Can’t love but want to; 2a/3
yunxjae l chaptered l nc-17* l au, angst, smut
—-
2a/3; take me… or break me
…
แจจุงยืนหันหลังให้ ตอนที่ร่างใหญ่กลับเข้ามายังที่พัก…
ห้องครัวที่มีบาร์กั้นไม่ได้ถูกแยกเป็นสัดส่วนเสียทีเดียว เพราะอย่างน้อย หากตั้งใจจะมองจริงๆ คนในห้องโถงยังสามารถมองเห็นมุมบางมุมผ่านช่องว่างระหว่างทางเดินและเคาร์เตอร์เข้ามาในนี้ได้บ้าง ..
และแม้จะไม่ชัดเจน ..หากยุนโฮก็มองเห็นร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตสีขาวไซส์ใหญ่กว่าเจ้าตัวของตน ..แจจุงกำลังโน้มตัวพร้อมก้มศีรษะมองหาของที่มีไว้ติดตู้เย็น ..ร่างสูงโปร่งก้าวยาวกว่าเดิมหลังจากวางกุญแจรถไว้บนโต๊ะเตี้ยในห้องรับแขก แล้วรีบเดินเข้าไปหา
“มันมี ..แค่น้ำดื่ม” เขาบอก ..
“กับนม ..แล้วก็..เบียร์” คนฟังสวน นิ้วขาวจัดที่โผล่ผ่านขอบแขนเสื้อคว้าขวดน้ำดื่มและหยิบมันออกจากตู้ แล้วถึงค่อยหมุนตัวกลับมา “นี่ยัง..ยังเช้าอยู่เลย ไม่ใช่หรือ” คนพูดยกขวดน้ำ หมุนฝาเกลียวเพื่อเปิดมันก่อนเลื่อนใบหน้ามาสบตาเขา
“ยุนโฮ…ไปไหนมา”
เขามองเห็นรอยบางๆ ตรงซอกคอ ..รอยสีม่วงที่เลือนลาง ..ไม่ชัดเด่น
เขาเลี่ยงสายตาอีกแล้ว..
ยุนโฮรู้…มันเกิดขึ้นเพราะอะไร
เขารู้— ลำคอขาวเนียนนั่น ต้องปรากฏรอบช้ำจางๆ เพราะใคร…
เมื่อคืนนี้ …ใครเป็นคนสร้าง
“จะบอก..ให้กลับไป” ขวดน้ำดื่มที่ลดระดับลงจากริมฝีปาก แจจุงพยายามกุมมันไว้มั่นในอุ้งมือ “ไปเจอมิกกี้มานิ่.. จริงมั๊ย?”
แจจุงเดินผ่านเขา .. ร่างนิ่งที่ได้แต่ฟังของยุนโฮเพิ่งถูกลมแผ่วเบาปะทะร่างเมื่ออีกคนเคลื่อนไหวผ่าน
คำถามแห้งแล้งนั้น ถูกเปล่งออกมาราวคนพูดเตรียมใจไว้แล้ว …
ไม่ใช่เพียงแค่เขานี่ ที่เจ็บปวด …
ไม่ใช่—แค่เขาเท่านั้น
“แถวนี้…ไม่มีร้านค้า” ยุนโฮว่า
“…”
“ของที่ซื้อมา …น่าจะพอสำหรับพรุ่งนี้” ร่างใหญ่ยกมือขึ้นเสยผมที่ไม่ได้ตกลงมาหรือยุ่งเหยิงแต่อย่างใด
“ยุนโฮ?”
“อาหาร..มีให้เลือกน้อย” เขาพูดต่อ “…พอจะทานไหวหรือเปล่า”
…
ขวดน้ำดิ่มถูกวางลงบนเคานร์เตอร์เลื่อนลอย…ราวร่างเล็กถูกควบคุมทั้งความคิดและจิตใจ —แจจุงได้ยินถูกต้องแล้ว เขาบอกตัวเองเมื่อเดินตรงเชื่องช้ามายังห้องโถง … บนโซฟามีของกินและของใช้ในถุงพลาสติกสีดำโปร่งวางซ้อนกันทับอยู่มากมาย …
“ในห้องครัว มีอุปกรณ์สำหรับปรุงอาหาร” เนื้อเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย หากคนฟังยังสังเกตได้ แล้วร่างโปร่งของอีกคนก็ก้าวตาม
“ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ..อา—ยุนโฮ คงหิวแย่แล้ว？”
แจจจุงยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก หมายถึง…ครั้งแรก นับจากเมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้
เขามองร่างบางที่หยิบข้างของเหล่านั้นเพื่อย้ายมันไปเก็บในห้องครัว “อ่า อืม” ยุนโฮตอบ
แต่อา… เพราะแสงสว่างจ้าที่ทอดผ่านมาจากด้านนอกกำลังส่องผ่านเนื้อเสื้อตัวนั้น จนเกือบมองเห็นเค้าโครงของเรือนร่างจนทะลุปรุโปร่ง
/..แจจุง/ ใช่ แจจุงนั่นหล่ะ..ที่อยู่ตรงหน้า …
และ –ชายหนุ่มเกลียดตัวเอง
“จะเป็นสปาเกตตี้ …หรือว่า เอ–..สลัดดีง่ายๆ ดี” คนมองตามได้ยินเสียงบ่นงึมงำอย่างสุขใจ …ตั้งแต่เมื่อไหร่หนอ ที่เขาภาวนาถึงภาพนี้
ลูกค้าคนเดียวที่มักมาหาเขาหลังเที่ยงคืน … จะสามารถอยู่กับเขาต่อจากนั้น ..จนกระทั่ง—ตื่นนอนพร้อมกันในตอนเช้า..
/แจจุงตื่นเช้ามาก และทุกวันก็จะเป็นแบบเดิม…จะใช้เวลาอยู่ในครัวเป็นนานสองนาน/
บางครั้ง ยูชอนก็เล่าเรื่องของทั้งคู่ให้เขารับฟัง …เรื่องราวที่ –คนฟังไม่อยากรับรู้ ..
/ยุนโฮ…ถ้านายอยู่กับคนรัก นายจะรอคนๆ นั้นกลับมา กินข้าว นอนหลับ หรือกระทั่งอาบน้ำพร้อมกันมั้ย?/
วันนึงที่เพื่อนของเขามาที่คลับ วันนั้นยูชอนดื่มมากกว่าปกติ –และคำถามนี้ ก็ออกจากปากของเพื่อนรักของเขาที่ดื่มจนเมา ..ไม่เหมือนเช่นทุกๆ วัน
/รู้รึปล่าวยุนโฮ …บางที ฉันรู้สึกเหมือนแจจุงกำลังฝืน …ที่ยอมให้แตะต้อง ยอมให้ฉันใกล้ชิด แต่ ไม่รู้สิ— มันเหมือนยอมเพราะหน้าที่
แค่ยอม…แต่ความรู้สึก ไม่อยู่กับฉัน/
สิ่งหนึ่ง—ที่เพื่อนของเขาไม่เคยรู้
แจจุง …เคยสารภาพกับเขา
/เลิกดื่ม แล้วกลับบ้านซะ นี่ดึกแล้ว..แจจุงคงกำลังรอนายอยู่/ เจ้าของคลับบอกเพื่อนรักอย่างห่วงใย
/หึ หึ… รอ—หรือ？/ คนเมาวางสายตาผ่านแก้วใบใส /แจจุงน่ะนะ … จะรอฉัน/ คำพูดซ้ำออกมาจากปาก ตามด้วยโหนกแก้มที่อาบรดด้วยน้ำตา … เพื่อนรักของเขารีบใช้มือทั้งคู่ปิดใบหน้า เสียงหัวเราะต่ำ ราวคนๆ นั้นกำลังสมเพชตัวเอง
/ยูชอน…/
/แต่ก็นั่นหล่ะ …ตอนนี้ ดึกแย่แล้ว/
แขกคนสนิทกวาดน้ำใสออกไป ร่างเซเล็กน้อยอีกฟากของบาร์ค่อยๆ ลุกออกจากเก้าอี้ …
/แล้วจะมาอีก …ฉัน—ไปล่ะ/
…
วันนั้น …คือหนึ่งวัน ก่อนที่แจจุงจะมาหาเขา
หลังจากคืนนั้น ยูชอนก็หายเงียบไปเพราะบอกว่าหลังจากนี้จะมีงานรัดตัว … ยุนโฮคาดหวังว่าทั้งคู่คงปรับความเข้าใจกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น –เพราะเสียงผ่านสายของยูชอนเมื่อวานตอนเช้า ..เป็นเสียงปกติ ดูเหมือนว่า..เพื่อนของเขา จะมีความสุขด้วยซ้ำไป…
เขาไม่เคยคิด ..ไม่รู้มาก่อน มันจะออกมารูปแบบนี้
ตั้งแต่ที่แจจุงตกลงจะคบกับยูชอน –ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม …
แม้ไม่เคยตัดใจได้เลย …หากเขา ก็ไม่เคยคาดหวังให้ทั้งคู่ลงเอยแบบนี้
/แต่ฮยอง ก็เลือกจะไม่คบกับพี่แจจุง/ วันนึง คำพูดของชางมินสะกิดเขา
/…/
/ฮยองพูดออกไป แต่ไม่เคยอธิบายเหตุผลว่าเพราะอะไร/ น้องชายเขาวางมือลงแตะไหล่เขา /จะต่างกันตรงไหน ..ฮยอง เข้าใจบ้างหรือเปล่าฮะ/
/….ไม่ต่างกันเลย กับความหมายว่าฮยองกำลังบอกลา
….ไม่ต่างกันซักนิด –กับคำพูดที่ว่า ‘กับพี่แจจุงน่ะ…ฮยองไม่รู้สึกพิเศษอะไร’/
…
ชายหนุ่มทอดสายตามองอีกคนเบื้องหน้า สลัดความคิด พลางยกสองแขนแล้วสอดประสานกันไว้บนอก ..
“รบกวนด้วยนะ …ฉัน ไม่เก่งเรื่องอาหาร”
ร่างบางหยิบของสองสามอย่างออกมาจากถุง หลังจากเตรียมภาชนะเสร็จสรรพ ก่อนจะเบือนหน้าและปลายตามามองเขาหน่อยนึง “งั้นก็ ..ช่วยนั่งรออยู่ตรงนั้น”
แสงที่ส่องมา ยิ่งไม่จำเป็นต้องจินตนาการเรือนร่างของร่างบาง “อยู่นั่น …จนกว่าจะเสร็จ …ได้มั๊ย”
…
/บางครั้ง ฉันเคยรู้สึกถึงขั้นที่ว่า …แจจุงไม่อยากอยู่ใกล้ จนถึงขั้นยอมใช้เวลาที่มีฉันอยู่ด้วยทั้งหมด ง่วนอยู่แค่ในห้องครัว/
/?/
/เราเคยตกลงกัน …เพราะไม่ชอบให้วุ่นวาย เจ้าตัวก็เลย…ห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปเกะกะตอนทำอาหาร/
สิ่งที่รับรู้ จากเพื่อนรัก…ที่ยูชอนบอกเขา คงเพราะทั้งเมาและคงเสียใจกับเรื่องนี้มาก
แต่ตอนนี้ …กับตัวเขา
แจจุงกลับกำลังขอ —ไม่ให้อยู่ห่าง
อ้อมแขนใหญ่อยากยื่นออกไปเพื่อรั้งร่างเล็ก เขาอยากกอดแจจุง …ราวกับ ความคิดที่หลั่งไหลผลักดันให้และอกเขายิ่งเรียกร้องและต้องการ
ยุนโฮมองภาพของแจจุง
ลูกค้าของเขา …คนรักของเพื่อนรักเขา
ภาพนี้…จะถูกจดจำไปนานแสนนาน
ถ้าเมื่อเช้านี้ …ตัวเขา ไม่ไปเห็นมันกับตา
คนๆ นี้ …คงถูกเขาผลักไสไปอีก …เหมือนครั้งอื่นๆ เหมือนวันผ่านๆ
/ยูชอน …น นาย/
/ยุนโฮ! …อะ อา/
ชายหนุ่มเร่งความเร็วออกมาอย่างไว … ไม่ได้ทักทายใครอีกคน ไม่ได้บอกลาทั้งคู่ด้วยซ้ำ
และแจจุงที่ตรงหน้านี้…
ที่ต้องทนเจ็บปวดเพราะฉัน…
จะที่แล้วมา …จะอีกกี่ครั้ง
จะยกโทษให้กัน —-ได้มั๊ย??
‘Can’t love but want to’ – End of Chapter
-redpoison-
before leavin’
cant’ love but want to; 2b will be followed shortly. I’m so sorry to leave some of my pending fics un-updated. i’ve been so busy these days & still need some time to connect my mood towards any of unfinished stories. T^T
Up coming gonna be ‘No Promises – chapter 6’ ; I feel deeply grateful and apologetic to all waited readers at the same time. Every comment absolutely give me power to run on next part, for your kindness to let me know your voices after reading; THANK YOU VERY MUCH!.
*bye & always take care*
