TYPE OF WORK: TVXQ! Fan-fiction
TITLE: “Hear Me Up Inside”
PAIRING: YUNJAE (of course)
AUTHOR: RedPOISON
LENGTH: One-Shot
RATING: PG-13
During Lunar New Year 2010
Somewhere in Korea
“แจ…”
เขาหยุดพูดต่อเมื่อมองเห็นคนที่ตนเพิ่งเรียกชื่อเบือนหน้ามาหา แววตาและเค้าหน้าบอกเป็นนัยๆ ว่าแจจุงกำลังรอฟังคำพูดประโยคถัดไปของเขา
ใบหน้าที่อยู่ห่างกันประมาณหนึ่งช่วงแขน เขาคิด …แม้จะเคยใกล้ หรือไกลมากกว่านี้ หากอย่างไรก็ตาม …ทุกครั้งที่ได้มองมัน ลีดเดอร์ก็มักจะลืมเรื่องราวในความคิดตนไปเสียดื้อๆ
ไม่ได้เจอกัน…
นาน —จริงๆ ด้วย
แจจุง … ในที่สุด ก็อยู่ตรงหน้าฉัน …
อยู่ใกล้กันแค่นี้
อา…
ทั้งที่อยากพูด …ปากมันกลับหนัก
อยากบอกอะไรตั้งหลายอย่าง …กลับพูด—ไม่ออก
…………………………………………………………
ในตอนแรกที่มาถึง…ครู่ที่ผ่านมา เขายิ้มน้อยให้แจจุงเพียงแว่บเดียว จากนั้นก็ใช้เวลาพูดคุยและทักทายมิคกี้ที่รับหน้าที่มาส่งฮยองคู่ซี้ของตน และเจตนาอยู่รอพบเขาที่ไม่ได้เจอกันนาน…ก่อนกลับ
ครั้นแล้ว พอยูชอนไม่อยู่ ผู้เป็นลีดเดอร์ก็เอาแต่นิ่งเงียบ
จนกระทั่ง เมื่อกี๊นี้ เขาพยายามจะเป็นฝ่ายเริ่ม เอ่ยปากพูด ..ต แต่แล้ว พอได้เห็นหน้าแจจุง อะไรก็ตามที่คิดไว้ —-กลับติดอยู่ในความคิด
จนแล้วจนรอด หัวหน้าวงก็นิ่งไปอีกครั้ง …
ความเงียบดังกล่าว ทำให้คนรอขมวดคิ้วเข้าหากัน
“ยุนโฮ?” เสียงเรียกชื่อนั้นเหมือนเป็นการย้ำเตือน
“อ อือม” คนที่หวนกลับเข้าไปในภวังค์ตอบพร้อมผงกศีรษะ …ยังไม่พร้อมจะหน้ากลับไปมอง หากเออออรับ
ดวงหน้าขาวจัดรับกับศีรษะที่มีกลุ่มผมสีส้มสุกสว่าง พูดพลางเหลือบแลใบหน้าเขา
“ที่มานี่…” คนพูดสูดหายใจเข้า ก่อนจะถ่ายเทอากาศอันอึมครึมออกมา
“ยุนโฮ …..
ไม่ได้กังวล …ใช่มั้ย?”
เสียงของคนพูดแผ่วลง ความหมายในประโยคก็เฉกเช่นเดียวกัน …คำถามเมื่อครู่ คนถามยังรู้สึกราวกับว่าบางอย่างในอก เคลื่อนไหวอย่างไร้จังหวะ อา…อาจเป็นเพราะความเงียบ หรืออาจเป็นเพราะ ตัวเอง …เริ่มไม่มั่นใจในคำตอบ
//อา…//
เท่าที่ลีดเดอร์รับรู้….กลับกลายเป็นว่า ตอนนี้ ใครก็ตามที่กำลังกังวลใจ —ไม่ได้มีแค่เขา
“เปล่าเลย…แจจุง” น้ำเสียงนุ่มทว่าหนักแน่น ค่อยๆ เปล่งออกมา
“ฉัน
ไม่ได้….กังวล”
คำตอบของเขา แต่ละคำ…ซ่อนความจริงอยู่ในนั้น ความหมายเหมือนอย่างที่พูด สิ่งซึ่ง—สัมผัสได้จากแววตาและเนื้อเสียง ขณะตอบเขาค่อยๆ เอียงหน้ามองใบหน้าที่กำลังหลบสายตา พลางขยับร่างของตนไปใกล้อีก เอื้อมมือข้างหนึ่งไปคว้าอีกมือเล็กของแจจุงที่นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกัน
“…..”
มือของแจจุงในมือเขาไม่ได้สั่น ทว่า เริ่มมีหยดน้ำคล้ายเหงื่อ อุ้งมือร้อนผ่าว แต่ปลายนิ้จากมือนั้นเยียบเย็น …
อา…มือที่ไม่เคยปฏิเสธสัมผัสของเขา … หากปล่อยไว้นานกว่านี้ คงเย็นเฉียบจนไม่เหลือความรู้สึก
“ม มัน— ดีใจ …จนพูด ไม่อะไร ไม่ถูก”
เพราะคำพูดที่ยังค้างๆ คาๆ ท่ามกลางความเงียบและความรู้สึกสับสน เขารู้… สำหรับแจจุง ถึงแม้จะเชื่อมั่นในตัวเขาสักเพียงใดก็ตาม แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต้องการมากที่สุดในตอนนี้ คือ การสื่อสาร …
เวลาเนิ่นนาน ที่ไม่ได้พบกัน …หัวใจที่เข้มแข็ง ยังไง—ก็อ่อนแอลงได้
มือใหญ่…กุมอีกมือไว้มั่น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำสารภาพ
“ฉัน….เมื่อกี๊นี้ —ที่เงียบไป เพราะกำลังถามตัวเอง”
ขณะพูด นิ้วมือยาวยื่นออกไปแตะราวแก้มไร้ชีวิตชีวา
“แจจุง …อยู่—นี่แล้ว” //ใช่ ฉันถามตัวเอง …ราวกับ ตัวฉันเอง…จะหยั่งรู้//
ตอนพูด ร่างใหญ่ที่ขยับมาใกล้ ก็โอบแขนมาคล้องสะเอวคนรัก ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เมื่อออกแรงเพียงนิดเดียว มือใหญ่…ก็สามารถคว้าร่างเล็กมาวางไว้บนตักตัว
แจจุงของเขา ถึงแม้จะอยู่ได้โดยไม่มีมือนี้ หากข้างในลึกๆ …ลีดเดอร์รู้ดี
ในความเข้มแข็ง คนๆ นี้ —อ่อนแอ เสมอ
“เพราะมีเวลาไม่มาก และตอนนี้ …แจจุงของฉัน ก็อยู่นี่แล้ว” อ้อมแขนแข็งแกร่ง พูดซ้ำอีกครั้ง พลางกอดรัดร่างบางไว้แน่นหนา
“—ยุนโฮ …นาย
ควร ทำไง —ต่อไป?”
//อ อา//
จบคำสารภาพ อ้อมแขนที่รั้งรัดร่างนั้นจึงค่อยขยับคลายออก ความอ่อนแอของเขา ต่อหน้าคนๆ นี้ …คงมีเพียงคนทั้งคู่ และน้องๆ ทั้งสามกระมัง ที่สัมผัสมันได้
ครู่เดียวที่ต่างคนต่างเงียบ หากแล้วก็รู้สึกถึงสองมือเล็กควานหาและรวบคว้ามันมาคล้องแน่นไว้กับตัวอย่างเดิม
… ตอนนี้ แจจุงบนตักเขา
ถึงแม้จะยังปิดปากเงียบ —กระนั้น …ราวกับมีบางอย่างที่เขาสัมผัสถึง
ร่างเล็กค่อยๆ เอนกายมาอิงแนบเขา … ใบหน้าของแจจุงที่ยื่นมาหา เรียวปากแดงจัดคู่นั้นค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ซอกคอ อา…ลมหายใจที่รู้สึกได้ และปากอิ่มของนักร้องนำในตักเขา หยุดนิ่งอยู่ ไม่เคลื่อนไหวใกล้ๆ ซอกหู
แจจุง จ้องมองเขา …
ในความเงียบนี้ ราวคนรักของตน ต้องการจะบอกบางอย่าง
ตึ่ก
ยุนโฮ…
อย่าปล่อยสิ…กอดไว้
กอดฉัน…อย่างนี้
ม ไม่งั้น…ตอนนี้ ที่ยุนโฮ…ทำให้รู้สึกดี
ฉันจะประคองตัวเอง …อย่างไรไหว?
ตึ่ก ตั่ก
เสียงดังเดียว ที่เราทั้งคู่มักจะได้ยิน
คือเสียงหัวใจ … ที่เฝ้ารอการพบกัน
แม้ไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันบ่อยนัก …หากทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน
มันจะเป็นเช่นนี้…เสมอ
ตึ่ก ตึ่ก
แจจุง…
สำหรับเขา…แม้ไม่ใช่ใครที่ไหน…
แต่ทุกครั้งที่ได้อยู่อย่างนี้ …กลับทำตัวไม่ถูก
ไม่ใช่ไม่คุ้นเคย …แต่อดไม่ได้ที่จะ—ไม่กังวล
ใบหน้าที่ซุกแทรกอยู่บนไหล่เขา …
หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับเขา
แจจุงของฉัน ก็คง…กำลัง เป็นกังวล
เขาขยับตัวนิดเดียว คลายอ้อมแขนออกเพียงเล้กน้อย แล้ววางมือตนลงบนหลังบางของสมาชิกร่วมวง
แตะมัน…เบาหวิว พร้อมกับเอียงใบหน้าไปใกล้ ใบหน้าที่ยังไม่มีทีท่าจะซุกเข้ามาใกล้ตน
สัมผัสจากฝ่ามือ ยิ่งกว่า…อ่อนโยน
เมื่อใบหน้าทั้งคู่ใกล้มากจนแตะถึงกัน คนบนตัก..จึงเป็นฝ่ายตอบโต้บ้าง
“ยุนโฮ…” เสียงไพเราะที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ยินเป็นหยุดฟัง คือ เสียงของแจจุง
เสียงของแจจุงที่เรียกชื่อเขา … อา…จะมีใครรู้บ้าง
เสียงนี้ …กับตัวเขา มันมีอิทธิพล มากมาย…แค่ไหน
“ร -รักฉัน …มาก มั้ย”
อา….
ลีดเดอร์เกือบชะงัก ประหลาดใจ ที่ จู่ๆ ก็ถูกถาม
“แจจุง … ฉ ฉัน”
ยังไม่ทันพูดต่อ…ร่างเล็กบนตักเขาก็รีบโอบคว้าไหล่หนาทั้งสองข้าง ถอนใบหน้าที่ซุกอยู่กับใบหน้าเขา ยกมันมามองจ้องตน จากนั้นลีดเดอร์ก็รู้สึกถึงมือนุ่มทีกำลังประคองเค้าหน้าเรียวแหลม แล้วใบหน้าที่สามารถสะกดลมหายใจเขาก็ค่อยๆ เคลื่อนตามลงมาช้าๆ
แจจุงกับเขา….ใกล้กันมาก จนได้ยินเสียงลมหาย –ของกันและกัน
“แจ….’’ เสียงทุ้ม ปรากฏเค้าความสั่น
อา…
เมื่อเบือนสายตามองตาม ถึงได้มองเห็นดวงตาหลุ่บต่ำของแจจุง สายตาคู่นั้นกำลังทรมานเขา ปากอิ่มที่เริ่มอุ่นขึ้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ บนปลายจมูกเขา
“ไม่เป็นไร …ยุนโฮ”
ลีดเดอร์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น พร้อมกันนั้นก็มองตามปากไร้หยักที่โน้มเอื่อยลงมาหา เรียวปากอิ่มแตะลงอย่างนุ่มนวล จากปลายไปยังสันจมูก
อื อือมม
ลมร้อนติดขัดจากปลายจมูกของร่างสูงแผ่วผ่อนตาม วินาทีนี้ แจจุงกำลังหยุดทุกความคิดของเขา ร่างเล็กค่อยๆ เลื่อนไล้ความอ่อนโยนผ่านริมฝีปากอิ่ม
และอีกครั้ง ที่เสียงที่เขาอยากได้ยินที่สุด…ถูกเปล่งอย่างยากเย็นออกมา
“ยุนโฮ…ไม่ต้อง บอกฉัน”
ขณะลมหายใจและความอ่อนนุ่มนั้นยังเคลื่อนไหวอยู่บนใบหน้าเขา ชั่วพริบตา นิ้วมือเย็นเยียบของแจจุง นิ้วเดียวก็แตะลงแผ่วเบาบนปากเรียวของหัวหน้าวง สั่นเทา… จนเกือบ อ้างว้าง
ปฏิกิริยานั้นทำเอาลีดเดอร์ใจหายวูบ
“ฉ ฉัน …”
คำพูดของเขาที่เปล่งออกมาจึงติดขัด ยุนโฮคว้ามือนั้น เอามันออก เก็บมือของแจจุงไว้ในมือตนก่อนจะบีบมันแผ่วเบา แล้วยกขึ้นมาแปะไว้บนเรียวแก้มของตน
“…. ความรู้สึก นี้ ม มัน …”
เสียงทุ้ม ฟังคล้ายสะอึกสะอื้น … ทำให้ปากอิ่มที่พรมพร่างอยู่บนจมูกเขา ชะงักนิ่ง
คำพูดที่ไม่ปะติดต่อปะต่อกันของยุนโฮ สะกดทุกคำพูดที่ผ่านมา และบัดนี้… มันกำลัง หยุดทุกการเคลื่อนไหว
“ย ยุน…?” เสียงเรียกชื่อคราวนี้ ออกจากปากเล็ก ติดขัดไม่แพ้กัน
“ตลอดเวลา แจจุง …สำหรับ ฉัน” ดวงตาเข้มวาวปรากฏความชื้นของน้ำหล่อเลี้ยง จ้องลึก ประหนึ่งคนพูดจะแทรกความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองเข้าไปในความคิดและดวงตาอีกคู่นั้น
“ไม่เคยว่างเว้น
ข้างในนี้ ฉ ฉัน ไม่เคย…หยุดยั้งมันได้”
คนเดียว …ที่อยู่ตรงหน้า
เขาพร้อม—จะยอมพ่ายแพ้
เขาห่อร่างบนตักไว้ในอ้อมกอดกระชับชิด เชิดปลายคางขึ้น มองหาปากอูมอิ่มด้านบน และยกเรียวปากเรียกร้องของตัวเองเพื่อครอบครองความอ่อนหวานที่เฝ้ารอตนอย่างหมดใจ…ตรงหน้า
แจจุง
…ขอโทษ ที่คิดไม่ออก ก่อนหน้านี้ ฉัน…ควรทำไงดี
อ อืออ
อืออ มมม
//แจจุง…ที่อยู่ตรงนี้
…จะใช้ทั้งหมดของเวลา
มาโอบ กอดไว้//
END OF STORY: [One-Shot] ‘Hear Me Inside’
Always TVXQ!
RedPOISON
===============================================================
“Hear Me Up Inside” - Post Story
ท่ามกลางความเงียบงัน …
จะมีเรา…โอบกอดกัน อยู่อย่างนี้
คำๆ เดียว… ไม่เคย—คิดถาม
ที่ยุนโฮ …ไม่เคยบอกกัน
วันนี้… ถึงแม้ไม่ได้ ฟัง มัน
หากฉัน …
—สุขล้น…จนอยาก
ร้องไห้
สิ่งหนึ่งที่เรา…เรียนรู้
สำหรับทุกคู่…แม้คำๆ นี้ …คำเดียว สื่อสารและถ่ายทอด—ทุกความหมาย
หากระหว่างเรา …
ไม่เคย—ต้องการ
ลมหายใจ
ความคิด
บรรยากาศรอบตัว
ยุนโฮ
และ…ฉัน
ตราบเท่าที่ …เรามี กันและกัน
คำพูด …ไม่เคยสำคัญ
เท่าความรู้สึก—
ข้างใน
“แจจุง
I love, you more
with
every breath
Truly,
Madly,
Deeply…do
…”
===============================================================
[RP]
รีดเดอร์ที่รัก >> ขออนุญาตลงเรื่องนี้ ใน wordpress นะคะ ช่วงนี้ปลื้มๆ บล็อกนี้อยู่ อาจจะเป็นเพราะดูหลบมุมได้อีกมั้ง อุอุ .. เหตุผลดูจะไม่เข้าร่องเข้ารอย แต่หลักๆ ก็คือ ไม่อยากอัพตัดไปตัดมากับฟิคยาวที่นู่น (เอ็กซ์ทีน) และไม่อยากปล่อยให้บล็อกที่นี่ล้างด้วย ก็เท่านั้นเองค่ะ ^^~
เรื่องนี้มีจะมี Bonus Shot ด้วย…เนื้อหาของทั้งพาร์ทจะต่อเนื่องกัน แต่ส่วนของ bonus จะเวิร์นนิ่งเรื่องเรท เหมือนเดิมค่ะ —ไม่แรง และอาจจะน่าเบื่อ และ.จริงๆ.. มันควรจะจบตั้งแต่ตอนนี้แล้ว แต่เพื่อดับความงุ่นง่านของตัวเอง เลยยังอยากต่ออีกนิด ==’ …ฮาร์ดคอได้อีกใช่มั้ยค๊ะ 55+
สาเหตุ: พยายามควานหา yunjaeness เพื่อลบล้างความคิดถึง แต่ช่วงนี้รู้สึกว่ามันหายากเหลือเกิน
บทสรุป: หลังจากที่ใช้เวลานั่งงมทั้งวัน … เลยตัดสินใจ จินตนาการเอง เมคขึ้นมาเอง V—(‘-’)X
เพิ่มเติม 1: สำหรับ exclusive รีดเดอร์ … จะส่ง pass word ผ่าน email ไปให้เลยนะคะ (ออกแนวยัดเยียดเน๊อะ)
เพิ่มเติม 2: พร้อมกันนี้ ต้องขออภัยล่วงหน้านะคะ …เฮ้อ —มันคงจะไม่สะเทือนอารมณ์เป็นแน่ …ยังไงก็ส่งไปแล้ว Bonus shot ที่ว่า แด่ยุนแจบิ๊กแฟน …ด้วยรักและเคารพค่ะ
อีกนิด+
เรื่องนี้…ได้แรงบันดาลใจมาจาก jaejoong+yoochun’s trip ช่วงปีใหม่จีน ตอนเขียนก็นึกขำตัวเอง …เพราะช่วงนี้…รู้สึกเบื่องาน เบื่อความวุ่นวาย เลยออกแนว…ปั่นฟิคตลอด อัพบ่อยมากมาย แบบเน้นปริมาณ คอลิตี้จะค่อนข้างต่ำ อย่าได้ถือสา และอย่าเพิ่งห่างหายกันไปนะคะ
สำหรับรีดเดอร์ทุกท่านขออนุญาตขอบคุณจากหัวใจ ณ โอกาสนี้ด้วยเลย … และต้องขออภัยจริงๆ ที่ไม่ได้ระบุถึง รีดเดอร์คะ —ถ้าไม่มีคอมเม้นท์ของทุกคน ที่ได้รับมาจากแต่ละเอนทรีย์ อา…คงรู้สึกแย่ได้อีก…จริงๆ นะคะ
We meet becoz of TVXQ!
I love TVXQ! as well as …you all <3
เอนจอย และ …เทคแคร์ค่ะ
น่ารักมากๆ ค่ะ
นึกถึงแล้วก็คิดถึงเนอะ
เมื่อไรห้าคนจะกลับมาซักทีนะ
เมื่อไรจะเห็นยุนแจบ่อยๆ อีกนะ
ไรเตอร์สู้ๆ ค่ะ ^^v
ชอบจังค่ะ ….อ่านแล้วรู้สึกดีมาก ๆ เลย
จะติดตามผลงานไปตลอดนะค่ะ
อยากเห็นภาพทั้งคู่เดินด้วยกันอีกจัง…คิดถึง
น่ารักดีค่ะ แปลกจริงๆฟิคไรเตอร์ อ่านแล้วแปลก ยังงัยบอกไม้ถูก
อยากเห็นยุนแจจังคะ ไม่ได้เห็นนานแล้ว
เพราะอยู่คนเดียวจนชิน เพราะเหงา จนทำตัวไม่ถูกเลยใช่มั๊ย ยุนโฮ
พอมีคนคนนี้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด มันเลยเป็นยิ่งกว่าฝัน
ความรู้สึกแบบนี้มีแค่ทั้งคู่เท่านั้นแหละค่ะที่เข้าใจ และเติมเต็มซึ่งกันและกันได้ รักทั้งคู่ค่ะ
เข้าใจเลย
คำว่าประหม่าเนี่ย อารมณ์เหมือนรักกันแรกๆ
ก็นะห่างกันมานาน
ซักวันเราจะต้องได้เห็นภาพแบบนี้อีก