉัน—อยู่ข้างๆ
แจแจ…
ต้องเก็บรักษา—มันไว้”
ตะ….ต้องไปแล้ว
ยุน ยุน
ขอโทษ….ที่ไม่อาจอยู่ข้างๆ
ฉัน…ที่มัวหมองขนาดนี้
ไม่อยากให้ยุนโฮ…ต้องแบกรับ
จากกันเสียแต่ตอนนี้…..
ไม่นาน—-ยุนโฮคงลืมฉันได้แน่
และขอบคุณที่ทำให้ได้รู้….
การได้รู้จักกับยุนโฮ…มีค่ากับฉัน
แค่ไหน…
—————————————
ฉัน….
จากวันนั้น—-ก็ไม่กล้าหลับตา
ไม่อยากจะตื่นขึ้นมา…แล้วต้องเจอกับความว่างเปล่า
แจแจ…
ถ้าในชีวิตนี้—-ฉัน…จะมีโอกาสอีกครั้ง
ต่อให้ต้องแลกกับลมหายใจที่เหลือ
กับแจแจ
ถ้ามีโอกาสได้เจออีกครั้ง
จะไม่ให้คลาดสายตาอีกแล้ว..
จะคอยฟังเสียงลมหายใจเวลาที่แจแจหลับตา
ฉ ฉัน…
จะไม่ยอมให้อะไรมาพราก…
สิ่งนี้ไป
End of Chapter: Heart Drives (Special)
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
